Drogisterij Césure stopt ermee

ZEVENBERGEN – ,,Het rouwproces is inmiddels wel voorbij, ik heb het een plekje gegeven.” Na 28 jaar stopt Monique de Roij met haar drogisterij parfumerie Césure aan de Noordhaven.

Drie jaar geleden verbrijzelde ze haar enkel onherstelbaar tijdens een vakantie; een staand beroep is meer en meer een opgave. ,,Ik heb echt altijd pijn. En met een eigen zaak werk je een stuk meer dan veertig uur per week.”

Het is zaterdagochtend en het regent. Ze kijkt uit op de bouwwerkzaamheden aan de haven van Zevenbergen. Met de coronacrisis daaroverheen is het ondernemerschap hier zeker niet gemakkelijk. Maar die elementen hebben niets met haar naderend afscheid te maken. Haar vijfjarig huurcontract loopt af, per 1 juli is ze vrij. Achterin de winkel is de leegverkoop al goed zichtbaar. ,,Zo wordt de winkel steeds kleiner, dus ik hoef ook steeds minder te lopen”, grijnst De Roij.

Ze verhuisde naar deze plek in 1999; in 1992 begon ze hier tegenover al als schoonheidsspecialiste. Toen ze eenmaal personeel in dienst kon nemen, was ze ook gelijk schoonheidsspecialiste-af. ,,Ik heb dat namelijk nooit echt leuk gevonden, was blij dat ik dat aan een ander kon overlaten”, grijnst ze.

,,Veel van mijn personeel werkt hier ook al zo lang. We zijn met tien en dat is echt een gouden team. Dat maakte de beslissing om te stoppen wel extra moeilijk. Ik had dan ook een heel andere afsluiting voorgesteld dan dit”, doelt ze op de coronaproblematiek.

De gouden tijden zijn ook wel wat voorbij. Ze herinnert zich dagen van kerstinkopen, waar twee kassa’s voortdurend klandizie konden helpen. Maar daar waar succes is, loeren kapitaalkrachtiger formules. De Roij werd continue geacht door te ontwikkelen om concurrentie van bijvoorbeeld Etos voor te blijven. Zo’n winkel zal het met aanbiedingen altijd van haar winnen. ,,Een jaar of vier geleden turnden we om tot natuurdrogist. Dat betekende ook dat onze schoonheidsspecialistes meer met natuurlijke producten gingen werken.”

Die doorontwikkeling komt niet uit de lucht vallen. Haar eigen interesse verschuift meer en meer naar artikelen als voedingssupplementen. ,,Ik kon me nooit voorstellen dat mensen 72 euro zouden betalen voor een potje pillen, maar dat zie ik na het volgen van cursussen echt anders. Het resultaat ten opzichte van reguliere medicijnen zegt genoeg. Ik geloof er nu echt in.” De Roij wil er straks in dóór. Ze heeft er met haar huidige leveranciers al afspraken over kunnen maken. ,,Ik geef nu mijn emailadres door aan klanten die hier komen. Zo blijven we hopelijk in contact. Ik wil straks een webshop, zodat hetgeen waar ik in geloof kan blijven verkopen.” De Roij zou dat er het liefste bij doen. De ondernemersgeest is ietwat gedoofd. Ze prefereert het duidelijk om echt ergens in dienst te werken. 

Een opvolger om De Roij in Cécure op te volgen werd niet gevonden, de zaak gaat dus dicht. Officieel per 1 juli, misschien iets later. Ligt aan de stand van haar leegverkoop. ,,Misschien komen mensen hier ook wel echt voor mij en voor het team. Maar de concurrentie is ook wel moordend hoor, je werkt hard voor een paar centen. En zeker, de Haven zal prachtig zijn als het klaar is en heeft echt wel veel te bieden. Maar het winkelaanbod verschraalt wat en als je geen totaalaanbod hebt als winkelcentrum én je hebt geen parkeergelegenheid in de buurt, blijven mensen misschien weg. Dan gaan ze naar bijvoorbeeld Etten-Leur.”

