De dronkaard

,,Doemijnenalve liter bier”, roept de overduidelijke dronkaard van een afstandje. Hij gooit drie euromunten op de balie en ik overhandig hem het biertje en zijn 30 cent wisselgeld. ,,… Zeg!”, roept hij uit. ,,Hoeduurisdabier, ik gavvier euro!”

Ik heb mezelf allang aangeleerd het geld dat ik ontvang nog niet weg te stoppen en laat hem de muntjes zien. ,,Ja, dat zég je. Maar gavver vier!” Het is de man menens; hij wordt bozer en bozer en begint een vrij onsympathieke scheldkanonnade. Hij doet vervolgens een stap naar voren en maakt plots een trage vuistslag naar binnen. Een soort slowmotion, ik doe toch maar even een stapje opzij; hij mist me ruimschoots.

,,Gomnaar buiten, vechten we het uit”, lacht hij duivels. Mompelend scheldend loopt hij hierna weg, naar de bankjes, waar hij stampij blijft maken en andere reizigers lastig valt.

Tijd voor de beveiliging, natuurlijk. Niet veel later rennen ze het perron op en spreken de man aan. Hij moet naar Nijmegen en de beveiligers besluiten hem naar de trein te begeleiden, Breda uit. En de rust keerde weder.

’s Avonds is het beduidend rustiger. Het perron is leeg, het is eigenlijk een kwestie van wachten tot het acht uur is om de toko te sluiten. Een paar minuten voor sluitingstijd verschijnt er een man op het perron. De dronkaard van vanmiddag.

Dreigend komt hij op me af. Nog altijd dronken, maar wel met een overtuigende tred. Ik vrees een probleem en leg de telefoon snel klaar met het nummer van de beveiliging paraat.

,,Euj…”, begint hij. ,,Vanmiddag hadden jij en ik een probleem hè.” Hij kijkt me recht aan en mijn vrees voor escalatie neemt alleen maar toe. ,,Maar ik zat in de trein en vond in mijn broekzak aznog die euro”, vervolgt hij. ,,Wazmooi, maar toen ik in Nijmegen aankwam kreeg ik zpijt, duz ik besloot even trug te komen om mijn excuses aan te bieden. Duzze sorry.”

Heerlijk om zulke verhalen te maken en wat zou het helemaal heerlijk zijn als ik ze vaker kan maken. Dus misschien vind je het wel een donatie of fooi waard? Fantastisch! Dat kan heel eenvoudig hier:

Weet je zeker dat je dit bedrag wil overmaken? € -

Diefstal

,,Heb jij een saucijzenbroodje voor die kleine hiero?”,  vraagt een norse, breedgeschouderde man aan me. Een verlegen jongetje verschuilt zich achter het been van zijn vader. De man draagt een hemdje en zijn armen zitten onder de tatoeages. Het enige symbool dat ik herken is het Feyenoordlogo, op zijn rechterarm. ,,Ik heb alleen geen geld bij me, maar het mannetje heeft honger man. Dus die kun je ‘m vast wel effe gewoon geven, toch?”, oppert de man op dwingende toon. De man kijkt dreigend naar me en zorgt voor een onaangename sfeer.

Ik kan uiteraard geen gratis spullen weggeven. ,,En als”, vraagt de man met dreiging in zijn stem, ,,ik deze lolly nou eens meeneem?” Hij voegt de daad direct bij het woord: een beker met lolly’s staat binnen handbereik, dus kost het hem weinig moeite de lolly’s te pakken. De trein komt juist op dat moment binnen. ,,Laat dat saucijzenbroodje trouwen maar zitten, hij krijgt wel een lolly”, grijnst de man vals. Hij pakt het handje van zijn zoontje beet en loopt met de lolly’s de trein in.

Een conducteur stapt de trein uit en komt een kopje koffie bij me halen. Ik leg hem uit wat er zojuist gebeurd is en geef een signalement van de man. ,,Ha, ernstig. Komt goed, zonder mij vertrekt de trein toch niet”, stelt de conducteur me gerust. Hij stapt met zijn koffie de trein in en ik hoor direct zijn omroepbericht: ,,Dames en heren, welkom in deze intercity. Zou de meneer die zojuist een beker met lolly’s heeft meegenomen bij de Kiosk deze per direct terug willen geven? Wij vertrekken niet voordat de meneer met het Feyenoordlogo op zijn rechterarm de lolly’s teruggegeven heeft aan de Kiosk.”

