Plasje

,,Lukt het, Geert? Schiet je een beetje op?” De vrouw staat met haar fiets in haar handen aan de kant van de weg te wachten, terwijl haar man in de bosjes aan het plassen is. Geert heeft een uitstekende boom gevonden, maar je kunt niet zeggen dat het erg goed verscholen is: zijn gestalte is behoorlijk goed te zien vanaf de openbare weg. Hij antwoordt met een murmeling. Zijn vrouw kijkt ietwat gegeneerd rond en als ze mij aan ziet komen lopen, gaan haar hoofddraaiingen sneller. Ze wil duidelijk weg uit deze situatie.

Geert hoort mijn komst kennelijk ook, want hij draait zijn hoofd vluchtig mijn richting op en concentreert zich vervolgens weer met wat hij aan het doen is. Ik observeer ze van een klein afstandje terwijl ik ze langzaam benader; twee ruime zeventigers. Hij draagt een petje en een korte broek. Zijn lichtgrijze sokken iets te hoog opgetrokken. Zijn benen gebruind. Zij leunt tegen haar zware fiets. Een lange broek, een jasje aan. Haar grijze haren kort. Achterop haar fiets bevinden zich twee goedgevulde fietstassen.

Aan het kort bibberende lijf van Geert te zien beëindigt hij zijn plasje. ,,Soo”, roept Geert nog met zijn rug naar haar toe. Aan de grimas van zijn vrouw te zien maakt zich een enorme ergernis en gêne van haar meester. Dan passeer ik het echtpaar toch echt. ,,Goedemiddagggg”, roep ik iets te enthousiast naar hen. De man steekt zijn hand op ter begroeting en grijnst. De vrouw reageert lispelend, terwijl ze naar de verte tuurt.

Poepkanonne

,,Ik denk niet dat die meneer het begrijpt. Misschien moet je het even uitleggen?” Kort daarvoor is Oma ook aan de picknicktafel komen zitten. Haar kleindochter rent eerst nog wat rond, voordat ze erbij komt zitten. Ze vertelt en praat met oma, terwijl ik doe alsof ik supergeconcentreerd aan het werken ben. Als ze plots een fantasierijk woord gebruikt, kijkt het meisje mij aan. Ik voel haar priemende, uitdagende oogjes en kijk op. Als we elkaar kort aankijken, vraagt ze: ,,Wat vind jij van poepkanonne?”

Nu ben ik normaliter iemand van traag begrip, maar dit lijkt me eigenlijk geen hogere wiskunde en ik weet exáct wat ze bedoelt. Toch voedt Oma haar kleindochter: ,,Die meneer weet toch niet wat dat zijn. Je moet eerst uitleggen wat poepkanonne dan precies betekenen?”

Het meisje kijkt me niet meer aan, maar begint het uit te leggen. Over haar neefje, die tijdens een les scheten begon te laten. Dusdanig, dat de klas begon te lachen. Dusdanig hard ook, dat de klas samen besloot dat dit geen ‘scheten’ genoemd kunnen worden, maar, juist: ‘poepkanonne’. Het woord wordt nu ook in de familie gebezigd.

Haar vraag wat ik dan van ‘poepkanonne’ vind, moet dan ook op een kinderlijke wijze worden beantwoord, vind ik. ,,Ik vind poepkanonne heel grappig, maar dan wel van een afstandje. Want poepkanonne kunnen nogal stinken.” Het meisje protesteert, terwijl oma vol trots kijkt hoe haar kleindochter zich verdedigt.

,,Poepkanonne”, roept ze plechtig, ,,stinken niet. Scheten stinken.” Omdat ik toch enige angst ervaar dat zij -of oma!- deze stelling wil bewijzen, gehaast ik me te zeggen dat ik kanonnen echt fascinerende apparaten vind, maar ook daar liever niet náást sta. Oma en kleindochter besluiten kort daarop hun fietstochtje te vervolgen. Als ze tien meter weg zijn, roep ik dat ze nú wel een poepkanon mag laten. Oma draait zich geschrokken om en grijnst gepijnigd. ,,Ja, bedankt…”

Tinga de pollo

Toen ik in december naar Mexico ging, had ik één heel klein zorgje. Niet de drugskartels, niet het hoge moordcijfer, nee, ik ben simpelweg niet zo’n grote fan van Mexicaans eten. Mijn ex maakte graag taco’s en burritos. We gingen ook wel eens eten in het Mexicaans restaurant in de binnenstad. Toen het uitging, heb ik het eigenlijk nooit meer gemaakt.