Zijzelf woonde jarenlang boven het pand. Nu gaat ze verhuizen; ze toont zich maar wat gelukkig met de aankoop van haar nieuwe huis. ,,Maar ik ga hier wel weg met pijn in het hart, want het is een prachtige plek. Maar dat trappenlopen is zo pijnlijk. Dat zal ik dan weer niet missen.”

Musical in de Koepel

BREDA – ,,Het is heerlijk om weer met mijn vak bezig te zijn”, glundert musicalactrice Wieneke Remmers. Samen met collega’s Wim van den Driessche, Nandi van Beurden en Jeroen Robben zingt zij dinsdagmiddag in De Koepel. Een initiatief van Steven Roox, die voor de vierde keer in coronatijden een mini-musicalconcert op locatie geeft. En deze live streamt naar de hunkerende fans thuis.

,,Ik wil het telkens een beetje beter maken. Tot nu toe was de cast altijd professioneel, maar filmden we met de iPhone. Nu werken we ook buiten beeld met professionals”, legt Roox uit. Eerdere locaties waren Fort Nigtevecht, waar liedjes van Jesus Christ Superstar werden vertolkt. Daarna was het de beurt aan The Hunchback of Notre Dame in het DeLaMar Theater en met Koningsdag was Hotel Arena in Amsterdam de locatie. Ditmaal in de voormalige gevangenis De Koepel van Breda, speciaal voor Bevrijdingsdag. De liederen over vrijheid zijn onder andere afkomstig van Les Misérables, Beauty and the Beast en Elisabeth. ,,We nemen dit concert niet op. Dat heeft weer met rechten op die liederen te maken”, legt Roox uit.

,,We zitten nu toch werkloos thuis. Het is een manier om jezelf weer te laten zien aan het publiek en om dat publiek ook wat te geven”, zegt Van den Driessche. Gerepeteerd is er nauwelijks, zéker niet met elkaar. ,,Voor een normale productie oefen en oefen je. Slijt je er zekerheden in. Dit gaat terug naar de kern, terug naar de pure passie. Het voelt naakt en daardoor weer spannend”, zegt Van Beurden. De galm van De Koepel is even wennen, maar ze werken met professionele geluidsapparatuur, dus de kijker cq luisteraar heeft hier niet zoveel last van. ,,We zien en spreken elkaar niet veel, het is leuk om nu samen bezig te zijn. En het is fijn om weer te oefenen, weer ergens naar toe te werken”, merkte Remmers. Roox begeleidt de vier met piano, de sfeer is losjes. ,,We zijn superzenuwachtig. Normaal gesproken oefen en oefen je. En als je het opneemt, doe je het toch tien keer over? Nu is het one shot, live, en dat zonder publiek. We zijn weer met ons vak bezig. De kern ervan. Het zingen.”

De musical is vanaf 16:30 live te volgen via www.facebook.com/musicalsites.nl

Liefde op Afstand: toekomst

Voor BN DeStem schreef ik een zesdelige serie over Tania, voor de rubriek ‘Liefde op Afstand’. Deze serie liep van maandag 27 april tot en met zaterdag 2 mei 2020. Dit is deel zes:

Verslaggever Steven van Beek ontmoette Tania in Mexico. Het was liefde op het eerste gezicht. Corona gooit nu roet in het eten.

,,Ik was vandaag nogal gefrustreerd”, erkent Tania. Ze was nogal stil en als ik een berichtje ontving, was dat wat kortaf. ,,Ik besefte dat je gewoon écht niet komt. De data zaten nog steeds zo in mijn hoofd.” Ik herken het. We hebben het allebei allang geaccepteerd, maar het frustreert. Dat de liefde tussen een Bredanaar en een Mexicaanse al schier onmogelijk is, is tot daaraan toe. Maar nu is het wel écht onmogelijk.