De man overhandigt de lolly’s aan de conducteur, de conducteur geeft ze terug aan mij. Weergaloos beeld natuurlijk: breedgeschouderde, getatoeëerde man die in een volle treincoupé gesommeerd wordt om een gestolen beker lolly’s terug te geven.

Heerlijk om zulke verhalen te maken en wat zou het helemaal heerlijk zijn als ik ze vaker kan maken. Dus misschien vind je het wel een donatie of fooi waard? Fantastisch! Dat kan heel eenvoudig hier:

Weet je zeker dat je dit bedrag wil overmaken? € -

Gesprek

Een dame van begin 40 flirt opzichtig met een iets oudere man.

“Hoe oud ben je eigenlijk?”
“Ik ben 59.”
“Niiiiieeerttt. Daar geloof ik niets van!”
“Haha, dank je wel. Toch is het zo.”
“Echt, ik zou het je niet geven. Negenenvijftig ja?”
“Ja, echt, 59!”
“Oh, je zei ván 59? 1959! Ik verstond je verkeerd! Oh, dat geloof ik wel ja.”

Heerlijk om zulke verhalen te maken en wat zou het helemaal heerlijk zijn als ik ze vaker kan maken. Dus misschien vind je het wel een donatie of fooi waard? Fantastisch! Dat kan heel eenvoudig hier:

Weet je zeker dat je dit bedrag wil overmaken? € -

Verwondering

Verwondering

De man is gekleed in een felrood trainingspak en draagt overdwars een zwart schoudertasje. Daarin zitten sigaretten, portemonnee en zijn telefoon. Aan zijn hand loopt een jongetje, vier jaar oud. Hijzelf is een veertiger en bestelt twee halve liters bier. Hij betaalt en op dat moment verschijnt een vijftal tieners om hem heen, die hem vrolijk op de schouders kloppen.

Hijzelf is een veertiger, maar klaarblijkelijk ietwat jeugdig. Amicaal begroet hij ze, geeft ze een knuffel, gevolgd door een verscheidenheid aan handaanrakingen. ,,Jullie ook bier? Haha, zijn jullie te jong voor, je weet”, grijnst hij plagerig en opent zijn biertje. Een van de jongens zakt door de knieën en geeft het jongetje een knuffel. Dat gaat uiterst teder en liefdevol. ,,Ja, we zijn op weg naar zijn moeder, ik ben ‘m weer een paar daagjes kwijt”, stamelt de ogenschijnlijke vader.

,,Hey, hoe gaat ie?”, vraagt de knielende jongen aan het jongetje. De andere vier kijken er wat ongemakkelijk naar. ,,Wat gaan jullie vanavond doen, boys?”, vraagt de vader. Dat is nog niet bekend. ,,Stuur me effe een appje, ik heb vanavond ook niks man”, roept hij.

,,Wanneer komt ie weer bij jou?”, vraagt de knielende jongen. De vader heeft het jongetje zojuist losgelaten en deze begint speels tussen de andere vier jongens te rennen. Een van de jongens biedt hem een chipje aan, die het jongetje met graagte aanneemt. ,,Weet ik niet man, gezeik altijd. Straks nog even overleggen maar die bitch doet moeilijk weet je.”

Twee dames lopen langs en zijn complimenteus over het jongetje. ,,Ja thanks. My boy”, grijnst de man trots. ,,Anyway, gasten. Vanavond anders gewoon een jointje bij mij?”

Heerlijk om zulke verhalen te maken en wat zou het helemaal heerlijk zijn als ik ze vaker kan maken. Dus misschien vind je het wel een donatie of fooi waard? Fantastisch! Dat kan heel eenvoudig hier:

Weet je zeker dat je dit bedrag wil overmaken? € -

De backpacker

De backpacker

Bepakt en bezakt verlaat ze de trein. Met beleid zet ze haar zware bagage neer, doet haar jas uit en gaat zitten. Een soort opluchting maakt zich van haar meester, even ontspanning.

De weersomstandigheden buiten rijmen niet bepaald met wat ze nu aan heeft; een dun, wit hemdje met spaghettibandjes, ten overstaan van toch al voorzichtige winterjassen.

Met een bezweet gezicht komt ze naar me toe om wat te drinken te kopen. ,,Hello, one coke puhlease.” Ze blijkt een Amerikaanse, die aan het backpacken is door Europa. Barcelona, Rome, Milaan en Parijs heeft ze inmiddels al gehad, het overgrote deel van haar reis ligt reeds achter haar.

