perrongeluk

Verwarde vrouw

Het is 22:27 en over drie minuten mag ik dicht. Een vrouw komt naar me toe en vraagt of ik Tivoli-sigaretten verkoop. Nee, dus. Ze bekijkt het sigarettenrek en ze zucht. “Doet u mij maar een pakje L&M van €5,40… Pff, wel duur zeg, hier is m’n laatste tientje. Van dat geld had ik eigenlijk nog wel drie lekkere broodjes kunnen kopen…”

De vrouw is duidelijk behoorlijk van de kaart. Ze ruikt sterk naar alcohol, maar ook naar urine en naar poep. Ze opent het pakje en haalt er een sigaret uit. “Misschien moet ik maar eens zelfmoord gaan plegen, het zit me allemaal vreselijk tegen de laatste tijd”, zegt ze vertwijfeld en met dubbele tong. “Zelfmoord? Moet je niet doen joh, gewoon lekker genieten van het leven toch?”, reageer ik geveinsd vrolijk, geschrokken van haar opmerking. “Ik bedoel, u bent nu 60, 70? U zult ongetwijfeld een leven gehad hebben met prachtige momenten, toch?”

Dat heeft ze, erkent ze. “Ik heb hele mooie momenten meegemaakt, maar ook hele diepe dalen. Ik heb in de zorg gewerkt en heb leven en dood heel dicht bij elkaar gezien. Toen vond ik het vreselijk. Vréselijk. Nu, achteraf, was dat toch wel een hele mooie tijd. Daarna ben ik een tijd dakloos geweest. Hard leven hoor, dat dakloze leven. Hoe heet je? Steven, zie ik op je naambordje. Je hebt gelijk hoor, zelfmoord ga ik niet doen. Zeker niet voor een trein, echt niet”. De vrouw zoekt een aansteker, die beweging zorgt ervoor dat de penetrante geuren weer opgewekt worden. Waarschijnlijk heeft ze in haar broek gepoept en geplast, zo vers en dichtbij is de geur. “Oh, je hebt een klant”, wijst ze op een meisje dat komt aanlopen. Ze schuifelt weg.

Tamelijk pijnlijk einde van de avond. Toch maar even 112 gebeld. Opdat ze deze ochtend maar fris, nuchter en vol levensvreugd op moge staan. Kom vanmiddag maar een gezond broodje halen, ik trakteer.

perrongeluk

De emmer

“Goede… Eh, ja, middag hè. Ik ehm… Logeer een paar nachten in het hotel hier tegenover omdat ik eh… Een paar afspraken heb hier, eh… Gewoon een paar hoor en eh…

Doet er verder niet toe. Ik eh… Heb eh… Pas geleden eh… M’n grote teen heel hard gestoten en eh… Nou ja, ik heb nu een ingegroeide teennagel en eh… Nou moet… Of nou ja, de dokter adviseerde me om eh… M’n voet dagelijks een uurtje in een eh… emmer met eh… water en soda te doen want eh…

Nou ja, hij zei dat er anders misschien eh… Dat hij anders misschien moest opereren en eh… Dat wil ik natuurlijk niet en eh… Nou ja, ik heb het natuurlijk al bij het hotel gevraagd maar eh… Daar kon het niet en ik wilde dus… Het lopen gaat steeds lastiger, en m’n afspraken… Maar het hotel kon me dus niet helpen en eh… Wel meer winkels niet en eh… Je bent de vijfde al en eh… Ik hoopte eigenlijk dus eh… Kan ik bij jou misschien… Hoeft niet hoor, maar eh… Het zou me wel erg helpen, een eh… een emmer kopen?”

Verkopen we niet, sorry.

perrongeluk

U bént in Breda

“Meneer, weet u waar en wanneer de eerstvolgende trein naar Breda gaat?” De man komt zenuwachtig en gehaast over. “U bént nu in Breda”, reageer ik verbaasd. “Meen je niet toch?”, reageert de man paniekerig, om vervolgens vloekend (“Godverrrrdegodverrrrdegodverrrrrrrr!!”) weg te rennen. Naar de perrons. Ben benieuwd naar het achtergrondverhaal.

perrongeluk

Monoloog II

Half uur voor sluitingstijd, de volgende monoloog door een man van ongeveer 44. Mijn rol beperkte zich hierin tot knikken, ‘ja’ zeggen en geïnteresseerd luisteren.

