De jongen stelt voor mijn tas bij hem achter neer te zetten. Dat is zijn laatste optie en die klinkt mij als muziek in de oren. Een eerder voorstel was om mijn tas toch maar in een kluisje zonder slotje te leggen. Er hangen camera’s, de mensen die hier komen, stelen niet, dus het ligt er veilig. Dat geloof ik, maar durf ik niet aan. In mijn tas zit mijn computer. Diefstal ervan zou best rampzalig zijn. Dat begrijpt hij ook wel weer.
Het is mijn eerste bezoekje aan deze sportschool. Mijn hele lijf schreeuwt erom, het moet. Ik heb deze morgen overal aan gedacht. Sportschoenen, sportbroek, shirtje, handdoek, flesje water. Maar niet aan een slotje.
Dat probleem is nu opgelost. Ik begin voortvarend. Een kwartier volle bak hardlopen, dan wat gewichten en als afsluiter nog een stukje fietsen. Ik ga door, tot ik helemaal leeg ben.
Tevreden ga ik naar huis en neem mijzelf voor: de volgende keer heb ik een eigen slotje bij me, zet ik mijn tas in een kluisje en ben ik niet meer afhankelijk.
Twee dagen later kom ik bewapend met een slotje de sportschool binnen. Ik haal deze uit de verpakking, frutsel het bijpassende sleuteltje los en zet mijn tas spullen achter slot en grendel. Heerlijk. Dit voelt beter. Mijn spullen veilig in een kluisje, niemand die mij wat kan maken.
Totdat ik na het sporten terug bij de kluisjes kom en mijn tas uit het kluisje wil halen. Daar valt me nog een klein detail op: ik heb de twee reservesleutels die bevestigd zijn aan het slotje er nog niet afgehaald.
Waardeer dit verhaal! (Of steun me door een abonnement te nemen)
[paytium name=”uitgeverij stofje” description=”sleuteltjes”]
[paytium_field type=”dropdown” label=”Wat zou je willen doneren?” options=”2/5/10/15/20/25/50/100″ options_are_amounts=”true” /]
[paytium_total /]
[paytium_button label=”Klik hier om je donatie te doen” /]
[/paytium]