Eenmaal in Mexico viel het me alleszins mee. Met name de visgerechten waren ‘deli’ en uitermate ‘rico’. Alleen de taco’s bleef ik saai vinden. Totdat ik met twee Mexicanen taco’s ging eten bij een straatkraampje. Zij leerden het me te eten. Dat kraampje stond ook bekend om de kwaliteit en het was voor mij de eerste keer ooit dat ik een taco met enorm veel plezier at. Het heeft alles met de sauzen en de hoeveelheid ervan te maken. Maar, wist ik al snel: dat is hier. Met de sauzen, de taco’s, het vlees van hier. In Nederland waag ik mij er nog steeds niet aan.

Natuurlijk vertelde ik dit ook Tania. Ze toonde zich geschokt: als er één ding was waar ze trots op was in haar land, was het wel het eten. Speciaal voor haar maakte ik foto’s van het ‘Mexicaanse’ schap in de Jumbo. Ze lachte en corrigeerde me direct. Dit is TexMex en ze begreep me nu een stuk beter. Bijna alles dat er ligt zijn Amerikaanse uitvindingen die ze een Mexicaanse naam geven. Sterker, het meeste is niet eens verkrijgbaar in Mexico. ,,Ik heb een recept voor je, met ingrediënten die jullie waarschijnlijk ook hebben. Een typisch Mexicaans gerecht”, glunderde ze. De volgende dag trof ik het recept in WhatsApp. ,,Als je het maakt, maken we het samen. Jij in jouw avond, ik in mijn middag”, voegde ze eraan toe.

Tinga de Pollo heette het. Kipfilet. Tomaten. Knoflook. Ui. Sinaasappel. Chipotle. Ik scande het TexMex-schap af naar dat laatste, maar nee. Ik ging alle sauzen daar af, maar nee. Ik vroeg het aan een Jumbo-medewerkster, die me wonderwel uitgebreid hielp. Ik had het product van te voren immers gegoogled; Jumbo heeft het in het assortiment. Maar, stelde ik me begripvol op, dat hoeft niet te betekenen dat het ook in deze buurt-Jumbo is. Ze googlede eveneens. ,,Ik vind dit een leuk spelletje. Ik heb er nog nooit van gehoord, maar ik zeg pas ‘nee’ als het écht ‘nee’ is”, toonde ze zich strijdbaar. Ze vond iets. Een Tabasco met chipotlesmaak. Goed genoeg. Tania lachte een paar uur later. Misschien moet ik hier iets meer van gebruiken dan het recept vermeldde.

De telefoon gericht op mijn keuken, WhatsApp-videobellen aan: samen gingen we aan de slag en bereidde ik een typisch Mexicaans gerecht. Het smaakte me goed en het proefde origineel. Het gaat een blijvertje worden, weliswaar mét extra groenten in het vervolg. De volgende keer maken we boerenkool met worst. Of erwtensoep.

Wat vond je van dit verhaal?

Al mijn verhalen zijn gratis te lezen. Maar mocht je als blijk van waardering en van vroljkheid een donatie achter willen laten: ik doe een dansje van blijdschap. Alvast zeer veel dank!!

Totaal: € -

Man uit de bosjes

Een stuk fietsen en als ik een picknicktafel aantref ga ik daar even werken. Dat was zondagmiddag mijn briljante idee. Ik ging op weg met in mijn rugzak: een fles drinken, wat eten, een laptop en een extra accu. In mijn achterhoofd had ik al een concrete picknicktafel in gedachte. Voor als ik niks sponstaan zou vinden.  

Die picknicktafel die ik in gedachte heb ligt bijzonder fraai. Watertje eromheen, intiem tussen de bomen en struiken. Onopvallend en rustiek. Toegankelijk middels een heel smal onverhard voetpad, wat het een gevalletje ‘dat moet je weten’ maakt. Het laat zich raden: ik vond geen enkele onbezette picknicktafel, dus het werd deze.

Daar ging ik tekeer. De ene letter stond nog niet in mijn Word-document, of de volgende volgde alweer. Tot het wat frisjes begon te worden. Mijn inspiratie was levendig en aanwezig, ik besloot huiswaarts te gaan en daar dóór te gaan. Met mijn fietsje in de hand en mijn rugtas op mijn rug liep ik het smalle voetpaadje in, tot ik weer bij de openbare weg kwam. Een man laat hier zijn hond uit. Hij kijkt me strak aan. Dusdanig strak, dat ik me genoodzaakt voel terug te kijken. Er een soort staredown van te maken. Jij mij strak aankijken, ik jou strak aankijken. Kóm nou.