We spreken andermaal de wens uit om elkaar in de nabije toekomst weer te gaan zien. Als het weer mogelijk is. Zij naar hier of ik naar haar, dat doet er niet toe. Onze boerderijfantasie komt weer ter sprake. Een boerderij op het schiereiland Yucatan, waar we elkaar ook ontmoetten. Een fantasie zo kinderlijk en onschuldig, dat het een fijne gedachte is. Het liefste met de twee vissen, Conchita en Chato, uit onze eerste date. En een leguaan, omdat ik dat nu eenmaal toffe beesten vind. ,,Die némen we niet, die komen spontaan”, stelt ze me gerust. Ik wil de leguaan Gerrit noemen.

Soms vrees ik dat deze vorm van social distancing van ruim 9000 kilometer toch echt zal doven. Mijn pessimistische ik geniet van het heden, van het nu. Nu is het leuk en zelfs voldoende, op dat kleine telefoonschermpje. Mijn optimistische ik ziet haar nog altijd van kleur veranderen als ik ‘te quiero’ tegen haar zeg. Een hele milde vorm van ‘ik hou van je’. Letterlijk: ik wil je. Zij quieroot me ook, wat ook mijn hart laat overslaan. Dus het is nog verre van gedoofd.

,,Maar je moet er wel rekening mee houden dat onze boerderij straks overspoeld wordt met krabbetjes en spinnen. Die zijn er veel in Yucatan”, houdt ze me voor. Slik. ,,Zo’n spin komt dan ’s nachts over je heen kruipen. Ik vind het zelf ook niet fijn, maar het gebeurt wel”, vervolgt ze. We besluiten ons telefoongesprek. Ik sluit mijn ogen. Laat het gesprek nog even door mijn brein waren. Er zijn schaduwzijdes aan onze toekomstdroom toegevoegd. Het zorgt er haast voor dat het realistisch wordt. Een boerderij met leguaan Gerrit en de vissen Conchita en Chato op schiereiland Yucatan: die droom houdt me wel overeind gedurende deze coronacrisis.  

Wat vond je van dit verhaal?

Al mijn verhalen zijn gratis te lezen. Maar mocht je als blijk van waardering en van vroljkheid een donatie achter willen laten: ik doe een dansje van blijdschap. Alvast zeer veel dank!!

Totaal: € -

Prins Maurits uit Willemstad houdt ermee op

WILLEMSTAD – Schietvereniging Prins Maurits uit Willemstad houdt er na zeventig jaar mee op. Met nog slechts zeven betalende leden en geen vooruitzichten op verbetering is de koek op.

De neergaande lijn zet zich al jaren in en wordt nu als onomkeerbaar beschouwd. Van een mooie afsluiting is door de coronaperikelen vooralsnog geen sprake. ,,Maar dat gaat volgend jaar zeker nog wel gebeuren”, belooft voorzitter Ad van den Hil. De reden van stoppen: er is simpelweg geen nieuwe aanwas. Een ledenbestand met vooral zeventigers. ,,Het is kansloos”, klinkt penningmeester Leo Driesprong stellig. Hij zit al ruim vijftig jaar bij Prins Maurits; de stop doet hem daardoor wel wat. Voorheen organiseerde Prins Maurits nog een soort open dagen om nieuwe leden te werven. Dan nodigden ze sportverenigingen uit de buurt uit om ook eens te schieten en dat leverde nog wel eens nieuwe leden op. Maar dat werd minder en minder, waarop ze hier drie jaar geleden toch maar mee stopten.

,,Je ziet dat meer schietverenigingen in de omgeving er mee stoppen. Het schieten is gewoon niet meer hip”, constateert Van den Hil. Iedere maandag schoten ze in buurthuis Irene. ,,Het is een luchtwapen met beperkte kracht, waardoor iedereen vanaf 16 jaar ermee mag schieten. Op tien meter heb je precisie, bij vijftien meter neemt die kracht al af”, legt Van den Hil uit.

De inventaris van de schietvereniging gaat nu naar De Blokhut, in Helwijk. ,,Dan kan het een tweede leven beginnen en misschien vindt jeugd het dan wel weer leuk”, hoopt Driesprong. Wat hijzelf nu gaat doen weet hij nog niet. ,,Misschien biljarten. Over het schieten heb ik nog niet goed nagedacht. Het zou best kunnen dat ik soms naar De Blokhut ga uit hobby.”