Ze is nu onderweg naar Amsterdam voor een bezoekje aan vrienden. ,,Maar toch kijk ik het meeste uit naar Berlijn. ‘Cause, Berlin is like heaven to me, with all the art and partys. Daar blijf ik twee weken en ben ik eindelijk van dat gezeul met die bagage af, want die luggage is like… like killing me”, verzucht ze.

En oh zeker, ze kijkt absoluut uit naar Amsterdam, maar: ,,Zij moeten gewoon werken, so hellooo, morgen vertrek ik weer. I mean, I thought: van Parijs via Amsterdam naar Berlijn is niet zo uit de route, maar het is toch best een stuk om.”

Maar, dat bezoekje aan Amsterdam stond toch echt op haar wensenlijstje en een logischer moment dan dit was er niet.

,,Nu ik dit zo uitspreek, I realize, ik heb mijn hotel in Berlijn al wel geboekt maar volgens mij pas vanaf overmorgen. Dat wordt dus morgen al, goddamned. Ik zal ze eens bellen, to make things right.”

Ze rekent bij mij af en gaat op het bankje vlak voor me zitten. Op luide toon probeert ze haar reservering te wijzigen: ,,Yeah hello, it’s Samantha from Phoenix, Arizona. Listen…”

Heerlijk om zulke verhalen te maken en wat zou het helemaal heerlijk zijn als ik ze vaker kan maken. Dus misschien vind je het wel een donatie of fooi waard? Fantastisch! Dat kan heel eenvoudig hier:

Weet je zeker dat je dit bedrag wil overmaken? € -

Handelen op Marktplaats

Handelen op Marktplaats

,,Wat een prachtig koffertje heeft u bij zich”, complimenteert de man een reiziger. Het is gelig van kleur, oogt bijzonder oud en dient al van oudsher -verklaart de reiziger- om belangrijke documenten in te vervoeren. ,,En ditmaal ook twee biertjes”, voegt hij hier grijnzend aan toe. De reiziger vervolgt zijn weg, de man blijft staan.

Een ruime zeventiger, gekleed in een kleurloos colbertje. ,,Ik heb veel oude spullen thuis staan. De laatste tijd zet ik veel op Marktplaats. Pas geleden nog mijn oude tv. Zo’n zwaar bakbeest; doet het nog prima, maar hij stond me in de weg. Niemand betaalt daar nog voor, dus daar heb ik fijn echtpaar blij mee gemaakt.” Marktplaats, het is zijn nieuwste hobby. Hoewel: voor munten en postzegels verkiest hij eBay. Of de veiling van Catawiki. ,,Want op Marktplaats dingen de mensen tot het belachelijke af.”

Ja, de man handelt meer en meer op internet. Vooral spullen van zolder, zoals oude apparatuur, stripboeken, relikwieën en symbolen.  ,,Voor postzegels ken ik nog een sigarenzaakje in Breda, maar voor specifieke stukken levert Catawiki toch echt wat op.” Spullen opkopen doet hij minder. ,,Ik vond wat videobanden, maar had geen videorecorder meer. Ik kocht daarop een tweedehandsje via Marktplaats, maar die kwam stuk binnen. Je hebt vervolgens geen poot om op te staan, dat vind ik een groot nadeel. Dat soort apparatuur koop ik niet meer online. Verkopen wel, maar altijd eerlijk.”

De man staat met zijn handen in de zakken rond te kijken. Ineens kijkt hij me opgewonden aan. ,,Oeh, volgens mij ontvang ik een mailtje.” Hij haalt zijn rechterhand uit zijn zak, stroopt zijn bloesje op en kijkt op zijn pols, naar een blinkende Apple Smartwatch.

Heerlijk om zulke verhalen te maken en wat zou het helemaal heerlijk zijn als ik ze vaker kan maken. Dus misschien vind je het wel een donatie of fooi waard? Fantastisch! Dat kan heel eenvoudig hier:

Weet je zeker dat je dit bedrag wil overmaken? € -

De twee transgenders

De twee transgenders

Twee dames wandelen mijn kant op. Ik zie ze in mijn ooghoek naderen: de een heeft een opvallend kort, zwart rokje aan, de ander draagt een dermate strak shirtje dat je je kunt afvragen of deze niet ieder moment zal scheuren. Afijn: het tweetal valt direct op, in deze herfstige weersomstandigheden.