Ik probeer zijn blik te lezen. Deze is al vanaf het begin een kruising van walging, afkeuring, onbegrip en ingehouden woede. Laat ik het zo zeggen: ik interpreteer er niets positiefs in. En hoe langer we elkaar strak aankijken, hoe meer dit toeneemt. Ik stap op mijn fiets en bepaal mijn richting. De man trekt de riem van zijn hondje strak aan. Ik verlies deze staredown niet en blijf de man nog steeds strak aankijken. Dan begint de man in tegenovergestelde richting te lopen. Ik win de staredown, hij kijkt weg. Hij draait zich nog eenmaal om. En roept vol walging: ,,Viespeuk!”

Wat vond je van dit verhaal?

Al mijn verhalen zijn gratis te lezen. Maar mocht je als blijk van waardering en van vroljkheid een donatie achter willen laten: ik doe een dansje van blijdschap. Alvast zeer veel dank!!

Totaal: € -

Liefde op Afstand: toekomst

Voor BN DeStem schreef ik een zesdelige serie over Tania, voor de rubriek ‘Liefde op Afstand’. Deze serie liep van maandag 27 april tot en met zaterdag 2 mei 2020. Dit is deel zes:

Verslaggever Steven van Beek ontmoette Tania in Mexico. Het was liefde op het eerste gezicht. Corona gooit nu roet in het eten.

,,Ik was vandaag nogal gefrustreerd”, erkent Tania. Ze was nogal stil en als ik een berichtje ontving, was dat wat kortaf. ,,Ik besefte dat je gewoon écht niet komt. De data zaten nog steeds zo in mijn hoofd.” Ik herken het. We hebben het allebei allang geaccepteerd, maar het frustreert. Dat de liefde tussen een Bredanaar en een Mexicaanse al schier onmogelijk is, is tot daaraan toe. Maar nu is het wel écht onmogelijk.

We spreken andermaal de wens uit om elkaar in de nabije toekomst weer te gaan zien. Als het weer mogelijk is. Zij naar hier of ik naar haar, dat doet er niet toe. Onze boerderijfantasie komt weer ter sprake. Een boerderij op het schiereiland Yucatan, waar we elkaar ook ontmoetten. Een fantasie zo kinderlijk en onschuldig, dat het een fijne gedachte is. Het liefste met de twee vissen, Conchita en Chato, uit onze eerste date. En een leguaan, omdat ik dat nu eenmaal toffe beesten vind. ,,Die némen we niet, die komen spontaan”, stelt ze me gerust. Ik wil de leguaan Gerrit noemen.

Soms vrees ik dat deze vorm van social distancing van ruim 9000 kilometer toch echt zal doven. Mijn pessimistische ik geniet van het heden, van het nu. Nu is het leuk en zelfs voldoende, op dat kleine telefoonschermpje. Mijn optimistische ik ziet haar nog altijd van kleur veranderen als ik ‘te quiero’ tegen haar zeg. Een hele milde vorm van ‘ik hou van je’. Letterlijk: ik wil je. Zij quieroot me ook, wat ook mijn hart laat overslaan. Dus het is nog verre van gedoofd.

,,Maar je moet er wel rekening mee houden dat onze boerderij straks overspoeld wordt met krabbetjes en spinnen. Die zijn er veel in Yucatan”, houdt ze me voor. Slik. ,,Zo’n spin komt dan ’s nachts over je heen kruipen. Ik vind het zelf ook niet fijn, maar het gebeurt wel”, vervolgt ze. We besluiten ons telefoongesprek. Ik sluit mijn ogen. Laat het gesprek nog even door mijn brein waren. Er zijn schaduwzijdes aan onze toekomstdroom toegevoegd. Het zorgt er haast voor dat het realistisch wordt. Een boerderij met leguaan Gerrit en de vissen Conchita en Chato op schiereiland Yucatan: die droom houdt me wel overeind gedurende deze coronacrisis.  

Wat vond je van dit verhaal?

Al mijn verhalen zijn gratis te lezen. Maar mocht je als blijk van waardering en van vroljkheid een donatie achter willen laten: ik doe een dansje van blijdschap. Alvast zeer veel dank!!