Liefde op Afstand: fake news

Voor BN DeStem schreef ik een zesdelige serie over Tania, voor de rubriek ‘Liefde op Afstand’. Deze serie liep van maandag 27 april tot en met zaterdag 2 mei 2020. Dit is deel vijf:

Verslaggever Steven van Beek ontmoette Tania in Mexico. Het was liefde op het eerste gezicht. Corona gooit nu roet in het eten.

,,Mijn broer én mijn moeder belden me vandaag in paniek op”, vertelt Tania al heel vroeg in onze dagelijkse videochat. ,,Ze zeggen dat je een boete krijgt van 5000 pesos als je naar buiten gaat zonder mondkapje te dragen. Ook als je bijvoorbeeld in je eentje in de auto zit.” Ze zucht diep, zichtbaar geïrriteerd. En merkbaar nerveus. ,,We weten dat de politie hier vaak corrupt is. Nu er haast niemand op straat is, verdienen zij ook veel minder geld en dus zullen ze er echt misbruik van maken. Een doodenge gedachte, maar ik kan geen officiële overheidsbron vinden. Alleen een lokaal krantje, maar dat staat niet bekend om de betrouwbaarheid. Ik wéét het nu gewoon niet zeker en dat ergert me flink.” Tania gaat nog veelvuldig naar buiten. Ze laat de honden uit, gaat naar de supermarkt, rent graag een rondje om de conditie op peil te houden. Ze heeft wel een mondkapje in bezit, maar de regels zijn onduidelijk. Ik luister het gefascineerd aan. 5000 pesos is een kleine 190 euro. Een Mexicaans maandkomen. Wat een bizar verschil met Nederland.

Deze avond gaf Rutte zijn telkens weer kraakheldere persconferentie. Er gaan daardoor nooit geruchten de rondte, hooguit aanvullende vragen. Wat Rutte zegt is het beleid; ja, je kunt een boete krijgen als je in samenscholingen bent. Maar dat is wel duidelijk. De mondkapjesdiscussie wordt vooral gevoerd door de onderbuik; het RIVM en de algehele wetenschap trekken het nut voor mensen buiten de zorg in twijfel. Kortom, een mondkapje is een schijnveiligheid. En daar zo’n flinke boete voor?

Het leuke aan Tania is dat ze lang niet alles voor waar aanneemt. Ze kent haar goedgelovige moeder. Haar broer is doorgaans wat kritischer, maar die is in paniek door het coronavirus.

Als ik ’s morgens wakker word, zie ik haar eveneens dagelijkse voicemessage. Die duurt normaal één á twee minuten. Goodmorning, muchos besos, have a great morning, hope you slept well and I speak to you soon, omgeven door die nog altijd innemende grinnik tussendoor, zorgen altijd voor een vrolijke ochtend. Ditmaal is de boodschap iets langer. Het gerucht zaaide zoveel twijfel, dat een góede krant het heeft ontkracht. Fake news dus. En dan ben je toch weer blij met onze helder communicerende overheid.  

Wat vond je van dit verhaal?

Al mijn verhalen zijn gratis te lezen. Maar mocht je als blijk van waardering en van vroljkheid een donatie achter willen laten: ik doe een dansje van blijdschap. Alvast zeer veel dank!!

Totaal: € -

Liefde op Afstand: mijn verjaardag

Voor BN DeStem schreef ik een zesdelige serie over Tania, voor de rubriek ‘Liefde op Afstand’. Deze serie liep van maandag 27 april tot en met zaterdag 2 mei 2020. Dit is deel vier:

Verslaggever Steven van Beek ontmoette Tania in Mexico. Het was liefde op het eerste gezicht. Corona gooit nu roet in het eten.