Eenmaal bij me zijn ze druk in overleg in een taal die ik niet kan duiden. Het zal iets Oost-Europees zijn, vermoed ik. Mijn mannenogen worden direct naar dat korte rokje gezogen. En naar dat shirtje. En terug. Maar, vindt ook mijn mannenbrein: iets klopt er niet en maakt het lelijk. Wel aantrekkelijk, blijkbaar, want datzelfde brein observeert deze twee toch met plezier. Maar, die kanttekening blijft: de beelden komen mijn brein wel binnen, maar verwerkt dit niet tot seksueel aantrekkelijk.

Transgenders

Het zijn transgenders, dat zie je aan de gezichten goed. De mannelijke vormen zijn er nog onmiskenbaar, maar vrouwelijk zijn ze zeker. In hun communicatie benadrukken ze dat flink overdreven. Met handgebaartjes en dramatiek, met flirtgedrag naar de verkoper. Dat is geestig, ik kan me daar wel mee vermaken. Ze spreken slechts die mij onbekende taal en met enige moeite doen ze hun bestelling. Het is prachtig: degene met de grote borsten duwt deze nog extra naar voren tijdens het pinnen en geeft me een knipoogje. Degene met het korte rokje doet een dansje en als er eenmaal afgerekend is volgt een ‘ciao’. Ze wuiven eventjes en lopen weg.

Een vrouw van ruim in de 70 komt naar me toe en bestelt een kopje koffie. Ze ziet mijn grote glimlach door hetgeen er zojuist afspeelde. Haar interpretatie ervan is dan ook wel weer alleraardigst. ,,Ik wil je niet uit de droom helpen hoor, maar dat waren mannen.”

Heerlijk om zulke verhalen te maken en wat zou het helemaal heerlijk zijn als ik ze vaker kan maken. Dus misschien vind je het wel een donatie of fooi waard? Fantastisch! Dat kan heel eenvoudig hier:

Weet je zeker dat je dit bedrag wil overmaken? € -

De schat

De schat

,,Hallo eh het kan nog voordat de trein komt hè? Oh jee eh doe maar… nou ehm, ja, jeetje.” Het perron is leeg. De sporen onbezet: ze heeft echt tijd zat. ,,Jeetje,, maar ja, ehm, wat wil ik nu hè?” Hardop twijfelend scant ze de prijslijst voor warme dranken; haar pupillen bewegen razendsnel.

Ik zie haar vaker. Normaal in de stationshal, ditmaal op het perron. Een ontzettend nerveuze, gejaagde, onzekere vijftiger, maar oh zo lief. Haar bestellingen gaan steevast moeizaam en hakkelend, maar verlopen wel innemend schattig. Het frappante is dat het altijd cappuccino wordt, die tap ik dus alvast. ,,Ik ehm”, tuurt ze naar de prijslijst. ,,Oh jeetje”, beseft ze zich plots. ,,Wacht even, ik heb een spaarkaart voor koffie en… Oh nee, waar … ehm, maar, die heb ik wel, echt.” Ze rommelt in haar tas, nog altijd zonder bestelling.

Maar er dient zich nog meer paniek aan: een volgende klant. ,,Oh ehm… Ga maar hoor, ik eh…”, fluistert ze verlegen. De jongen haalt zijn schouders op: ,,Rustig aan hoor, de trein is er nog niet”, stelt hij haar gerust. Of althans: hij doet een dappere poging, haar zenuwen nemen toe. Ze vindt haar spaarkaart. Met een rood hoofd richt ze zich weer op. ,,ik eh… nou ja, doe maar cappuccino”, besluit ze. De trein arriveert, maar haar pinpas zit vast in haar portemonnee. Die volgende klant wijst subtiel een frikandellenbroodje aan en betaalt me stilletjes gepast, gevolgd door een bemoedigend knikje. Het pasje laat eindelijk los. Ze pint voor haar cappuccino, terwijl ze zenuwachtig naar de trein kijkt. ,,Oh eh, heel erg bedankt hè. Lekker in de trein en eh… nou ja, ik eh… tot ziens!” en ze gehaast zich de trein in. De volgende keer ga ik haar knuffelen, de schat.

Heerlijk om zulke verhalen te maken en wat zou het helemaal heerlijk zijn als ik ze vaker kan maken. Dus misschien vind je het wel een donatie of fooi waard? Fantastisch! Dat kan heel eenvoudig hier:



Weet je zeker dat je dit bedrag wil overmaken? € -


Acht euro

Acht euro

Ze zijn beiden begin twintigers en druk in gesprek. Eén van hen houdt triomfantelijk zijn pinpasje omhoog en komt vastberaden mijn richting op. ,,Kan ik bij jou geld bijpinnen”, roept hij. Dat kan in theorie, afhankelijk van hoeveel en wat. ,,Wat is het állergoedkoopste dat je hebt? Doe trouwens maar gewoon een appel!”, besluit hij. ,,En graag acht euro erbij.”

