perrongeluk

Onder stroom

Meneer, zou mijn telefoon even opgeladen kunnen worden in uw winkel?”, informeert een meisje van ongeveer 27 bij me. “Het treinverkeer zit me vandaag tegen en ik moet echt even bellen, maar mijn telefoon is leeg”, vertelt ze terwijl ze haar telefoon en oplader aan me overhandigt. De nood is duidelijk hoog; Ze maakt een wat gefrustreerde indruk en ze positioneert zichzelf ongeveer twee meter van de winkel. Hier wacht ze op de trein en kan ze snel haar telefoon weer terugvragen.

Goedenavond. Misschien stomme vraag hoor, maar zou ik mijn telefoon alsjeblieft kunnen opladen bij je?”, vraagt een man van ongeveer 29 aan me. Niet helemaal de bedoeling om als oplaadpunt te fungeren, maar vooruit.“Ah, thanks. Ik móet zo echt even bellen dat ik wat later kom, maar daar heb ik nu geen batterij meer voor”, reageert de jongen opgelucht als hij zijn oplader en telefoon aan me geeft. “Irritant hè, ik heb hetzelfde, mijn telefoon ligt daar ook”, reageert het meisje op ons onderhoud. De jongen draait zich naar haar toe en ik hoor dat ze hun frustraties aan elkaar vertellen.

Na vijf minuten zie ik echter een brede glimlach ontstaan op het gezicht van het meisje. Ze kijkt de jongen flirtend aan en de jongen flirt opzichtig terug. Het gesprek heeft een andere wending gekregen, de twee praten vrolijk en blijven elkaar recht aankijken. De jongen stelt zichzelf voor, het meisje beantwoordt zijn hand en ze houden elkaars hand langer vast dan de etiquettes zouden voorschrijven. Er springt zowaar merkbaar een vonk over, de ogen constant op elkaar gericht, de lach op beide gezichten wordt er niet minder op.

De trein komt elk moment binnen en de twee komen naar me toe om hun telefoons terug te vragen. Samen lopen ze naar de trein, hun telefoons al in de aanslag om nummers uit te wisselen.

perrongeluk

Eerste date

De volledige voorkant van de winkel bestaat uit glas, met een opening bij de toonbank.

Een jongen van ongeveer 16-17 bestelt iets bij dat raam, waardoor ik ‘m echt niet kan verstaan. Ik wenk ‘m en hij heeft direct z’n ‘blunder’ in de gaten. Hij wekt m’n sympathie direct, want hij heeft zelfspot: “So, goedemorgen zeg! Haha, ik zag het echt niet. Doe maar een Red Bull, ik heb het blijkbaar nodig!”

Hij vervolgt: “Ik ben er ook met m’n gedachten niet bij, ik heb net een date gehad!”
Hij glimlacht, ik ga erop in: “Een date? Een eerste? Wat tof! Ging het goed? Gezellige date gehad?” Hij begint onzeker te glunderen. “Nou ja, het was zeker leuk… Ik weet niet… Soms een beetje… Nou ja, maar het was wel… Ik weet niet, ik vond het toch wel heel leuk… Denk ik.” Mooie twijfel dus. Ik vraag door: “Hamvraag is natuurlijk of er een tweede date inzit?”
Hij glimlacht weer. “Ja, wat mij betreft wel ja… Ja, ik zou dat wel heel tof vinden… Ik denk het wel! Het is raar… Ik bedoel, het was… Ja, een tweede date zou ik wel heel tof vinden…”
Ik moet er om lachen en steek ‘m een hart onder de riem. “Er gewoon voor gaan dus! Binnenkort die tweede date inplannen en dan weer verder kijken! Daarna kom je gewoon hier weer langs en doe je gewoon weer verslag bij mij!” De jongen vermant zich: “Yeah, vanavond lekker slapen en zo nog even een berichtje sturen dat het leuk was!” Dit komt goed.

perrongeluk

Ruziënd stel

Een jong stelletje komt naar me toe.

“Jij ook koffie?” vraagt het meisje. De jongen knikt.

“Da’s dan 3,70”, zeg ik. Het meisje rommelt in haar portemonnee en vraagt haar vriend of ie 50 cent heeft. De jongen knikt wederom en pakt wellicht iets te traag zijn tas. “Ja, geef dan!”, roept ze. De jongen geeft geïrriteerd z’n tas aan het meisje, “Pak zelf maar”. “Nee, gééf!”, bijt het meisje ‘m toe. De jongen grist z’n tas terug, pakt z’n portemonnee en smijt 50 cent op de balie. “Zo, nou, dank je!”, blijft het meisje geïrriteerd. “Beetje ruzie lopen zoeken, lekker bezig weer jij”, zegt de jongen vol sarcasme. “Boeit me niks”, is haar reactie.

Ja, de liefde tussen twee mensen is soms moeilijk waarneembaar.