Hee, leuk stuk man, in de krant zaterdag! Met veel plezier gelezen, ik herkende mezelf er wel in. Ik ben namelijk ook een schrijver, ik heb meerdere boeken geschreven en ik ben ook directeur.

Ja, ik ben een man van uitersten, ik word wel eens vergeleken met David Bowie – ken je David Bowie? – en met Jack Nickolson. Echt een man van de jaren ’80, inderdaad. Toen ik 14 was deelde ik foto’s van mezelf uit, altijd die aandacht, ik geniet daarvan. Maakte ik mezelf op, lippenstift enzo. Ik ben overigens geen homo. Ik heb grove humor, zeker twee keer zo erg als Hans Teeuwen, maar ik heb ook een lieve, zachte kant. En weet je, een man van uiterste dus. Ik gebruik overigens niet, wel gedaan, maar dat doe ik niet meer. Ik vind het ook leuk om met mensen tot het uiterste te gaan. Soms ga ik met m’n auto -hoewel ik die nu niet meer heb, ik heb vorig jaar een gouden Rolls Royce gekocht, ja, gek hè? Weer een uiterste dus- door Princenhage rijden. Dan rijd ik, zie een vrouw lopen, doe het raampje open en zeg: “Je kunt doorgaan met je saaie kutleventje, of je kunt nu bij mij instappen en een avontuur beleven”. Eén op de tien vrouwen stappen in, gaaf hè? Daar heb ik dan seks mee. Weet je wat jij moet doen met je schrijven? Je moet naar een waanzinnig café gaan, aan de Haagdijk. Daar lopen alleen maar leipo’s rond, die enorm veel zuipen en zichzelf heel belangrijk vinden. Geweldige verhalen hebben die, geen touw aan vast te knopen. Ik dans daar altijd. En ouwehoer met iedereen. Ik ben dan de enige die nuchter is, want ik drink niet. Daar tegenover kun je lekker eten, trouwens. Ja, je schrijft leuk, las ik in de krant. Ik heb trouwens geen Facebook of Twitter hoor, daar doe ik niet aan. Onzin vind ik dat, ik praat liever face to face. Ik gebruik trouwens niet, ik ben al jaren sober. Ik begeleid verslaafden, die zijn knettergek. Dat gaat diep hoor, daar wil ik eigenlijk weg. Ik heb een fotografisch geheugen, ben een creatief genie. Dat zit soms in de weg , dat steekje zit gewoon wat los af en toe. Het leidt tot briljante ingevingen. Je moet Easy Rider van Jack Nickolson eens zien. Dat is een film, daar herken ik mezelf in. Wij zitten op één lijn, ik merk dat. Wij herkennen elkaar, jij ziet dingen in mensen, ik ook. Ik zie het aan je ogen. Ik ga weg, misschien zie ik je wel in dat café aan de Haagdijk. Gaan we dansen. Ik ben trouwens gewoon hetero hoor, maar lijkt me tof, drinken we een colaatje.

perrongeluk

Het genie

Een man kijkt even naar het assortiment en bestelt op zachte toon een spa blauw. Omdat ik daarin twee maten verkoop, vraag ik of ie een kleine of een grote wil.

“Ik zei: Mag ik een GROTE spa blauw!”, is zijn wat boze antwoord.

“Je snapt er ook niks van, niemand snapt er wat van, ik ben namelijk een genie!”
“Oh jee, waarin bent u zo geniaal?” vraag ik met enige spot.

Een onsamenhangend verhaal volgt, het komt erop neer dat hij de wereld kan doorgronden aan de hand van wiskundige formules.
“Ok, dat wordt dan 2,70”, zeg ik, om het gesprek af te ronden. Hij geeft een tientje. Bijdehand vraag ik: “En wat krijgt u dan terug?”
Verschrikt kijkt ie me aan. “Eh… acht euro…”
Ik onderbreek ‘m en gemaakt teleurgesteld geef ik ‘m z’n wisselgeld: “Zo, en ze-ven euro dertig

Genieën mogen soms best aan het twijfelen gebracht worden.

perrongeluk

Tirade

Een wat vreemd ogende man kijkt op z’n gemak naar de winkel.

