Bij Ulvenhoutse Halloween lopen ook goede mensen

ULVENHOUT – ,,Ik vind dit eng. Daar is een spook.” De 3-jarige Lien staat even stil. Ze kijkt angstig en verwonderd en met grote ogen naar Molen De Korenbloem, die spookachtig verlicht wordt. Het is al donker buiten, deze sfeer bevalt haar allerminst. Bij de wieken doen twee groene lampen Lien huiveren. Alsof iets in de molen haar aankijkt.

In Ulvenhout werd voor de tweede maal de Halloween Spooktocht georganiseerd. Ditmaal zonder medewerking van Harmonie Constantia en Toneelvereniging Ulvenhout, maar volledig op het conto van Ulvenhout Leeft. ,,Er gaat echt veel tijd inzitten. Door het echt helemaal zelf te doen blijft het behapbaar. Ik denk niet dat het ten koste gegaan is van de kwaliteit van de tocht. Vorig jaar was er nog een afsluitfeest, maar was het al merkbaar dat dat voor de kleinsten teveel was”, legt Niek Roovers namens de organisatie uit. En dus werd ditmaal gekozen voor de jongsten. De wandelingen in kleine groepjes begonnen nu om 7 uur. Het laatste groepje keerde om 9 uur terug.

Voor de jongsten was een trick or treat-tocht uitgestippeld, de wat oudere jeugd werd vanaf de molen, via de stallen van Bartels door de bossen gestuurd.  ,,De medewerking van iedereen is zo leuk. De molen, de boerderij, KBS De Rosmolen, de brandweer: ze willen allemaal een mooie tocht voor de Ulvenhoutse jeugd mogelijk maken.”

Marjolein Rops mocht het spits afbijten. Met zes jongens ging ze als eerste de bossen in, langs nog haast ongebaande paden. Vier koeien namen poolshoogte, als soort onverwacht extra angstelement. In puike weersomstandigheden klonken geluiden door de bossen. Vielen lijken uit de bomen. Schoten bloeddorstige figuren over het pad. Werd geschreeuwd en loerde ieder moment het gevaar. Als de jongens het voetbalveldje aan de Oude Beekhoek passeren en kort de schrik van hun leven kregen als ze in een soort quarantaine belanden, zijn ze het vervolg even kwijt. Een van de spelers wijst hen de weg. ,,Daaraan merk je: ze zijn eng, maar wel goed van nature”, concludeert een van de jongens.

Judocoach Wim Cobben en zijn allerlaatste training

ULVENHOUT – ,,Ach, kijk: zien jullie daar dat kleine muisje, achter jullie?” De negen leerlingen van judopedagoog Wim Cobben (88) draaien zich resoluut om en zijn direct stil. De aandacht is gevangen. Dat soort trucjes werken altijd, legt hij kort voor de training uit. ,,Maar ik doe dat nu wel voor het laatst. Het is eigenlijk best droevig om me dat te realiseren”, sombert hij. De laatste training van Cobben op Jeugdland Ulvenhout was er een, zoals hij er duizenden in zijn carrière gaf. In alle rust maakt Wobben grapjes, geeft aanwijzingen en opdrachten. En verliest geen moment het overwicht.

Eigenlijk was de coach helemaal niet van plan om al te veel reuring te geven aan zijn laatste training. Dat zijn succesvolle pupil Roy Meyer er is en zelfs meetraint doet hem wel wat. De 28-jarige Bredanaar pakte in augustus nog een bronzen medaille op het WK in Tokyo. ,,Sommige mensen hebben een nalatenschap in materie, u in lesgeven. Ik weet zeker dat vele generaties u voor altijd dankbaar zullen zijn”, zei hij plechtig. En: ,,Wim is een persoon met gezag. Straalt dat uit. Dat is indrukwekkend voor alle kinderen. Dat heb je, of dat heb je niet; ik keek in ieder geval altijd enorm tegen Wim op.”

De in 1931 in Sittard geboren Wobben komt uit een gezin van negen kinderen en was de oudste. Dat gezag kreeg hij derhalve van huis uit mee. ,,Judo draait om verantwoordelijkheidsgevoel, doorzettingsvermogen en het opdoen van zelfvertrouwen. De sport is het middel, want het omvat veel meer dan zelfverdediging of werpen. Het is zo waardevol om als kind te judoën. Echt, laat het ze drie of vier jaar doen; het hoort bij de opvoeding”, legt hij uit.