Ik was 16 april jarig en hoewel ik het in normale omstandigheden ook niet uitgebreid vier, was het ditmaal natuurlijk wel écht alleen. Enkele videogesprekken brachten wat leven in huis. Tania doet daarbij ook een voorstel: we zullen uit eten gaan; ik om zeven uur ’s avonds, zij om twaalf uur ’s middags. We kleedden ons er ook naar: ik had een net blouseje aan, zij een fraai jurkje en maakte zichzelf op. Een romantisch etentje tijdens het Zoomen.

We praatten over onze jeugd, we spraken over allerlei gevoelens, ideeën en diepere lagen. Het zonnetje schijnt bij ons allebei. Ik zit op mijn balkonnetje met een koud biertje en fijn uitzicht, zij zit binnen in haar koele huis. Het voelt alsof we echt samen zijn. En ik voel me jarig.

Een paar weken eerder had ik haar het Pepe-verhaal verteld, dat ik hier natuurlijk ook moet vertellen. Mijn poes heet Pepe; de naam had ik eerder bedacht dan dat ik haar had en ik vind het nog steeds een briljante naam. Toen ik twee jaar geleden door Zuid Amerika reisde, ben ik daarom ook actief op zoek gegaan naar een Pepe. Restaurants die iets van Pepe in hun naam hadden, bleken echter geen Pepe in dienst te hebben. Ik vroeg het in de hostels waar ik verbleef, maar helaas: ik heb nooit een echte Pepe gevonden. Ze lacht honderduit om deze misschien wel merkwaardige zoektocht. ,,Mijn oom heet Pepe!”, giert ze het uit. Het klinkt misschien wat overdreven, maar ik krijg kippenvel van deze nieuwe kennis. Wát een vrouw. Ze heeft zelfs een ‘tio’ Pepe! Tania kijkt met een glimlach in de camera. ,,Ik zal hem binnenkort eens bellen.”

Terug naar mijn verjaardag, terug naar ons Zoomgesprek. ,,Ik heb natuurlijk nog een cadeautje voor je”, lacht ze na zo’n anderhalf uur. ,,Het is een filmpje, dus die parkeer ik even hier in het scherm.” Haar liveverbinding verdwijnt en een filmpje verschijnt. Het duurt zo’n drie minuten. Ze heeft er werk van gemaakt, heeft er zelfs een correcte Nederlandse zin in verwerkt die wonderwel keurig uitgesproken wordt. ,,Oh, en er is nog iemand die wat tegen je wil zeggen”, zegt ze halverwege het filmpje. Er wordt geschakeld. Een wat oudere heer wordt zichtbaar. Hij kijkt recht in de camera en begint in het Spaans te praten. ,,Hola Steven. Ik ben Pepe, tio Pepe. Ik hoorde dat jouw kat ook zo heet. En ik hoorde dat jij verder geen enkele Pepe kent. Dat treft, ik ken ook geen enkele Steven. Ik hoop je ook daarom ooit te mogen ontmoeten. Voor nu: van harte gefeliciteerd vanuit Mexico.”

Het filmpje loopt af. Ik ben ontroerd. We zitten 9245 kilometer en 420 meter van elkaar verwijderd, maar het voelt nu heel prettig dichtbij.

Wat vond je van dit verhaal?

Al mijn verhalen zijn gratis te lezen. Maar mocht je als blijk van waardering en van vroljkheid een donatie achter willen laten: ik doe een dansje van blijdschap. Alvast zeer veel dank!!

Totaal: € -

Liefde op Afstand: werken

Voor BN DeStem schreef ik een zesdelige serie over Tania, voor de rubriek ‘Liefde op Afstand’. Deze serie liep van maandag 27 april tot en met zaterdag 2 mei 2020. Dit is deel drie:

Verslaggever Steven van Beek ontmoette Tania in Mexico. Het was liefde op het eerste gezicht. Corona gooit nu roet in het eten.

We videobellen en chatten dagelijks. En hebben allebei wat zorgen. Niet zozeer om het virus, maar om de consequenties van alle maatregelen. Tania is zelfstandig alternatief therapeut en houdt praktijk aan huis. Sinds 16 maart is er ook in Mexico een soort lockdown. Er komt niemand meer langs. Al haar afspraken gaan sindsdien online, via Zoom.

