De intrigerende Colombiaanse

De intrigerende Colombiaanse

Tijdens mijn bezoek aan Tayrona Park ontmoette ik een Colombiaanse en een Oostenrijker (zie hier). Al snel sloten zich meer mensen bij ons aan: een Chinese, en Duitser en een vriendin van de Colombiaanse. Een mooi internationaal gezelschap dus.

Die vriendin is een stil, teruggetrokken type. Goed, ze spreekt alleen Spaans en in deze groep is Engels de voertaal, maar ook op momenten dat er Spaans wordt gesproken, blijft ze stil. Het liefste lijkt ze alleen te zijn. Het is geen verlegenheid, lijkt het. En ze begint me meer en meer te intrigeren.

Niet aantrekkelijk, gehaast ik erbij te zeggen. Het is niet het type meisje waar ik op val, vooral door haar wat onopvallende opvallende gedrag. Hoe vaker ik haar observeer, hoe meer ik in zie dat ze zeker niet verlegen is. Ze is gewoon zichzelf, een einzelgänger. En daar is niets mis mee.

China

Op het strand ontstaat een gesprek over China en dus vormt de Chinese het middelpunt. Over het land, over censuur, over seksualiteit. Ze heeft manieren om te Facebooken, te YouTuben, te Instagrammen, hoewel het officieel niet mag. Maar ja; ze mag ook niet alleen reizen. Sterker: ze is het zwarte schaap van de familie. Een ruime twintiger zonder man en kinderen is een schande. En homoseksualiteit? De Chinese geeft -ietwat ongemakkelijk- aan dat ze open zou staan voor een experiment met een vrouw, maar dat het in haar cultuur echt niet kan.

Het introverte meisje ligt ernaast en lijkt flarden op te vangen van het gesprek. Als de Chinese opstaat om in de zee haar kleding zandvrij te maken, komt ze in actie. Ze kleedt zich uit en pakt de mobiele telefoon van de knappe Chinese. Bijzonder zelfverzekerd maakt ze een paar selfies met ontblote borsten en legt vervolgens grijnzend de telefoon terug.

Eigen pad

Aan het einde gaat ieder hun eigen pad. De Chinese gaat terug naar China. De Duitser blijft nog even. De Oostenrijker en Colombiaanse gaan naar Bogota en ik ga naar Santa Marta. Het introverte meisje gaat met mij mee, want ze vliegt de volgende ochtend vanuit deze stad. We nemen een taxi en zijn nu welhaast verplicht te communiceren. Ze besluit in hetzelfde hostel te blijven als ik en ’s avonds vraagt ze me of ik een leuke bar weet om te dansen. Ik besluit haar te vergezellen, in de wetenschap dat het ongemakkelijk zal kunnen worden.

Vrouwen

Met behulp van Google Translate beginnen we te praten. Haar ouders zijn boeren in de diepe binnenlanden van Colombia en zijn teleurgesteld over haar geaardheid; haar zusje is gehandicapt en zo worden ze nooit opa en oma. Ze wil meer met dit spanningsveld doen. Ze studeert en wil de positie van vrouwen in het land te verbeteren, roept ze strijdbaar. Dan gaat het volume in de bar omhoog. Ze nodigt me uit voor de salsa, maar al snel gaat ze solo. Compleet in haar element en in haar eigen wereld danst ze de salsa tot diep in de nacht. Ik heb haar nooit meer teruggezien.

HupNAC: De vriendschap begon in het stadion

HupNAC: De vriendschap begon in het stadion

HupNAC: De vriendschap begon in het stadion

BREDA – Ze zijn al 13 jaar beste vriendinnen en delen lief en leed met elkaar. De kiem van die vriendschap werd gelegd bij NAC: de liefde voor de Bredase voetbalclub is de gemene deler.

Ze zagen elkaar na afloop van wedstrijden in het Supportershome. ,,We waren daar de enige vrouwen, dan trek je automatisch naar elkaar toe”, herinnert Colinda Weterings zich. Ook online werden zaadjes geplant voor de vriendschap, in de voorlopers van de social media: het NACForum en de NAC-chat.

Inmiddels zien ze veel meer vrouwen in het Rat Verleghstadion. ,,Maar de vrouwen die toen naar NAC gingen, waren ook echt fanatiek. Bezochten uitwedstrijden, waren er altijd bij. Nu zie je vrouwen die met hun man of vrienden meegaan, en niet zozeer voor NAC”, denkt Diana Prins.

Gaat de toename van het aantal vrouwen eigenlijk ten koste van het rauwe karakter wat ook bij NAC hoort? Ofwel: houden vrouwen de mannen in toom? ,,Volgens mij schelden onze mannen net zo hard met als zonder ons, maar er zou een verband kunnen bestaan. De scherpe kantjes zijn wel wat verdwenen”, merkt Diana, die ook steeds vaker gezinnetjes ziet op Vak G. ,,Ikzelf ga voor NAC. Ik hou wel van een beladen sfeertje, van die adrenaline. Die interactie met het uitvak, die hatelijke blikken. Maar dat is er de laatste jaren niet meer.”

