Liberación de tortugas

Pleun

Pleun kijkt me vluchtig aan. Heel kort, het is maar een flard. Ach nee, eigenlijk kijkt ze gewoon nieuwsgierig om zich heen. Een beweging van mij brengt een beweging bij haar teweeg. Haar hoofdje gaat instinctief richting de zee. Ze spartelt enthousiast, voelt de zeewind. Ervaart al vrijheid. Weldra begint het leven echt. Haar leven.

Pleun heeft gelukkig geen weet van alle gevaren die op haar wachten. Van alle uitdagingen die ze gaat ondervinden. De dagelijkse levensstrijd die ze zal moeten leveren. Pleun weet maar één ding, zij het nu nog onbewust: ik wil leven.

Dat ik haar dat laatste Lees hier de hele tekst

Ja, ik ga hier gewoon overwinteren

,,Waarom blíjf je daar niet gewoon? Überhaupt?” Welja. Mijn vader. Net als ik aankaart ‘misschien wel een maandje extra te willen blijven’ en dat met zeker lood in de schoenen aan hen laat weten. Want ja, corona in Nederland met alle shizzle die daarbij komt kijken trekt me totaal niet. Blijf ik liever bij deze heerlijke vrouw in dit heerlijke land. Goed, ik geef het toe. Corona is zo’n argument dat in dit geval goed uitkomt. Zo’n argumentatie naar de buitenwereld toe. Weet je wat? Ik ga lekker overwinteren in Mexico. Want van binnen geldt vooral: ik blijf liever bij … Lees hier de hele tekst

Iedere tien seconden bliksem, en soms wat plankton

Ietsjes ten westen van Puerto Escondido, bevindt zich Laguna de Manialtepec. Beroemd om haar plankton, dat je met name in het donker goed zou kunnen zien. Niet uniek, wél bijzonder. Ondanks dat wij een horrornacht beleefden -een nachtbus van twaalf uur lang is geen pretje-, besloten we het tourtje te doen.

Het was de gehele dag al bloedheet, met een strakblauwe lucht. Het enige dat we deze dag gedaan hebben is wat boodschappen -ik had slippers nodig- en wat op het strand rondgehangen. Misschien hadden we de donkere wolken in de late namiddag wel wat serieuzer mogen nemen. Toen we … Lees hier de hele tekst

la ventanilla

Gek leven in Puerto Escondido

,,Weten jullie dat vanaf morgen de nieuwe coronamaatregelen ingaan?”, vraagt onze taxichauffeur. ,,Sommige stranden sluiten, zoals in het centrum. Het openbaar vervoer wordt helemaal opgeheven; er rijdt vanaf morgen geen bus meer.” Nu moet je vooral dat laatste met een korreltje zout nemen, als een taxichauffeur het zegt. Die willen immers geld verdienen. We vatten het dan ook op als een signaal.

We hebben ons getrakteerd op een weekje zon-zee-strand. In Puerto Escondido, een voormalig vissers- en nu toch vooral toeristisch dorpje aan de Stille Oceaan. Of nou ja, toeristisch: met de coronaperikelen is daar niet echt sprake van. Het … Lees hier de hele tekst

La Poffería

La Poffería, bitterballen in Mexico Stad

Op een fraaie plek, op (flinke) loopafstand van het immense stadspark Chapultepec, het wereldberoemde centrale plein Zócalo en de statige boulevard Avenida Paseo de la Reforma in Mexico Stad, runt Glenn van Damme (31) zijn La Poffería. Een Zeeuwse jongen die typisch Nederlandse gerechtjes als poffertjes en bitterballen verkoopt in Mexico Stad: het klinkt als een fijne droom. Maar het is waarheid. Corona maakt het echter momenteel een droom met barstjes.