Totaal: € -

Liefde op Afstand: fake news

Voor BN DeStem schreef ik een zesdelige serie over Tania, voor de rubriek ‘Liefde op Afstand’. Deze serie liep van maandag 27 april tot en met zaterdag 2 mei 2020. Dit is deel vijf:

Verslaggever Steven van Beek ontmoette Tania in Mexico. Het was liefde op het eerste gezicht. Corona gooit nu roet in het eten.

,,Mijn broer én mijn moeder belden me vandaag in paniek op”, vertelt Tania al heel vroeg in onze dagelijkse videochat. ,,Ze zeggen dat je een boete krijgt van 5000 pesos als je naar buiten gaat zonder mondkapje te dragen. Ook als je bijvoorbeeld in je eentje in de auto zit.” Ze zucht diep, zichtbaar geïrriteerd. En merkbaar nerveus. ,,We weten dat de politie hier vaak corrupt is. Nu er haast niemand op straat is, verdienen zij ook veel minder geld en dus zullen ze er echt misbruik van maken. Een doodenge gedachte, maar ik kan geen officiële overheidsbron vinden. Alleen een lokaal krantje, maar dat staat niet bekend om de betrouwbaarheid. Ik wéét het nu gewoon niet zeker en dat ergert me flink.” Tania gaat nog veelvuldig naar buiten. Ze laat de honden uit, gaat naar de supermarkt, rent graag een rondje om de conditie op peil te houden. Ze heeft wel een mondkapje in bezit, maar de regels zijn onduidelijk. Ik luister het gefascineerd aan. 5000 pesos is een kleine 190 euro. Een Mexicaans maandkomen. Wat een bizar verschil met Nederland.

Deze avond gaf Rutte zijn telkens weer kraakheldere persconferentie. Er gaan daardoor nooit geruchten de rondte, hooguit aanvullende vragen. Wat Rutte zegt is het beleid; ja, je kunt een boete krijgen als je in samenscholingen bent. Maar dat is wel duidelijk. De mondkapjesdiscussie wordt vooral gevoerd door de onderbuik; het RIVM en de algehele wetenschap trekken het nut voor mensen buiten de zorg in twijfel. Kortom, een mondkapje is een schijnveiligheid. En daar zo’n flinke boete voor?

Het leuke aan Tania is dat ze lang niet alles voor waar aanneemt. Ze kent haar goedgelovige moeder. Haar broer is doorgaans wat kritischer, maar die is in paniek door het coronavirus.

Als ik ’s morgens wakker word, zie ik haar eveneens dagelijkse voicemessage. Die duurt normaal één á twee minuten. Goodmorning, muchos besos, have a great morning, hope you slept well and I speak to you soon, omgeven door die nog altijd innemende grinnik tussendoor, zorgen altijd voor een vrolijke ochtend. Ditmaal is de boodschap iets langer. Het gerucht zaaide zoveel twijfel, dat een góede krant het heeft ontkracht. Fake news dus. En dan ben je toch weer blij met onze helder communicerende overheid.  

Wat vond je van dit verhaal?

Al mijn verhalen zijn gratis te lezen. Maar mocht je als blijk van waardering en van vroljkheid een donatie achter willen laten: ik doe een dansje van blijdschap. Alvast zeer veel dank!!

Totaal: € -

Liefde op Afstand: mijn verjaardag

Voor BN DeStem schreef ik een zesdelige serie over Tania, voor de rubriek ‘Liefde op Afstand’. Deze serie liep van maandag 27 april tot en met zaterdag 2 mei 2020. Dit is deel vier:

Verslaggever Steven van Beek ontmoette Tania in Mexico. Het was liefde op het eerste gezicht. Corona gooit nu roet in het eten.

Ik was 16 april jarig en hoewel ik het in normale omstandigheden ook niet uitgebreid vier, was het ditmaal natuurlijk wel écht alleen. Enkele videogesprekken brachten wat leven in huis. Tania doet daarbij ook een voorstel: we zullen uit eten gaan; ik om zeven uur ’s avonds, zij om twaalf uur ’s middags. We kleedden ons er ook naar: ik had een net blouseje aan, zij een fraai jurkje en maakte zichzelf op. Een romantisch etentje tijdens het Zoomen.