Dat is niet direct nieuw voor haar. De afstanden in Mexico Stad zijn groot. Of nou ja, het verkeer werkt vaak tegen en dus waren online sessies altijd al optioneel. Veel cliënten stoppen nu met de sessies, wat natuurlijk zorgen baart. ,,Om rond te komen heb ik eigenlijk drie consults per dag nodig. Nu zijn het er vaak nul of één. En incidenteel twee”, verklaart ze haar financiële zorgen van het moment. Het leuke is: ze kijkt nu reikhalzend uit naar die sessies, zoals ik reikhalzend uitkijk naar nieuw te schrijven teksten. Een prettig soort opluchting om weer wat zinnigs te doen. En ernaar uit te kijken. Telkens als BN DeStem belt, doe ik een vreugdedansje. Net als Tania dat heeft bij een aanmelding van een nieuwe sessie. Soms doen we dat dansje samen, de telefoon op onszelf gericht. Dan lachen we hardop.

We zoeken allebei alternatieven. Daar is zij wat doortastender in, zo lijkt het. Ze biedt sinds kort wekelijks een online mindfulnessklas aan. ,,Dat wilde ik al doen vóór corona. De crisis zorgt er gewoon voor dat dit idee in een versnelling is gekomen”, legt ze uit. De online sessies zijn voorlopig nog gratis. Misschien wil ze een wekelijks extra klasje organiseren, betaald. Dat wordt voorlopig geen vetpot. De gratis sessies trekken gemiddeld twaalf deelnemers, inclusief een verdwaalde Bredanaar. Ze wil straks zo’n twee euro vragen. Misschien heeft het potentie voor de lange termijn.

Maar inhoudelijk zijn de therapeutische sessies wel wat eentonig. Al haar cliënten hebben het over maar één ding: angst voor het coronavirus en de toekomst. Al mijn opdrachten hebben nu ook maar één onderwerp. We zitten in dat opzicht in hetzelfde schuitje. En inspireren elkaar. In onze zoektocht naar positiviteit, in de lange termijnhoop elkaar toch ooit nog in het echt te zien.

Wat vond je van dit verhaal?

Al mijn verhalen zijn gratis te lezen. Maar mocht je als blijk van waardering en van vroljkheid een donatie achter willen laten: ik doe een dansje van blijdschap. Alvast zeer veel dank!!

Totaal: € -

Liefde op afstand: de tickets

Voor BN DeStem schreef ik een zesdelige serie over Tania, voor de rubriek ‘Liefde op Afstand’. Deze serie liep van maandag 27 april tot en met zaterdag 2 mei 2020. Dit is deel twee:

Verslaggever Steven van Beek was in januari op vakantie in Mexico en ontmoette daar Tania: ze baadden in zee en kwamen toevallig in elkaars vaarwater. Dat was vlakbij het stadje Tulum, in het zuidoosten van het land. Het was liefde op het eerste gezicht. Al snel werden de vliegtickets voor 25 april geboekt, om die liefde verder te onderzoeken. De voorpret was echter maar een kort leven beschoren: het coronavirus gooide roet in het eten. Het virus is inmiddels ook in Mexico gearriveerd.

,,Natúúrlijk gaat ons samenzijn wel door. Ik weet echt 100% zeker dat je 25 april deze kant op komt en dat we een geweldige tijd zullen hebben”, riep Tania op 16 maart. Minister-president Mark Rutte kondigde strenge maatregelen aan en zonder te pretenderen dat ik ook maar enige kennis van virologie heb, had ik toch het sterke voorgevoel dat mijn reis naar Mexico op de tocht stond. In dat land was op dat moment nog niets aan de hand. Ja, natuurlijk was al wel bekend dat het coronavirus bestond en dat het in Azië en Europa al flink wat slachtoffers eiste, maar als je er niet middenin zit wil je de situatie nog wel eens onderschatten, nietwaar?