Op het moment dat ik ‘m aankijk, lijkt er een tirade los te barsten:

verdomme, troep!” Hij blijkt niet op mij te doelen, maar op de treinen. “Waarom moejje eerst kaartje kopen voordat je de trein in mag? Dan ben je verdomme toch altijd te laat? Net stonden daar 4…” Even kijkt ie om zich heen en fluistert: “… Buitenlanders… ‘Ikke nie geld nie hebben’, zeiden ze!”. Vreemd, maar ik knip vol begrip. “Witte gaaj trouwens wie in het ziekenhuis ligt? Ha! Moette zelf kijke!”

“Nou, doe mij da brojke maar, ik ga een half uur wachten. Waarop? Weet ik veel, fijne kerstdagen!”

Interessante kerel, had best een half uurtje mogen blijven ouwehoeren.

perrongeluk

Vodafone

Een Engelse man is werkelijk compleet de weg kwijt en bestelt 20 euro Vodafone (nou ja, hij zei ‘twe’tie pnds of vodfon’, maar euro leek ook wel okay te zijn). Z’n handen verdwijnen traag in z’n zakken, op zoek naar geld. Het tafereel duurt lang en ik besluit mensen voor te laten.

Ik zie na vijf minuten een paspoort, een tandenborstel, tandpasta, wat losse muntstukken, een balpen, lange vloei en shag liggen. De man staat volledig stil, de ogen gesloten, van de wereld. We naderen werkelijk de 10 minuten. Traag opent ie z’n ogen en glazig kijkt hij naar het niets. Hij lijkt te ontwaken met een kater. Hij ruimt alles met dezelfde traagte weer in en schuifelt weer weg. Zonder groet, zonder beltegoed.

perrongeluk

6:30

Het is 6.30, de meeste reizigers wrijven hun ogen nog eens uit en bestellen een kop koffie. Een man van in de 40 komt ten tonele. Hij wankelt, is hartstikke dronken. Geen dronkenschap als gevolg van een gezellige avond, eerder zijn manier van leven. Hij bestelt met dubbele tong twee biertjes en betaalt deze met enige moeite. Het contrast met de overige reizigers is groot…

… Vooral als een ongeveer 17-jarig meisje na hem een koffie bestelt. De dronkaard heeft haar direct in de smiezen en maakt zichtbaar kort de afweging. Hij besluit het erop te wagen.

“Euj… Hoeizzuttt”
“Goed, maar flikker alsjeblieft op”.

Een afwijzing was nog nooit zo voorspelbaar en terecht.

perrongeluk

Plasmeisje

‘Plasmeisje’ is ook te lezen op Reporters Online (€0,19) en in mijn boek Perrongeluk (€7,50).

Plasmeisje

,,Mag ik een enkeltje Goes alsjeblieft?”, bestelt een iets afwezig meisje van nog geen twintig bij me. Aangezien wij geen treintickets verkopen, verwijs ik haar door naar de kaartautomaat of het loket. Ze blijft zwijgen en kijkt dwars door me heen met een lege blik. Zonder in te gaan op wat ik zojuist zei vraagt ze nu naar treininformatie. ,,Hoe moet ik eigenlijk naar Goes?” vraagt ze op monotone toon. Mijn uitleg lijkt nauwelijks bij haar binnen te komen en het doet me deugd dat ze vervolgens een gezond broodje kaas koopt bij me. Het meisje zit immers overduidelijk in een diepe trip, wat eten zal haar goed doen.

Zonder wat te zeggen draait ze zich weg en loopt richting de treinen. Al snel snelt een NS-medewerker naar me toe. Hij vraagt aan me wat het meisje precies kwam doen en wat voor indruk ze op me maakte. Ik vertel hem het bovenstaande.

De medewerker geeft aan zich ietwat zorgen te maken en besluit haar toch maar in de gaten te houden en zijn collega’s op de trein op de hoogte te stellen. Want: “Tja, ik vraag het omdat ze gewoon in haar broek plaste tijdens haar bestelling. Sterker, ze plaste nog toen ze wegliep, kletterde zo van tussen haar benen op de grond”, stamelt hij verward. Buiten ligt inderdaad een duidelijk geel urinespoor van het zogenoemde plasmeisje, zijn verhaal wordt ten volle bevestigd. Arm kind, helemaal alleen naar Goes.