Reisblog Cuetzalan

Je zou dit zomaar een reisblog kunnen noemen. Ik neem je mee naar Mexico. Naar Cuetzalan in deelstaat Puebla. Het dorpje ligt hoog in de bergen, op zo’n vijf uur rijden van Mexico Stad. Hier lopen mensen in traditionele kleding en er is thans nauwelijks toerisme. Hooguit wat vanuit Puebla. Want ja, wie gaat er nu vijf uur rijden? Maar dat dit dorpje alles in zich heeft om een hotspot te worden vertel ik je hier.

Cuetzalan in al haar glorie als de zon schijnt

Cuetzalan

Cuetzalan is een zogenoemde Pueblo Mágico. Een magisch dorp. Het regent hier haast altijd. … Lees hier de hele tekst

Nog even geduld

De politieagent twijfelt als de groep echt niet luistert. ‘Wij zijn Nederland’, roepen ze. Hij sommeert afstand te houden, zij negeren dat. Hij begint er op in te slaan, het verschijnt op Dumpert. Dit is Nederlands verzet anno 2020. Waarom ze hier zijn? De mensen zijn woedend. Alsof alles van ze is afgepakt. Doe es even rustig joh.

Onmogelijk vraagstuk

Vooraf: ingewikkelde vraagstukken verdienen een kritische blik. Onmogelijke vraagstukken, echter, kun je beter overlaten aan de échte specialisten en daarop blijven vertrouwen. Dit onmogelijke vraagstuk heeft immers nog geen zaligmakend antwoord. Dat geldt niet alleen voor Nederland, dat geldt wereldwijd. … Lees hier de hele tekst

Een ode aan haar

Haar donkerbruine ogen lijken in bepaald licht soms een blauwe eclips te hebben. Ik kan daar verwonderd naar blijven kijken. Soms geïntrigeerd, puur door die wonderlijke kleur. Haar pupillen hebben echter een aanzuigende werking, waardoor ik er dieper en dieper in verstrikt raak. Haar rust doet de rest. Alsof ze me uitnodigt. Kijk maar, ik  kijk wel terug. Kom maar, je bent welkom. We bewandelen, bestuderen elkaars ziel. Onderzoeken deze, leren het kennen en een gelukzalig gevoel overvalt ons beiden. We komen steeds dichter bij elkaar, tot onze lippen elkaar raken. Een zoen.

Direct toen ik haar ontmoette, raakte ik … Lees hier de hele tekst

Corona in Mexico

Het is stil, haast uitgestorven op het enorme centrale plein in hartje Mexico City, Zócalo. Normaliter is dit een komen en gaan van mensen. Van handel, van toeristen, van geluid, van rumoer, van een ware kakofonie van alles. Nu is het volledig afgesloten. Er staan soldaten. Het zijn coronatijden.

In de straten eromheen lopen wel mensen. Er zijn looplijnen, er is controle door politie. Schijnheilig zet je dan je mondkapje op, want hoewel niet verplicht wordt dat toch van je verlangd. Ben je er voorbij, zet je ‘m weer af. Want laten we wel wezen: zo’n ding is best irritant. … Lees hier de hele tekst

Levenspad

Terwijl Tania en ik hand in hand door Condesa, richting Paseo de la Reforma in het centrum van Mexico City lopen, raak ik even diep in gedachtes verzonken. We zitten in het regenseizoen; het zonnetje schijnt, maar twijfelt duidelijk. Donkere wolken maken langzaam hun opwachting. Het voelt gek genoeg als een geluksmomentje, maar niet alleen ingegeven door dit moment. Mijn brein werkt naar conclusies toe. Over mijn levenspad.

Verbouwing

Mijn vrienden zijn al de hele middag dolenthousiast en geïnteresseerd aan het WhatsAppen over verhuizingen en verbouwingen aan het eigen huis. In de chat worden duizelingwekkende bedragen genoemd, er wordt gewag … Lees hier de hele tekst

Mario

Mario is onlangs ontslagen. Het bedrijf heeft dermate last van corona, dat er gesaneerd moest worden. Volgens Mario onzin: corona heeft het ontslag vergemakkelijkt. Eigenlijk kwam de pandemie in dat opzicht best goed uit voor het bedrijf.

De ongeveer-vijftiger lijdt eronder. Dat vertelt hij niet alleen, dat zie je ook aan alles. ,,Ik moet echt opletten dat ik niet te veel ga drinken, dat is mijn grootste valkuil”, vertelde hij me eerder. Het ontslag voelt oneerlijk. Voelt als een aanslag op het zelfvertrouwen. Regelmatig zit hij voor onze flat. Met Hans en soms met meer flatgenoten. Dan praten ze over … Lees hier de hele tekst

Toekomstplanner

Ik ben nooit een goede toekomstplanner geweest. Ik weet nog niet eens wat ik later wil worden. Dat zie je ook aan mijn agenda: die is over een week nog volledig leeg. Voor mij bestáát oktober nog helemaal niet.

Toch bestelde ik onlangs een ticket naar Mexico Stad. Ondanks corona. Ondanks ‘oranje’, ondanks dat het heel sterk afgeraden wordt. Dus toen eergisteren juli ingeruild werd voor augustus, begon die reis plots wel dichtbij te komen. Want ik vertrek op 2 september. Jeetje.

Robert ten Brink

Dat Tania Mexicaanse is, die op ruim 8000 kilomeer van me vandaan woont: heeft zoiets … Lees hier de hele tekst

Mijn strijd met de petfles

Vier motorrijders nemen plaats op het terras. Een van hen haalt het drinken en al gauw gaan hun flesjes cola en fanta open. Mijn petfles ijsthee staat dan nog gesloten voor me. Ik krijg het ding met geen mogelijkheid open en ik zit hier inmiddels al een minuutje of tien.

Het is ook warm op dit overdekte terras. Ik zweet. Ik zit al ruim twee uur op de fiets en hoewel het buiten niet buitengewoon warm is, heb ik dat nu plots wel. Ik waag nog een poging, mijn handen voelen krachtig en ruw. Daar kan ik me niet achter … Lees hier de hele tekst

Plasje

,,Lukt het, Geert? Schiet je een beetje op?” De vrouw staat met haar fiets in haar handen aan de kant van de weg te wachten, terwijl haar man in de bosjes aan het plassen is. Geert heeft een uitstekende boom gevonden, maar je kunt niet zeggen dat het erg goed verscholen is: zijn gestalte is behoorlijk goed te zien vanaf de openbare weg. Hij antwoordt met een murmeling. Zijn vrouw kijkt ietwat gegeneerd rond en als ze mij aan ziet komen lopen, gaan haar hoofddraaiingen sneller. Ze wil duidelijk weg uit deze situatie.

Geert hoort mijn komst kennelijk ook, want … Lees hier de hele tekst

Poepkanonne

,,Ik denk niet dat die meneer het begrijpt. Misschien moet je het even uitleggen?” Kort daarvoor is Oma ook aan de picknicktafel komen zitten. Haar kleindochter rent eerst nog wat rond, voordat ze erbij komt zitten. Ze vertelt en praat met oma, terwijl ik doe alsof ik supergeconcentreerd aan het werken ben. Als ze plots een fantasierijk woord gebruikt, kijkt het meisje mij aan. Ik voel haar priemende, uitdagende oogjes en kijk op. Als we elkaar kort aankijken, vraagt ze: ,,Wat vind jij van poepkanonne?”

Nu ben ik normaliter iemand van traag begrip, maar dit lijkt me eigenlijk geen hogere … Lees hier de hele tekst