Drie weken geleden.
Ondanks ‘Mexico’, ‘zee’ en ‘lekker zonnetje’ heb ik vandaag enorm veel zin om even lekker te werken. Dus zit ik in een cafeetje, met mijn computer. Ik ben klaar om te beginnen en voer mijn wachtwoord in. Fout. Kan gebeuren. Ik voer mijn wachtwoord met iets meer beleid in. Fout. Kan gebeuren. Ik voer mijn wachtwoord met zeer veel beleid in. Sterretje. Sterretje. Sterretje. Sterretjesterretjesterretje. Sterretje. Wat gebeurde daar? Drie sterretjes bij één toetsaanslag? Als ik op de ‘g’ druk, verschijnen er drie sterretjes. En ook als ik op de . druk, verschijnen er twee sterretjes. Het levert plots aanmerkelijk meer sterretjes op, dan mijn wachtwoord zou moeten hebben.
Gek.
Nogmaals voer ik mijn wachtwoord in. Sterretje. Sterretje. Sterretje. Sterretjesterretjesterretje. Daar waar er twee of meer sterretjes verschijnen, maak ik gebruik van de backspace. Wat schetst mijn verbazing? De backspace levert eveneens drie nieuwe sterretjes op. Deze puzzel wordt ingewikkelder en ingewikkelder. Met mijn muis selecteer ik nu de laatste twee sterretjes en druk het vervolgkarakter in. Maar hoe ik ook puzzel, ik kom er niet in.
Gek en toch ook wel zorgelijk. Ik heb mijn computer meegenomen om te werken. Weer ouderwets teksten te schrijven, waar mogelijk ook journalistiek werk uit te voeren en wel meer opdrachtgevers heb ik beloofd gewoon door te blijven werken tijdens mijn verblijf in Mexico. Ik heb de computer nodig. Dus hoe intrigerend en spannend ik deze puzzel ook vind, heel opgewonden raak ik er niet van.
Ik Google. Al snel blijkt dit probleem niet uniek te zijn bij de MacBook Pro; de oplossing zal een nieuw toetsenbord zijn. Dat is van later zorg; zijn er geen andere mogelijkheden? Kan ik mijn wachtwoord op de een of andere manier zichtbaar maken? Dat zou de puzzel in ieder geval vereenvoudigen. Is wachtwoordherstel wellicht een optie?
Ik kom via de diepste krochten van de computer uiteindelijk in een tekstveld terecht waar ik de karakters wel kan zien. Zo kan ik in ieder geval mijn wachtwoord samenstellen. Ik ondervind echter een nieuwigheidje. Ik ging er vanuit dat ‘sterretjesterretjesterretje’ drie dezelfde karakters zouden zijn. Ofwel, als ik de ‘g’ indruk, dat er dan ‘ggg’ zou staan. Dat blijkt niet het geval: er staat ‘pgq’. Kijk maar eens op je toetsenbord: die letters liggen ver verwijderd van elkaar. Het mysterie groeit, de moeilijkheidsgraad van deze puzzel is hevig.
Vol goede moed start ik mijn computer opnieuw op. Nu weet ik precies hoe ik mijn wachtwoord tevoorschijn moet toeveren. Ik voer met pijn, moeite, zweet en zenuwen het wachtwoord in. Maar helaas, ik kom er niet in.
Wat nu? De moed zakt me in de schoenen. Goed, houd ik mezelf voor. Mijn werk is mijn werk, de computer is slechts de methode. Door gebruik te maken van Tania’s computer, moet ik alles kunnen. Geen paniek dus. Niet ideaal, het gebruik van andermans computer is als elders logeren: je kunt er slapen, douchen en naar het toilet, maar het is niet je thuis. Afijn, ik kan in ieder geval dóór. En er is nog een kansje: in Tulum is sinds kort een Apple Store. Amerikanen overspoelen het stadje, dus niet wonderlijk dat zoiets zich dan hier ook vestigt. Worth a shot. De jongen kijkt er een minuut naar en geeft aan dat het toetsenbord inderdaad stuk is. Kosten: 700 dollar.
Nu kan ik zoiets best accepteren, maar dat ga ik niet hier betalen. Als ik 700 dollar uitgeef voor een computerprobleem, doe ik dat in Nederland. Ik schik mij in mijn lot. Huilen, balen, maar mijn computer is dus wel degelijk officieel defect. Maar hoe kan dit? Wat is er gebeurd? Zomaar, uit het niets?