We praatten over onze jeugd, we spraken over allerlei gevoelens, ideeën en diepere lagen. Het zonnetje schijnt bij ons allebei. Ik zit op mijn balkonnetje met een koud biertje en fijn uitzicht, zij zit binnen in haar koele huis. Het voelt alsof we echt samen zijn. En ik voel me jarig.

Een paar weken eerder had ik haar het Pepe-verhaal verteld, dat ik hier natuurlijk ook moet vertellen. Mijn poes heet Pepe; de naam had ik eerder bedacht dan dat ik haar had en ik vind het nog steeds een briljante naam. Toen ik twee jaar geleden door Zuid Amerika reisde, ben ik daarom ook actief op zoek gegaan naar een Pepe. Restaurants die iets van Pepe in hun naam hadden, bleken echter geen Pepe in dienst te hebben. Ik vroeg het in de hostels waar ik verbleef, maar helaas: ik heb nooit een echte Pepe gevonden. Ze lacht honderduit om deze misschien wel merkwaardige zoektocht. ,,Mijn oom heet Pepe!”, giert ze het uit. Het klinkt misschien wat overdreven, maar ik krijg kippenvel van deze nieuwe kennis. Wát een vrouw. Ze heeft zelfs een ‘tio’ Pepe! Tania kijkt met een glimlach in de camera. ,,Ik zal hem binnenkort eens bellen.”

Terug naar mijn verjaardag, terug naar ons Zoomgesprek. ,,Ik heb natuurlijk nog een cadeautje voor je”, lacht ze na zo’n anderhalf uur. ,,Het is een filmpje, dus die parkeer ik even hier in het scherm.” Haar liveverbinding verdwijnt en een filmpje verschijnt. Het duurt zo’n drie minuten. Ze heeft er werk van gemaakt, heeft er zelfs een correcte Nederlandse zin in verwerkt die wonderwel keurig uitgesproken wordt. ,,Oh, en er is nog iemand die wat tegen je wil zeggen”, zegt ze halverwege het filmpje. Er wordt geschakeld. Een wat oudere heer wordt zichtbaar. Hij kijkt recht in de camera en begint in het Spaans te praten. ,,Hola Steven. Ik ben Pepe, tio Pepe. Ik hoorde dat jouw kat ook zo heet. En ik hoorde dat jij verder geen enkele Pepe kent. Dat treft, ik ken ook geen enkele Steven. Ik hoop je ook daarom ooit te mogen ontmoeten. Voor nu: van harte gefeliciteerd vanuit Mexico.”

Het filmpje loopt af. Ik ben ontroerd. We zitten 9245 kilometer en 420 meter van elkaar verwijderd, maar het voelt nu heel prettig dichtbij.

Wat vond je van dit verhaal?

Al mijn verhalen zijn gratis te lezen. Maar mocht je als blijk van waardering en van vroljkheid een donatie achter willen laten: ik doe een dansje van blijdschap. Alvast zeer veel dank!!

Totaal: € -

Liefde op Afstand: werken

Voor BN DeStem schreef ik een zesdelige serie over Tania, voor de rubriek ‘Liefde op Afstand’. Deze serie liep van maandag 27 april tot en met zaterdag 2 mei 2020. Dit is deel drie:

Verslaggever Steven van Beek ontmoette Tania in Mexico. Het was liefde op het eerste gezicht. Corona gooit nu roet in het eten.

We videobellen en chatten dagelijks. En hebben allebei wat zorgen. Niet zozeer om het virus, maar om de consequenties van alle maatregelen. Tania is zelfstandig alternatief therapeut en houdt praktijk aan huis. Sinds 16 maart is er ook in Mexico een soort lockdown. Er komt niemand meer langs. Al haar afspraken gaan sindsdien online, via Zoom.

Dat is niet direct nieuw voor haar. De afstanden in Mexico Stad zijn groot. Of nou ja, het verkeer werkt vaak tegen en dus waren online sessies altijd al optioneel. Veel cliënten stoppen nu met de sessies, wat natuurlijk zorgen baart. ,,Om rond te komen heb ik eigenlijk drie consults per dag nodig. Nu zijn het er vaak nul of één. En incidenteel twee”, verklaart ze haar financiële zorgen van het moment. Het leuke is: ze kijkt nu reikhalzend uit naar die sessies, zoals ik reikhalzend uitkijk naar nieuw te schrijven teksten. Een prettig soort opluchting om weer wat zinnigs te doen. En ernaar uit te kijken. Telkens als BN DeStem belt, doe ik een vreugdedansje. Net als Tania dat heeft bij een aanmelding van een nieuwe sessie. Soms doen we dat dansje samen, de telefoon op onszelf gericht. Dan lachen we hardop.

