Voor: 100% Tabak (april ’26)
Sinds nog maar heel kort staat het echt op de voorgevel: Tabakspeciaalzaak Made. Nu is er geen twijfel meer over mogelijk. Tot voor kort stond deze zaak te boek als Techador v/h (voorheen) Klaassen, waar naast tabakswaar nog veel meer te koop was. Nu is er een nieuwe richting ingeslagen, ingegeven door de nieuwste wet- en regelgeving.
,,Ik hoop wel dat ze de wenskaarten er ruim voor 1 juli uitdoet”, grijnst Hui. Zij is de dochter van de van origine Chinese eigenaresse Xiaojie Jin (52). Ze neemt de honneurs waar voor dit gesprek, want haar moeder spreekt hiervoor echt niet goed genoeg Nederlands.
Vertegenwoordigers
Dat is toch een bijzonder gegeven. De speciaalzaak aan de Nieuwstraat in het centrum van Made kent enorm veel vaste klanten. De dichtstbijzijnde winkel die tabak verkoopt zal in Raamsdonksveer liggen, een paar kilometer oostelijker. ,,Ze kan deze zaak nu prima in haar eentje runnen. Ze kent alle merken uit het hoofd, ze kan de klanten daarmee heel goed te woord staan en ze ontvangt ook de vertegenwoordigers. Dat gaat goed.”
Het vertrouwen in die vertegenwoordigers is groot. Volgens moeder en dochter zullen ook zij maar een doel hebben en dat is dat de winkel excelleert en hun rookwaren verkopen. ,,Mijn moeder heeft ook helemaal geen mening over de nieuwe regels. Ze hoort het aan en vertrouwt erop dat ze gewoon de tabak kan blijven verkopen.” Regelmatig komt haar moeder even een kijkje nemen bij het gesprek. Vandaag hebben ze immers hulp. ,,Een vertegenwoordiger van JTI helpt even mee. Die vindt dat ook leuk om te doen.”
Cafetaria te zwaar
Jin heeft ook helemaal niet zoveel met tabak. Ze rookt niet, haar twee dochters ook niet. Ze kwam omstreeks 2003 naar Nederland toe en werkte vooral in de horeca. In cafetaria. Dat werd echter fysiek steeds zwaarder, waarop ze liever iets anders wilde gaan doen.
Deze tabaksspeciaalzaak werd op dat moment al gerund door Chinezen, die het te koop zetten. ,,We hadden echt wel twijfel. Ze had altijd onder een baas gewerkt, dus een eigen zaak met een product dat we helemaal niet kennen? Maar het was veel lichter om te doen en ik en mijn zus studeerden nog, dus we konden onze moeder goed helpen”, vertelt Hui. In 2015 neemt Jin de zaak officieel over.
Inmiddels helpt Hui haar moeder niet meer in de winkel, maar nog wel met de administratie. Al het andere doet ze zelf. ,,En het gaat hartstikke goed. De omzetcijfers zijn vele malen verdubbeld sinds we hier staan, maar dat is logisch met de prijsstijgingen. De winst is hetzelfde gebleven, ze kan hier goed van leven.”
Nieuwe wetgeving
Heel veel te zeggen heeft Jin niet over de bedrijfsvoering. Of nou ja, alles, maar ze laat het aan de vertegenwoordigers. Zij bepalen de koers. Ook de nieuwe wetten worden haar duidelijk ingefluisterd. ,,We hadden natuurlijk een tijd met sigarettensmaakjes. Die zijn er nu door de wetgeving uit, wat echt een versimpeling is geweest. Mijn moeder begreep dat lang niet altijd. En natuurlijk is mensen een sigaar adviseren lastig met de taalbarrière, maar ze weet met korte vraagjes, zoals ‘kort’ of ‘lang’ en ‘dik’ of ‘dun’ goed hoe ze alsnog kan helpen. Ze weet ook een alternatief aan te wijzen, als een bepaalde sigaar op is.”
De zaak is geregistreerd als type 2. Ze hebben nog pakketpost, ze verkopen nog kranten, nog wenskranten. ,,Maar we hebben de omzetgrens bereikt, dus dat moet er allemaal uit. We hoeven niets te verbouwen, op de plek van de wenskaarten komen gewoon nieuwe kasten te staan met rookwaren. Eigenlijk is het wel heel fijn dat het weggaat, het kost enorm veel tijd en levert weinig op. Eerst trok het klanten aan, inmiddels staat het vooral in de weg.”
Woord en gebaar
Haar moeder doet dus inmiddels het meeste zelf en vindt het leuk om hier dagelijks te staan. ,,Ze heeft haar vaste klanten, ze kent hierdoor veel mensen en als ze in de supermarkt is, is er altijd wel een praatje. Wat ik grappig vind, is dat hier ook veel niet-Nederlands komen. Van Oost-Europeanen, tot ook Marokkanen of Turken. Mijn moeder en zij verstaan elkaar goed, met woord en gebaar.” Aan de Google Reviews te zien, is Jin een graag geziene winkelier in het Madese. Ze scoort een 4,8 en wordt geroemd om haar vriendelijke service.
Jin wil hier blijven werken, tot aan een vervroegd pensioen. De zaken gaan goed, het werk is veel lichter dan in een cafetaria en zware beslissingen hoeft zij niet te nemen. Of nou ja, die wenskaarten staan er nog. En die moeten er vóór 1 juli uit zijn. Daarom is er al een uitverkoop: 1+1 gratis.