We reizen verder. Van Tulum gaan we naar Chiapas, waar we in Nederlands aanvoelende kou bivakkeren. Na een weekje gaan we naar Mexico Stad, dat ook winters aanvoelt. Na de computer zo’n tien dagen niet aangeraakt te hebben, besluit ik het heel eigenwijs toch nog eens te proberen. En tot mijn verbazing: sterretje. Sterretje. Sterretje. Sterretje. Sterretje. Sterretje. Sterretje. Sterretje. Geen dubbele karakters, geen driedubbele karakters. Ik voer mijn wachtwoord geconcentreerd in, maar ik kom er nog steeds niet in. De hoop is echter terug, er zit iets van ontwikkeling in en misschien wel in mijn voordeel, is mijn voorzichtige overtuiging.
Heeft het misschien te maken gehad met de hoge luchtvochtigheid in Tulum, bedenk ik mij. Want het is waar: ik heb de computer ’s nachts zonder cover op de tafel gelegd. Geen bescherming. Het kan. Dat het zich herstelt is verbazingwekkend, maar het kan. Weer ga ik naar wachtwoordherstel, want misschien heb ik mijn wachtwoord bij die eerste poging wel degelijk hersteld en is dat de reden dat ik er nu niet meer in kom?
Allereerst moet ik connectie maken met wifi. Ik voer het wachtwoord van het hotel in en dat lukt, wat eens te meer een bevestiging is dat het moet gaan werken. Nu moet ik mijn Apple ID invoeren. Met wachtwoord. Géén idee. Ik gebruik verder geen Apple, dus ik word weer keihard teruggeworpen in deze oh zo wrede realiteit. Apple geeft aan ‘meerdere dagen nodig te hebben voor wachtwoordherstel, uit veiligheidsoverwegingen’. Ik ga niet akkoord, dus ik ben nog geen steek verder.
Maar ik ben in Mexico Stad. Een stad met onbegrensde mogelijkheden. Een stad waar alles kan. En wat blijkt? Er zit een Apple Store op vijf minuten van ons hotel. What are the odds?
’s Morgens doe ik nog een laatste poging. Volle concentratie. Staat de capslock uit? Maar nee, ik kom er niet in. Ik ga naar de Apple Store. Hoe ga ik dit best vreemde probleem in Godsnaam uitleggen?
Een meisje van een jaar of 19 vangt me op. Ze heeft zich flink opgedoft, met zwarte eyeliner. In haar oren zitten tientallen piercings, net als in haar neus en in haar tong. Ik heb geen idee, ik heb er eigenlijk wel vertrouwen in. Zal het haar lukken? Wat haperend probeer ik mijn probleem uit te leggen in het Spaans. Ze kijkt me glazig aan en het enige dat ze doet, is de computer aanpakken en het serienummer in haar systeem invoeren. ‘Contraseña’, zegt ze gebiedend. Ik moet mijn wachtwoord weer invoeren, want ze wil weten wat voor melding ik krijg. Voor de zevenennegentigste keer voer ik mijn wachtwoord in.
Correct. Het systeem laadt.
Ik kijk het meisje verwonderd en vreselijk gegeneerd aan. Zij grijnst, zonder te lachen. Na een haast hysterisch dank-je-wel, draai ik me vol opluchting om. Ik zie nog net dat ze haar ogen rolt. Alsof ze denkt: wéér zo’n sukkel die voor helemaal niets naar de Apple Store komt, omdat hij z’n wachtwoord een keertje foutief ingevoerd heeft. Het is een aanname , misschien denkt ze wel helemaal niets. Misschien heeft ze wel magie toegepast, zonder dat ik het gezien heb. Mijn euforie wint het van mijn onzekerheid. Ik ga deze wonderfee sowieso niet op andere gedachten brengen, deze dame is mijn held. Want m’n fucking computer doet het weer. En ik zal ‘m behandelen als m’n eigen thuis, door ‘m in ieder weertype gewoon af te sluiten.
Dat jullie even weten waarom ik zo lang niks schreef.
Waardeer dit verhaal! (Of steun me door een abonnement te nemen)
[paytium name=”uitgeverij stofje” description=”computer”]
[paytium_field type=”dropdown” label=”Wat zou je willen doneren?” options=”2/5/10/15/20/25/50/100″ options_are_amounts=”true” /]
[paytium_total /]
[paytium_button label=”Klik hier om je donatie te doen” /]
[/paytium]