De jongen toetst zijn pincode in. De twee wachten gespannen af, maar… geweigerd. ,,Fuck!”, roept hij ontzet. ,,Dan kom ik echt tien cent tekort ofzo.” Ik stel voor dat hij dan maar €7,90 bij pint. Dat vindt hij echter ‘te ingewikkeld’ en ze gaan in overleg. Een wat oudere dame dient zich aan en ze bestelt een kopje koffie. ,,Als jullie een dubbeltje nodig hebben, sponsor ik dat wel hoor”, stelt ze voor.

De jongens vieren een klein feestje: hun gedroomde acht euro is weer in beeld. Dus: een appel, 10 cent cash, rest pinnen plus acht euro. Weer spanning. De jongen toetst de vier cijfers van zijn pincode in en… geweigerd. ,,Hè?”, roept hij ontsteld. Hij pakt zijn telefoon tevoorschijn en bekijkt zijn saldo. ,,Neeee … ook gewoon €8,48. Ik kom letterlijk twee cent tekort”, roept hij uit. Weer overleg: wat nu? De vrouw vraagt nu zelfs haar tien cent terug  Maar niet getreurd: ze geeft de jongens een muntje van twintig cent. De hoop keert terug. Een derde poging: een appel, 20 cent cash, rest pinnen plus acht euro. Weer die spanning. De jongen toetst de vier cijfers van zijn pincode in en… geslaagd!

De jongens vieren een feest en vergeten in de euforie hun appel én hun acht euro mee te nemen. Maar met appel en acht euro vervolgen ze hun weg; de vrouw neemt een nipje van haar koffie en kijkt hen grijnzend en hoofdschuddend na.

Heerlijk om zulke verhalen te maken en wat zou het helemaal heerlijk zijn als ik ze vaker kan maken. Dus misschien vind je het wel een donatie of fooi waard? Fantastisch! Dat kan heel eenvoudig hier:



Weet je zeker dat je dit bedrag wil overmaken? € -


De rij

De rij

Door het ritme van arriverende en vertrekkende treinen, is er ook een ritme van drukte en rust bij me. Soms is er een tijdlang niemand en het volgende moment formeert zich in razendsnel tempo een rij. En dus staat er plots zo’n vijftien man voor me, die ik zo snel mogelijk probeer te helpen. ,,Mag ik een kopje koffie?”, vraagt een dame van in de 70 plots. Zij stond niet in de rij, maar posteert zich brutaalweg voor de kassa. ,,Ahum. Ik was aan de beurt; sluit gewoon achter aan in de rij hè”, spreekt een man haar streng toe. Het lijkt aan dovemans oren gericht: de vrouw wacht toch vooral mijn reactie af. En haar koffie. Ook ik geef echter aan dat ik slechts één persoon tegelijk kan helpen en dat is de eerste in de rij. De vrouw slaakt een geërgerde zucht, maar blijft demonstratief staan waar ze staat.

De rij neemt in rap tempo af, als laatste staat een studente te wachten. Ze kijkt verschrikt op van haar telefoon als ze aan de beurt blijkt te zijn, doet één oordopje uit haar oren, bestelt wat te drinken en een appelflap en richt zich vervolgens weer op haar telefoon. Ik bereid haar bestelling en dan is het tijd voor betaling. Zonder op te kijken van haar telefoon houdt ze haar pinpas tegen het apparaat, maar de transactie wordt geweigerd. Geërgerd doet ze nog een poging, maar met hetzelfde resultaat. Snel checkt ze haar saldo en ietwat beschaamd vraagt ze haar bestelling te annuleren.

De vrouw staat er nog steeds. De afgelopen vijf minuten zocht ze met regelmaat mijn aandacht, in de ogenschijnlijke hoop dat ik haar koffie alsnog tussendoor zou maken. Nu kijkt ze besmuikt naar de studente, die afdruipt. Ze gnuift. ,,Waar is het fatsoen hè? Maar goed, ik ben aan de beurt. Koffie alsjeblieft.”

Heerlijk om zulke verhalen te maken en wat zou het helemaal heerlijk zijn als ik ze vaker kan maken. Dus misschien vind je het wel een donatie of fooi waard? Fantastisch! Dat kan heel eenvoudig hier:

Weet je zeker dat je dit bedrag wil overmaken? € -