Met beleid probeerde ik haar toch te waarschuwen dat de kans dat ik naar haar toe zou komen kleiner en kleiner werd. De vliegreizen stonden nog gewoon op het programma en ergens hoopte ik dat ze geannuleerd werden. Dat ik de keuze niet hoefde te maken. Zij bleef de dagen erna optimistisch. Natuurlijk gaat het wel door.

Pas twee weken later, begin april, sloeg ook bij haar de twijfel over mijn komst toe: het virus bereikte Mexico. Winkels in de stad moesten hun deuren sluiten. Maatregelen werden genomen. Er was nog wel een sprankje hoop dat mijn komst mogelijk zou zijn, maar het was ergens wel prettig dat we daarin niet meer lijnrecht tegenover elkaar stonden.

Op 7 april werd mijn eerste vlucht, van Brussel naar Madrid, officieel geannuleerd. ,,Ik denk dat je nog wel kúnt komen, maar ik wil niet dat je naar Madrid gaat”, weifelde Tania met het oog op de brandhaard aldaar. Maar de keuze lag dus nog altijd bij mij; ze zocht zelfs al vluchten van Amsterdam naar Mexico Stad, of omgekeerd. Flirtend: ,,Ach, en als we nergens heen kunnen, blijven we toch drie weken saampjes thuis?”

Dagen verstreken en meer en meer besefte ook Tania dat 25 april kansloos werd. Vervolgens werd ook nog de vlucht van Madrid naar Mexico Stad gecanceld, waardoor mijn reis echt echt echt officieel niet meer door kan gaan. Balen, maar het is niet anders. Samen spreken we de hartstochtelijke wens uit dat we elkaar later dit jaar alsnog zullen gaan zien. En ach, met zo’n lockdown is het toch ook lastig om ándere mensen te ontmoeten, toch?

Wat vond je van dit verhaal?

Al mijn verhalen zijn gratis te lezen. Maar mocht je als blijk van waardering en van vroljkheid een donatie achter willen laten: ik doe een dansje van blijdschap. Alvast zeer veel dank!!

Totaal: € -

Zo verliep de opening van IKEA

BREDA – De heropening van de Bredase vestiging van IKEA is ordentelijk verlopen. Het was er druk, maar chaotische taferelen bleven uit. ,,Op de piek was er een wachttijd van zo’n twintig minuten”, schat winkelmanager Bart Delsing rond het middaguur in.

Een rij van zo’n twintig mensen lost binnen de kortste keren op. De vaart zit er goed in, de maximale capaciteit van 600 mensen in de winkel wordt niet gauw gehaald. ,,We komen heel specifiek voor de spullen die we hier willen kopen, je blijft gewoon niet uitgebreid in de showroom rondhangen”, leggen Patrick Immerzeel en zijn dochter Dewi uit Zeeuws Vlaanderen uit. ,,We waren hier vlak voor opening. Eigenlijk is het beter georganiseerd dan anders. Je winkelt rustiger. Als je ergens even stilstaat, merk je dat de mensen achter je ook halt houden.” Dat vader en dochter hier vandaag zijn, heeft alles te maken met een aankoop vóór corona. ,,We hadden hier een lijst gekocht die te groot bleek te zijn. We wilden deze inruilen zodra het weer open ging. Het ergerde me gewoon dat die lijst daar lag”, glimlacht Patrick.

Ook Antonette Dekker en dochter Willemijn uit Elshout komen ditmaal juist heel gericht naar IKEA. Willemijn is haast jarig, vandaar. ,,We zijn ditmaal gelijk naar de voorraad gelopen, de showroom hebben we bewust overgeslagen. Normaal maak je er een uitje van, dit keer gingen we heel gericht. Bij de voorraad was het een stuk minder druk, met wel opvallend veel personeel. Alles gaat op afstand, ik vond het een hele relaxte sfeer.”