We zoeken allebei alternatieven. Daar is zij wat doortastender in, zo lijkt het. Ze biedt sinds kort wekelijks een online mindfulnessklas aan. ,,Dat wilde ik al doen vóór corona. De crisis zorgt er gewoon voor dat dit idee in een versnelling is gekomen”, legt ze uit. De online sessies zijn voorlopig nog gratis. Misschien wil ze een wekelijks extra klasje organiseren, betaald. Dat wordt voorlopig geen vetpot. De gratis sessies trekken gemiddeld twaalf deelnemers, inclusief een verdwaalde Bredanaar. Ze wil straks zo’n twee euro vragen. Misschien heeft het potentie voor de lange termijn.

Maar inhoudelijk zijn de therapeutische sessies wel wat eentonig. Al haar cliënten hebben het over maar één ding: angst voor het coronavirus en de toekomst. Al mijn opdrachten hebben nu ook maar één onderwerp. We zitten in dat opzicht in hetzelfde schuitje. En inspireren elkaar. In onze zoektocht naar positiviteit, in de lange termijnhoop elkaar toch ooit nog in het echt te zien.

Wat vond je van dit verhaal?

Al mijn verhalen zijn gratis te lezen. Maar mocht je als blijk van waardering en van vroljkheid een donatie achter willen laten: ik doe een dansje van blijdschap. Alvast zeer veel dank!!

Totaal: € -

In de cel

Voor de cursus ‘Korte Verhalen’ kregen we een schrijfopdracht. De casus: ‘Je wordt met grof geweld van je bed gelicht door de politie en in de cel gezet. Je weet niet wat er aan de hand is. Achteraf zal blijken dat de politie de foute persoon gepakt heeft.

‘John was here’. En ernaast: een honderdtal turven. Tekeningen van borsten. Een gedetailleerde vagina, met stipjes die iets van stoppels voor zouden kunnen stellen. De tekeningen op de muren intrigeren me mateloos. Een 06-nummer. Een piemel. ‘Kankerwouten’. Een ontroerende ‘I love you Shania’. Vol geduld en tevens vol vermaak scan ik de muren, in afwachting tot wat komen gaat. Ze zullen me straks wel komen halen. Met excuses. Of misschien is het wel een grapje. Sterker: het ís een grapje. Honderd procent zeker. Ik was vorige week immers jarig, maar niemand van mijn vriendengroep gaf me iets. Alleen wat felicitatiewhatsappjes. Normaal gesproken haalden ze een flauw geintje met me uit. Maar op mijn veertigste verjaardag? Niets. Dit moest het wel zijn.

Het was die ochtend overigens wel allemaal net echt. Hardhandig, met veel geschreeuw. Ik werd zelfs geblinddoekt. Alsof ik in een aflevering van Breaking Bad zat. Of Ozark. Of wat voor Netflixserie dan ook. Misschien wel iets té hardhandig, m’n heupen doen pijn. Ik stootte me hard toen ze me met grof geweld in het busje gooiden. Leuk is niet het goede woord, maar wat staat me nog te wachten? Een marteling? Of komen mijn vrienden straks me in de polonaise ophalen en gaan we naar de stripclub?

Het is koud in deze cel. En stil. Soms hoor ik het gekraak van een hekwerk. Stemmen hoor ik niet. Niets. Ik besluit even te gaan zitten. Mijn telefoon ligt nog op mijn nachtkastje. Toen die politieagenten vanmorgen naar binnenstormden, was er geen tijd. Ik vermoed trouwens dat ik het ding ook niet mee had mogen nemen. Part of the show, denk ik. Mijn vrienden weten dat ik nogal verslingerd ben aan mijn telefoon. Eigenlijk is deze grap uitermate grof. Al mijn angsten zitten hierin: het geweld, het opgesloten zitten, de situatie geenszins onder controle hebben, de onzekerheid, geen telefoon. Ik voel me naakt. Mijn hart begint te bonken. Hoe lang duurt zo’n grap eigenlijk? Ik zit hier al zeker twee uur. Of vier. Ik heb echt geen idee.

Dit is echt zo’n grapje dat Chris bedacht heeft. De hufter. Geniale gast die het in zich heeft om bijzonder onverwacht uit de hoek te komen. Meestal sta ik aan zijn zijde. Nu ben ik de lul. Ik kijk weer om me heen, in de hoop toch iets te ontdekken dat deze grap zou bevestigen. Want de humor ervan is er toch alweer een tijdje vanaf.