Hij geeft al decennia les. In Breda, Made, Rosmalen, Bavel, Gilze. Aan kampioenen, zoals Meyer, maar ook aan Bert Joosen. Aan Jenny Roelands, Wim Visser. Ze geloofden in hem. ,,Ik heb altijd tussen de jongelui gestaan. Niet eronder, niet erboven. Ik luisterde altijd naar ze, dat zit gewoon in me”, legt hijzelf uit. ,,En altijd met humor. Ludiek zijn. Dat zijn echt belangrijke eigenschappen om met kinderen om te kunnen gaan.”

Eigenlijk wilde Cobben al eerder stoppen, maar zijn kleinzoon wilde op judo. Hij besloot toch nog even te blijven. Inmiddels voetbalt zijn kleinzoon bij Willem II. En nu gaat het niet meer. Het lichaam verslijt, Cobben heeft het geaccepteerd. Hij geeft vanaf de zijkant aanwijzingen. ,,Als je met kinderen werkt, moet je hen nooit willen evenaren. Het kind moet inzien wat hij moet en wat hij mag doen. Je moet contact maken. Daarom ken ik alle namen en wil ik meer van hen weten.” Zoals het er nu naar uitziet neemt één van zijn pupillen, de 20-jarige Mika Jacobs, de trainingen van Cobben over. ,,Ik blijf wel belangstelling houden. Ze gaan nu naar een ander toe, ik wil graag zien hoe Mika het gaat doen”, zegt Cobben.

Stilte Grimhuysenpark aantrekkelijk voor artiesten

ULVENHOUT – Vlak voor aanvang van americanaband Tip Jar loopt het Grimhuysenpark goed vol. De band sloot de serie van zes concerten in het park af. Organisator Wessel Keizer kijkt er met weemoed op terug op dit jaar.

Want ja: dit jaar organiseerde hij geen negen, maar zes optredens. ,,Nu neem ik afscheid van de serie terwijl ik er nog zoveel zin in heb. Dat was vorig jaar toch anders.” Keizer is al zeven jaar de enige constante factor en zes stuks zijn dan te behappen; negen is teveel. Als er meer vrijwilligers opstaan om de kar te trekken, staat het wat hem betreft open er meer dan zes te organiseren. ,,Want bands komen hier graag, dat merk je.  Hier wordt echt geluisterd door het publiek, dus bieden bands zich spontaan aan, ik hoef er weinig voor te doen.”

Ook deze avond vullen tet terras van Lunchroom De Uitdaging en de stoeltjes voor het podium zich al vroeg. Hier en daar nemen bezoekers plaats op het gras. Marion van Egmond uit Breda bezoekt de concerten hier bijna iedere donderdagavond. ,,Het is niet altijd even goed, maar het algehele niveau is hoog en de muziek divers. We zijn wat eerder gekomen omdat we zeker plekjes vooraan willen hebben. Zo kun je de gitaristen goed aan het werk zien.”

Zij bezoekt veel evenementen in de regio, maar dit kleine evenement bekoort haar wel. Dat het er dit jaar drie minder zijn, deert niet door dat aanbod. ,,Er is altijd wel iets te doen, we bezoeken veel van dit soort kleinschalige evenementen.”

Bij regen vinden de concerten in De Uitdaging plaats, bij de hitte van twee weken geleden twijfelde Keizer wel of het door moest gaan. ,,Het was alsnog heel fijn, het zat gewoon vol. Dat kwam ook door De Mannen van Naam, de act van die avond.” Dat was wat Keizer betreft dan ook wel een memorabele avond: ,,Ze vertelden verhalen over deze plek. Dat maakt het heel bijzonder. Maar alle bands hebben natuurlijk hun eigen charme en er was een mooie variatie.”