Toen zij aankwamen, moesten ze met de auto wel even wachten. ,,We waren net op tijd. Toen we eenmaal binnen waren en ik naar buiten keek, stond er plots wel een hele lange file tot de stoplichten”, observeerde Willemijn. Delsing herkent zich goed in die observatie. ,,Er waren wat piekmomenten op de weg, maar het werd nooit onoverzichtelijk”, toont hij zich tevreden. In de rij staan op dat moment twee dames met kind te wachten tot ze naar binnen mogen. Bij de ingang worden ze inderdaad kortstondig van elkaar gescheiden. Twee mensen erin, even wachten en als de afstand groot genoeg is mag de volgende. ,,Het levert al met al wel een bijzondere sfeer op”, glimlacht Delsing. ,,Binnen hoorde ik mensen zelfs fluisteren.”

Liefde op Afstand: de date

Voor BN DeStem schreef ik een zesdelige serie over Tania, voor de rubriek ‘Liefde op Afstand’. Deze serie liep van maandag 27 april tot en met zaterdag 2 mei 2020. Dit is deel één:

Verslaggever Steven van Beek was in januari op vakantie in Mexico en ontmoette daar Tania: ze baadden in zee en kwamen toevallig in elkaars vaarwater. Dat was vlakbij het stadje Tulum, in het zuidoosten van het land. Het was liefde op het eerste gezicht. Al snel werden de vliegtickets voor 25 april geboekt, om die liefde verder te onderzoeken. De voorpret was echter maar een kort leven beschoren: het coronavirus gooide roet in het eten. Het virus is inmiddels ook in Mexico gearriveerd.

Ik had nog een paar dagen in Tulum. De zee had ik nog nauwelijks bezocht en het was heet, die ochtend. Ik dreef in het aangename water en speelde met de fijne golven. Zij liep de zee in en moest nog wennen aan de temperatuur. Wreef demonstratief over haar schouders, tot we elkaar aankeken. Ik maakte een grapje en we raakten in gesprek. Tania was op bezoek bij haar moeder in Tulum. De dag erna zou ze teruggaan naar haar woonplaats, vlakbij Mexico Stad. Ze genoot van dit weer, want thuis was het maar 10 graden. ,,Ohh”, riep ze plots opgewonden en ze wees achter me. Twee enorme vissen maakten gebruik van een golf. ,,Dat was prachtig”, omschreef ze haast ontroerd, want ja: bij zoiets ben je altijd te laat.

Dat het zou gaan regenen, was voorspeld. De eerste druppel viel een half uurtje later. Tania en haar moeder bleven onder hun gezamenlijke parasol liggen. Ik besloot terug te gaan naar het hostel, maar niet voordat ik Tania uitnodigde voor een drankje later die avond. Ja. Dat wilde ze wel.

De date werd gemaakt. Het gesprek ging als vanzelf: over haar werk als alternatief therapeut, haar vorige werk als financieel adviseur. Haar moeder, haar vader, haar broer. Dat huidige werk was een eigen praktijk in de opstartfase en ze had er haar eigen gedachtes en theorieën bij. Het leverde een inspirerend en fascinerend gesprek op.

,,Wat denk je dat die twee vissen nu aan het doen zijn? Ik denk dat ze nu diep in de oceaan aan het praten zijn. Aan het roddelen zijn. Aan het fantaseren zijn. Over ons”, memoreerde Tania aan de twee vissen eerder die middag. Ze glimlachte vertederend. ,,We moeten hen een naam geven. Ik stel Conchita en Chato voor. Zij waren de eersten die ons zagen en wisten dat het een goede ontmoeting was.” Ik keek in haar donkere ogen, die een verlichtende werking op me hadden. Haar fantasie rondom deze twee vissen haalde ook het beste in mij naar boven en we schreven samen een heel kinderboek. Conchita en Chato, tot dat moment met hun eigen onderlinge besognes en problemen, zwemmen nu met volle tevredenheid rond in de verre dieptes van Mexicaanse Golf. En onze eigen avond duurde tot in de verre dieptes van de Mexicaanse nacht.

Wat vond je van dit verhaal?

Al mijn verhalen zijn gratis te lezen. Maar mocht je als blijk van waardering en van vroljkheid een donatie achter willen laten: ik doe een dansje van blijdschap. Alvast zeer veel dank!!

Totaal: € -