Ik dacht terug aan hoe Chris en ik onlangs Maria pakten. Het was twee of drie maanden geleden en ze was ook jarig geweest. Chris appte me. ,,Ik heb een idee. We gaan Maria zich eens écht goed jarig laten voelen. Stel me nu even geen vragen, alleen antwoord. Doe je mee?” Dat was Chris. Hij bleef vaag, maar enthousiasmeerde toch. Maakte nieuwsgierig. Natuurlijk deed ik mee.

Er klonk een geluid door het cellencomplex. Geschreeuw. Een paar cellen van mij vandaan werd iemand met veel bombarie naar binnengebracht. Meerdere minuten lang klonk er een scheldkanonnade. En toen was het stil. Ik verzonk weer in gedachten.

Ik ging naar Chris toe en hij legde me uit wat er gaande was. Maria behoort al lang tot onze vriendengroep. Stiekem droomt iedere man van haar. Wij ook. Ze is knap en sexy. En onbereikbaar. We hebben nooit een kans bij haar gehad en waren allang gefriendzoned. Maar Tom, een vriend van Chris, was met haar gematched op Tinder. Die gast had eigenlijk weinig interesse, wat Maria kennelijk interessant vond. Met andere woorden: het gesprekje liep. Die vriend zat ook in het complot. ,,Hij heeft haar net gevraagd om te daten en heeft een boswandeling voorgesteld”, grijnsde Chris. ,,Daar kunnen we best wel eens iets leuks mee doen, toch?”

Nu klonk er gesnik. De man een paar cellen verderop was in huilen uitgebarsten. ‘Laat me eruit!’, klonk het wanhopig. Het ging door merg en been. Ik merkte dat m’n hart begon te bonzen. Dit is geen leuke grap. Dit is écht geen leuke grap.

Onze verrassing aan Maria bleek ook leuk. Het begon dat ze samen met Tom door het bos liep. Maria had een fleurig jurkje aangetrokken en aan haar complete lichaamstaal te merken had ze bovengemiddelde interesse. Chris en ik keken van een afstandje toe. Ze liepen op het bospad en kozen, precies zoals we hadden afgesproken met Tom, ervoor om op steeds kleinere bospaadjes te lopen. Dieper en dieper het bos in. Chris en ik volgde hen op grote afstand, om er zeker van te zijn dat Maria geen argwaan kreeg. Het was geniaal. Hoe dieper zij het bos ingingen, hoe minder mensen er in de omgeving waren. Maria en Tom liepen arm in arm, dichtbij elkaar. Het werd closer en closer. Soms keken ze elkaar aan; ik had Maria nog nooit zo gezien. De afstandelijke, onbereikbare Maria was helemaal de zijne. Chris en ik keken elkaar aan. Hij knipoogde en grijnsde triomfantelijk. Nog een paar minuten, nog een paar meter en dan zou het plan in werking treden.

En natuurlijk. We wisten van te voren ook echt wel dat het niet helemaal netjes was. Dat Maria het wellicht en waarschijnlijk helemaal niet zo leuk zou vinden. Daarom ook die maskers. Het moest allemaal wel echt lijken. Ze zou er achteraf zeker om kunnen lachen. En wat is er lekkerder dan na een goede schrik en paniek een paar biertjes te drinken met je vrienden? Ik moest er weer even om lachen. Die blik van Maria. Die pure paniek, wanhoop, verdriet, pijn: het plan liep gesmeerder dan verwacht. Wat een succes.

Ik schrok even wakker uit mijn gedachtes. Het drong meer en meer tot me door dat ik hier nog steeds zat. Het geschreeuw van deze ochtend kwam weer in me op. De pijn in mijn heup liet zich weer gelden. Mijn hart bonkte plotseling als een bezetene. Chris en ik hadden moeten lachen om het krantenberichtje over wat er zich in dat bos had afgespeeld, maar het rijmde toch wel ietwat met hetgeen er deze ochtend naar mij werd geschreeuwd. Is dit eigenlijk wel een grap? Er werden natuurlijk wel gewoon twee mannen gezócht; zou het kunnen dat de politie plots wist wie wij waren? Ik moest slikken. Kreeg het plots bloedheet. Dit kan toch niet?