Rosmolen jubileert met circus

ULVENHOUT – Natuurlijk, de solo banjo-tokkelende Kyle maakt indruk, ten overstaan van de zaal vol verwachtingsvolle kinderen. Maar de act na hem, het trio Saar, Esmée en Keet, laat de hal van basisschool De Rosmolen in Ulvenhout donderdagochtend massaal meezingen met de hit ‘Het duurt te lang’ van Davina Michelle. Dit is Rosmolen Got Talent. Georganiseerd door de leerlingenraad, in het kader van het 50-jarig jubileum van de school.

,,In dat opzicht is tweehonderd leerlingen ideaal. Je kunt er samen toch echt een fijn feestje van maken”, klinkt directrice Marietje Moll liefdevol. Dat de leerlingenraad dit helemaal zelf opgepakt heeft zegt veel over De Rosmolen, vindt ze. ,,We zetten hier vol in op eigenaarschap. Zelfbewustzijn. We leren de kinderen dat ze het niet voor de juf of voor de ouders doen, maar voor zichzelf. Het kind is altijd overal bij betrokken, zodat ze straks in groep 7 ook echt bewust zijn van zichzelf. En zo’n initiatief wordt natuurlijk echt toegejuicht.”

De school kwam vijftig jaar geleden voort vanuit jongensschool Lambertus. Deze huisde in de huidige modezaak Van Uffelen. Aan De Roskam werd een nieuw schoolgebouw neergezet en heette vanaf toen De Rosmolen. Er werden bovendien voor het eerst meisjes toegelaten en ook kleuterschool ’t Weidje nam daarna intrek in De Rosmolen. ,,Er zitten met basisschool De Klokkebei twee goede scholen in het dorp, dus er is keuze. De Rosmolen is van oudsher katholiek, maar dat is nu meer cultuuroverdracht. Zoals dat past bij een moderne school. Het is hier kleinschalig, met lage drempels. Iedereen kent elkaar”, legt Moll uit.

De school is dus betrekkelijk klein, met momenteel 205 leerlingen. Maar vooral bij de jongsten, bij de kleuters, trekt het meer en meer aan. ,,We hebben sinds februari drie kleutergroepen. Dat worden er in het nieuwe weer twee, maar ik verwacht dat een derde groep structureel gaat worden.” Maar een grote school: dat zullen ze nooit gaan worden. ,,Daar is het dorp niet naar. Alles wat hier komt is Ulvenhout en het zuiden van Breda.” Wel zijn er plannen om er een peuteropvang aan toe te voegen. ,,Dan wordt het een kindcentrum, maar ik verwacht dat we dat pas over een jaar echt kunnen realiseren”, legt Moll uit.

Deze hele week staat in het kader van het jubileum, dat invulling krijgt middels een circusthema. Met gymlessen die acrobatiek en jongleren bevatten en groepjes die oefenen met fietsen, koorddansen en ballopen. Vrijdagmiddag komt alles samen en beleeft de week haar climax. Dan geeft jeugdcircus Woenzini een optreden, waarna afgesloten wordt met het grote circuslied en (kinder)champagne.

Samen sporten, beperking of niet

ULVENHOUT – ,,Hé, kijk uit! Je veter zit los!”, waarschuwt Emre met grote ogen voormalig NAC-keeper Ton van Eenennaam en vrijwilliger bij Sportief Tour in het Ulvenhoutse Jeugdland. De scholier van SO Het Kasteel proest het uit als hij zijn schoenen daadwerkelijk controleert. Van Eenennaam grijnst ronduit. ,,Mooi toch. Ik plaag hen natuurlijk ook een beetje en dat krijg je met gelijke munt terug. Ik vind het hilarisch.”

Circa honderd scholieren vermaken zich prima met sport en spel tijdens het door Breda Gelijk georganiseerde evenement. Hier komen jongeren met en zonder beperking samen.

,,We proberen iedereen met elkaar te verbinden”, legt Gwen van der Meer van Breda Gelijk uit. Kinderen van SO Het Kasteel, NBS Boeimeer, Koninklijke Viseo en het Bredero College worden gemengd en geformeerd tot teams. Lichamelijk, geestelijk en visueel beperkte kinderen gaan zo hand in hand met leerlingen van het reguliere onderwijs. ,,Maar je ziet dat ze al gauw één team worden die elkaar helpen en elkaar een leuke dag gunnen.”

