Pleun

Pleun kijkt me vluchtig aan. Heel kort, het is maar een flard. Ach nee, eigenlijk kijkt ze gewoon nieuwsgierig om zich heen. Een beweging van mij brengt een beweging bij haar teweeg. Haar hoofdje gaat instinctief richting de zee. Ze spartelt enthousiast, voelt de zeewind. Ervaart al vrijheid. Weldra begint het leven echt. Haar leven.

Pleun heeft gelukkig geen weet van alle gevaren die op haar wachten. Van alle uitdagingen die ze gaat ondervinden. De dagelijkse levensstrijd die ze zal moeten leveren. Pleun weet maar één ding, zij het nu nog onbewust: ik wil leven.

Dat ik haar dat laatste zetje naar vrijheid mag geven ontroert me. Ik hurk en houd de halve kokosnoot waarin zij zit ietwat schuin, zodat het voor Pleun gemakkelijker is deze te verlaten. Ze twijfelt geen moment, zet voet op het strand en begint gelijk te rennen. Richting de zee. Haar pootjes bewegen razendsnel, zonder dat ze erg snel gaat. Ze is zo klein. Zo nietig. Zo levenslustig. Ze heeft verwachtingen.

Maar dan stopt ze plots. Niet uit het niets, ze stuit op een zandheuveltje. Een drempeltje. Het is nog mijlenver naar de zee, nog zeker twintig meter. Ze blijft daar eventjes doodstil besluiteloos staan. Is dit het? Pleun? Loop toch meisje, naar de zee! Dat is je thuis! Daar ga je leven. Ik wil naar haar toe rennen. Haar helpen, maar dat kan niet. Dat mag niet. Ze moet het zelf doen.

Als filmpje niet laadt of slechts de helft laat zien: klik op mijn Instagramprofiel

Maar het lukt ‘r helemaal zelfstandig. Ze weet over de drempel heen te stappen. Daar gaat ze weer. Als een razende. Ze heeft het tempo goed te pakken en in een rechte lijn nadert ze de zee. Het is is een weergaloos beeld; dit piepkleine beestje op dit werkelijk enorme strand. Op weg naar misschien wel de allergrootste oceaan van de wereld. En dan, plots, uit het niets, kruipt een krab uit het zand. Ze heeft het op Pleun gemunt. Het allereerste échte gevaar in haar leven is een feit. Doodsgevaar. De krab nadert Pleun, ziet hier een heerlijk avondmaaltje. Dit is de natuur. Nét enkele minuten in leven en nu al doodsangsten. Aan mij, het menspersoon dat haar het laatste zetje richting vrijheid gaf, de nobele kans, plicht misschien, Pleun nog één keer te helpen. Ik gooi een vuist vol zand in de richting van de krab. Die even snel weer verdwijnt als dat hij verschenen is. Pleun heeft dit levensgevaar misschien wel nooit gemerkt. Gelukkig maar. Ze vervolgt haar weg, richting de zee.

Als één van de eersten bereikt ze de enorme watervlakte. Een hoge golf ontfermt zich over haar. Niet zoals een moeder zich over haar kind ontfermt, maar heet haar op haar eigen gruwelijke wijze welkom in haar nieuwe wereld. De golf trekt zich weer terug. Legt haar weer op het droge. Ze blijft doodstil liggen, geen weet wat er nu toch plots gebeurt. Een volgende golf dient zich aan. En voert haar ditmaal toch echt mee in het gigantische water. Pleun is weg. De oh zo belangrijke eerste stap heeft ze gezet. Pleun is thuis. Haar leven begint. En ik hoop met zo min mogelijk gevaren en zoveel mogelijk plezier. En voor heel lang.

Liberación de tortugas

We zijn bij Vive Mar, op het strand nabij Puerto Escondido. Vive Mar is een stichting die ‘het leven terug wil geven aan de zee’. De tienduizenden eitjes die jaarlijks door schildpadden op het Mexicaanse strand worden gelegd, worden verzameld door stichtingen als dit. Geven deze eieren de rust om ook echt uit te komen. ,,Anders overleeft hooguit één schildpadje op de duizend”, wordt ons uitgelegd. Dat cijfer is twijfelachtig. Internetbronnen hebben het over één op de honderd. Nog weinig en daarin wordt ook gewag gemaakt dat het ook steeds minder wordt. Een soort bescherming dus. Liefhebbers, toeristen, of wie dan ook kunnen een schildpadje adopteren. Kost je honderd pesos (zo’n 4 euro) en dan mag je, zoals in bovenstaand verhaal, het beestje vrijlaten. Liberación de tortugas, heet het. En dat geeft een bijzonder bijzonder gevoel.

Pleun, vlak voordat ze vertrekt

Schildpadden

Liefst zeven van de acht zeeschildpadden die de wereld rijk is, spoelt aan op de Mexicaanse kust. Hier leggen ze hun eieren. Het reptiel graaft een gat en legt hier haar eieren in. Twee maanden later graven de jonkies hun weg naar boven. Dat is het natuurlijke proces. Maar ja, er is een gevaar: (met name) mensen, leguanen, krabben en vogels liggen op de loer. Kunstlicht is bijzonder storend en er worden toch steeds meer hotels gebouwd aan de kustlijn. Heb ik het nog niet eens over verontreiniging en afval. En op langere termijn is klimaatverandering en de daarbij horende problemen -heftige stormen, stranderosie, andere zeestromingen- ook een gevaar. Nou ja, vandaar dus. Om het uitsterven van deze fijne dieren te voorkomen. Dit zo opsommend hoop je dat Pleun toch een rustig leventje tegemoet gaat. Het is een gevaarlijke uitspraak, maar wellicht helpt de coronaproblematiek haar in dit geval wel een handje. Er zijn nu veel minder mensen die haar eerste levensstappen verstoren.

Wat vond je van dit verhaal?

Al mijn verhalen zijn gratis te lezen. Maar mocht je als blijk van waardering en van vroljkheid een donatie achter willen laten: ik doe een dansje van blijdschap. Alvast zeer veel dank!!

Totaal: € -

Steven van Beek

Alle teksten op deze website zijn van Steven van Beek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

 

 

Lees hier waarom je je zou abonneren op Uitgeverij Stofje. Of schrijf je hierboven in voor de nieuwsbrief.

Translate »