De tien vriendinnen Amy Suijkerbuijk, Colinda Weterings, Judith van den Berg, Lenneke Bloemen, Marieke Mulders, Taika Damen, Vanesse Stange, Vivian van de Laar, Yvette Vossenaar en Diana Prins -leeftijden tussen de 29 en 41- gaan niet samen naar NAC, maar zitten verspreid in het stadion. Zo staat Prins met een mannengroep op Vak GG. ,,Echt dat ‘one of the guys’-gevoel. Ik denk dat ons dat qua karakter ook bindt: geen meisjesmeisjes.”

Maar wel dames. Buiten NAC om bezoeken ze concerten, of gaan ze samen naar de sauna, de film en hebben ze vrouwenavondjes. En, geven ze schoorvoetend toe: ,,Voorheen keken we ook wel naar de mannen op het veld.” In koor noemen ze Martijn Reuser, maar nu kijken ze er niet meer naar. ,,Het zijn jongetjes, of wij worden gewoon ouder. Het boeit ons in ieder geval echt niet meer.”

Na afloop van wedstrijden zoeken ze elkaar weer op. ,,Tijdens slechte wedstrijden appen we hoelang die wedstrijd nog duurt. Als we elkaar zien gaat het een paar minuten over NAC, vloeken of juichen we even. Daarna is NAC geen onderwerp meer.” Inmiddels zijn Judith en Amy moeder geworden, Marieke is verhuisd: de drie gaan nauwelijks meer naar NAC, maar de innige vriendschap is gebleven. ,,We staan altijd voor elkaar klaar. We zijn erg verschillend, dus zonder NAC hadden we elkaar niet gekend. NAC is wat ons bindt: deze intense vriendschap heeft onze levens echt verrijkt.”

perrongeluk

Oplichters

Een oudere dame bestelt een appelflap. Ze heeft een donkerblauw jasje aan, met een gouden broche. Op het oog zou je zeggen: die komt uit een welvarend milieu.

Ze betaalt drie euro en wil weglopen. Ik roep haar terug; ik waardeer de fooi wel, maar dit lijkt me geen bewuste fooi.

Och, gaf ik teveel? Ik zie dat niet zo goed, ik dacht dat ik twee euro’s gaf en dat vond ik prima. Heb ik vaker, vervelende eigenschap. Natuurlijk waardeer ik de waarde van geld, maar blijkbaar niet écht. Denk dat het gewoon vrouwelijk is, ik heb het gevoel dat ik m’n hele leven al altijd meer betaal dan ‘jullie’, en met ‘jullie’ bedoel ik mannen. Mannen weten altijd heel goed wat iets kost en hebben heel goed door als ze opgelicht ofzo worden.

Ik niet. Mannen voelen dat aan bij mij, dus betaal ik altijd meer dan anderen, dat weet ik honderd procent zeker. Twintig jaar geleden werd ik echt vreselijk opgelicht door een kerel. Toen was ik het beu, dus daar ben ik toen mee getrouwd“.

perrongeluk

The Dutch Lions

“Wacht even, ik haal nog even wat!”

Een vrouw komt op me afgelopen, gevolgd door drie andere dames.

“Hij was hartstikke hard joh!”, zegt de één.
“Dat was z’n mobiel”, lacht de ander.
“Nee joh, hij had alleen een onderbroek aan, volgens mij was ie hartstikke geil hahaha!”

De jongste vrouw kijkt me beschaamd aan. “Ehm, zullen we even iets minder hard praten? Iedereen kan ons horen…”
“Nou èn Els! Jij mocht twéé keer op z’n schoot zitten en bovendien, we komen toch nooit meer terug hier! Niemand kent ons hier, dus wat boeit het nou?” En naar mij: “Heeft u voor mij een flesje water?”. Na afrekening van het water vertelt ze: “We zijn vanavond bij The Chippendales geweest! Of nou ja, een soort Chippendales, ze heten The Dutch Lions tegenwoordig. Helaas moesten we in de pauze al weg, om deze trein te halen, want we moeten nog helemaal naar huis, 2,5 uur terug naar Zwolle. Nou, prima, het was alsnog drie kwartier fantastisch én we mochten met z’n vieren het podium op! En mijn dochter Els…”, en ze wijst Els aan, “…mocht dus twee keer op de schoot van één van die jongens zitten, hahaha!”. Ik zie Els beschaamd wegkijken.

Dames en vooral Els, als jullie dit lezen: Sorry dat ik het alsnog wereldkundig gemaakt heb.