La Poffería

Het bedrijfje is van hemzelf en zijn Mexicaanse vriendin. Ze begonnen ruim twee jaar geleden voortvarend en toerden langs grote festivals in het land. Er kwamen dusdanig … Lees hier de hele tekst

Mondkapjes

Vrijwel alle Mexicanen dragen vrijwel altijd hun mondkapje. Of spatschermen. Of allebei. Niet alleen op de plekken waar dat verplicht is, maar ook buiten. Daar kiezen ze dan zelf voor. Tania en ik zijn praktisch de enigen die op straat toch nog zonder mondkapje rondlopen. Het ademt aanmerkelijk minder prettig en buiten heeft het toch weinig meerwaarde. Maar goed, we hebben het mondkapje altijd bij ons. Het is immers nogal vaak wél nodig. Bij binnenkomst van welke ruimte dan ook gaat het ding op en wordt onze temperatuur opgemeten. Voorlopig altijd een keurige 34-something. Lijkt me een puike voorzorgsmaatregel. Toch … Lees hier de hele tekst

Het verlichte winkeltje in de duisternis

Een mengeling van melancholie en de schoonheid van het beeld overvalt me bij het zien van het tacozaakje. Dat beeld, dat oplicht tijdens de invallende duisternis en de duisternis rondom. De vrouw, ongetwijfeld de eigenaresse, zit op haar stoel, in het zicht, het kunstlicht op haar gelaat. Ze kijkt op haar telefoon, wachtend op klandizie. Romantiek in optima forma. Op een eigen unieke manier. Het doet me denken aan mezelf.

De ruimte zelf oogt als een schilderij; er is altijd wat nieuws te zien. Taqueria El Gran Taco heet het, afgesloten met een opvallende punt. Ze verkoopt kennelijk longaniza, bisteck, … Lees hier de hele tekst

Geblinddoekt en een lap voor mijn mond

Mijn gezichtsbeharing loopt de spuigaten uit. Dat wil zeggen: na drie weken Mexico is er enig schaamhaar zichtbaar op bovenlip en kin. Bij mij zal er nooit een volwassen mannenbaard komen en dus moet hier wat aan gedaan worden. ,,Morgen gaan we naar mijn opa, die heeft vast een scheerapparaat”, stelt Tania me een kale kin in het vooruitzicht. Hmm. Ik vind dat een nogal saaie oplossing. Ik prefereer een gang naar de kapper. In mijn eentje. Dat lijkt me een stuk avontuurlijker.

Bij een bovenlip en kin kan niet veel misgaan lijkt me. Toch begrijpt de kapper me niet, … Lees hier de hele tekst

Praten over voetbal

De Überchauffeur doet enorm zijn best, wat vertederend is. Direct als ik in zijn auto stap, geef ik aan dat mijn Spaans echt behoorlijk basis is, maar desalniettemin wil hij graag ouwehoeren. Ik vertel hem dat ik nu drie weken hier ben en dat ik uit Nederland kom. ,,Ah, Robben!”, klinkt het gelijk theatraal, verwijzend naar Mexico – Nederland (1-2) in 2014, gevolgd door het aloude ,,no era penal!” Hij bedoelt het liefdevol met een knipoog, er is geen trauma ofzo.

Het gaat gelijk over voetbal. Over Sneijder, over Davids. Niet dat hij het mondiale voetbal echt volgt. Voor hem … Lees hier de hele tekst

Mexicaanse trots en drop

,,Dit is typisch Mexicaans. Oeh, en dit ook!”, glimlacht Tania, terwijl ze de menukaart afstruint. Ik ben hier nu drie weken en dat zinnetje wordt minstens dagelijks uitgesproken. Ik proef, ruik, probeer. De vele sauzen, de vele ingrediënten, de vele combinaties van smaken. Soms word ik gegrepen en is het heerlijk, soms kost het me moeite en zoek ik met enige haast naar het dichtstbijzijnde toilet. De Mexicaanse keuken is beroemd en origineel, dat staat vast.

El Día de la Independencia de México

Op 15 september ’s avonds vierde Mexico haar onafhankelijkheid met een enorm volksfeest. Tijdens deze coronatijden is … Lees hier de hele tekst