En toen voetstappen. Meerdere. Ze passeerden de cel van de ander duidelijk, aan zijn geschreeuw te horen. Plots ging mijn deur open. ,,Ehm, allereerst onze excuses dat u zo lang heeft moeten wachten. Komt u mee, we zullen u naar huis brengen. Er is vanmorgen een grote fout gemaakt”, stamelde de politieagent. Als ik het niet dacht. Alsof zo’n grap niet zou kunnen en strafbaar zou zijn. Alsof je voor zoiets onbenulligs met zoveel geweld van je bed gelicht zou worden.

Wat vond je van dit verhaal?

Al mijn verhalen zijn gratis te lezen. Maar mocht je als blijk van waardering en van vroljkheid een donatie achter willen laten: ik doe een dansje van blijdschap. Alvast zeer veel dank!!

Totaal: € -

Liefde op afstand: de tickets

Voor BN DeStem schreef ik een zesdelige serie over Tania, voor de rubriek ‘Liefde op Afstand’. Deze serie liep van maandag 27 april tot en met zaterdag 2 mei 2020. Dit is deel twee:

Verslaggever Steven van Beek was in januari op vakantie in Mexico en ontmoette daar Tania: ze baadden in zee en kwamen toevallig in elkaars vaarwater. Dat was vlakbij het stadje Tulum, in het zuidoosten van het land. Het was liefde op het eerste gezicht. Al snel werden de vliegtickets voor 25 april geboekt, om die liefde verder te onderzoeken. De voorpret was echter maar een kort leven beschoren: het coronavirus gooide roet in het eten. Het virus is inmiddels ook in Mexico gearriveerd.

,,Natúúrlijk gaat ons samenzijn wel door. Ik weet echt 100% zeker dat je 25 april deze kant op komt en dat we een geweldige tijd zullen hebben”, riep Tania op 16 maart. Minister-president Mark Rutte kondigde strenge maatregelen aan en zonder te pretenderen dat ik ook maar enige kennis van virologie heb, had ik toch het sterke voorgevoel dat mijn reis naar Mexico op de tocht stond. In dat land was op dat moment nog niets aan de hand. Ja, natuurlijk was al wel bekend dat het coronavirus bestond en dat het in Azië en Europa al flink wat slachtoffers eiste, maar als je er niet middenin zit wil je de situatie nog wel eens onderschatten, nietwaar?

Met beleid probeerde ik haar toch te waarschuwen dat de kans dat ik naar haar toe zou komen kleiner en kleiner werd. De vliegreizen stonden nog gewoon op het programma en ergens hoopte ik dat ze geannuleerd werden. Dat ik de keuze niet hoefde te maken. Zij bleef de dagen erna optimistisch. Natuurlijk gaat het wel door.

Pas twee weken later, begin april, sloeg ook bij haar de twijfel over mijn komst toe: het virus bereikte Mexico. Winkels in de stad moesten hun deuren sluiten. Maatregelen werden genomen. Er was nog wel een sprankje hoop dat mijn komst mogelijk zou zijn, maar het was ergens wel prettig dat we daarin niet meer lijnrecht tegenover elkaar stonden.

Op 7 april werd mijn eerste vlucht, van Brussel naar Madrid, officieel geannuleerd. ,,Ik denk dat je nog wel kúnt komen, maar ik wil niet dat je naar Madrid gaat”, weifelde Tania met het oog op de brandhaard aldaar. Maar de keuze lag dus nog altijd bij mij; ze zocht zelfs al vluchten van Amsterdam naar Mexico Stad, of omgekeerd. Flirtend: ,,Ach, en als we nergens heen kunnen, blijven we toch drie weken saampjes thuis?”

Dagen verstreken en meer en meer besefte ook Tania dat 25 april kansloos werd. Vervolgens werd ook nog de vlucht van Madrid naar Mexico Stad gecanceld, waardoor mijn reis echt echt echt officieel niet meer door kan gaan. Balen, maar het is niet anders. Samen spreken we de hartstochtelijke wens uit dat we elkaar later dit jaar alsnog zullen gaan zien. En ach, met zo’n lockdown is het toch ook lastig om ándere mensen te ontmoeten, toch?

Wat vond je van dit verhaal?

Al mijn verhalen zijn gratis te lezen. Maar mocht je als blijk van waardering en van vroljkheid een donatie achter willen laten: ik doe een dansje van blijdschap. Alvast zeer veel dank!!

Totaal: € -