Er wordt gevolleybald op een luchtkussen. Penalty’s geschoten op Van Eenennaam. Er is een dansworkshop, er is rolstoelvoetbal. Er is ballonbadminton -waarin alle kinderen een visuele beperking opgelegd krijgen- en er is een soort bowling. Leerlingen van het Berkenhofcollege bereiden de lunch, studenten van het Bredero College acteren als teamleider. ,,Dat zijn leerlingen met gedragsproblematiek als autisme, adhd en ga zo maar door. Zij worden goed geïnstrueerd en krijgen dan één belangrijke taak. Voor hen is die verantwoordelijkheid ook enorm waardevol.”

Niet alleen leraren, ouders en begeleiders houden toezicht. Ook vrijwilligers vanuit het Grote Broer en Grote Zus-project zijn aanwezig. ,,Dit is zulk dankbaar werk, toch heel wat anders dan wij in de wijken gewend zijn”, glundert Grote Broer Timothy Ofori. Hij begeleidt bijvoorbeeld meervoudig beperkte jongeren op het luchtkussen. Samen zitten ze tegen de rand, Ofori als bescherming, terwijl hun team volleybalt. Hij zag ze genieten van de deining. ,,Dat zie je aan beweginkjes, of aan hun lach.” Als Grote Broer houdt hij het onderlinge spel in de gaten. ,,Dat gaat in principe vanzelf hoor, maar niet iedereen krijgt even vaak de bal. Daar maak je soms een subtiele opmerking over.”   

Rubiks Cube gaan vóór examens

Rubiks Cube gaan vóór examens

BREDA – ,,Wedstrijden gaan zéker voor examens. Die kun je namelijk overdoen.” Mats Valk is -naast student Business Analytics aan de VU- professioneel speedcuber. Hij werd al driemaal Nederlands kampioen en is een van de deelnemers aan het derde Breda Open Rubiks Cube in Ulvenhout.

Vader en zoon

Ben Lambrechts is met zijn kinderen Sam (12) en Fie (9) naar Ulvenhout gekomen. Sam is enthousiast geraakt over de sport. ,,Hij probeert het op snelheid, bekijkt op YouTube oplossingen en leert deze uit zijn hoofd. Ik wil het leren begrijpen, wil het intuïtief kunnen oplossen.” Vader en zoon ambiëren geen topniveau, maar Sam wil wel altijd boven zijn vader staan in de ranglijsten. ,,Het is leuk om dit samen te doen. Van huis uit zijn we wiskundig aangelegd, fijn dat Sam hier enthousiast over is.”

Zo’n honderd deelnemers zijn naar deze tweedaagse op het complex van Alliance d’Amitié op Jeugdland Ulvenhout gekomen. De jongste is 6 jaar, de oudste 56, maar: in de zaal zitten overwegend jonge tieners te pielen met hun cube. Medeorganisator en deelnemer Jan van Dorst (15) noemt het een sociaal ding. ,,Het is een wereldje op zich, dus je komt elkaar op diverse toernooien tegen.” Het ‘wedstrijdelement’ voelt Van Dorst niet zo. Voor hem draait het om persoonlijke records. ,,Ik ben vrij allround, specialiseer me nergens in. Dat maakt me een middenmoter, maar voor mij is het toernooi geslaagd als ik PR’s haal. En dat is al gelukt met de 5×5 en 7×7.”

Top

Waar Van Dorst middenmoter is en Ben en Sem in de onderste regionen vertoeven, staat Mats Valk juist dikwijls in de top. Hij dingt altijd mee om de prijzen. ,,Nee, de mensen komen niet naar me toe om tips te vragen. De enige tip die ik zou geven is om vooral veel te oefenen”, legt hij uit, terwijl hij een Rubiks Cube van een handtekening voorziet. ,,Het zijn vooral handtekeningen en foto’s.”

De sport groeit en groeit, merkt Valk. ,,Toen ik in 2007 begon, deden wereldwijd zo’n 3000 mensen mee aan wedstrijden. Nu zijn dat er 100.000.” Bovendien wordt de sport professioneler. ,,Er was altijd één merk die de Rubiks Cube maakte. Nu zijn het er vier en dat is allemaal goede kwaliteit. Het zijn net jouw eigen voorkeuren. Onmogelijk geachte records worden nu verbroken omdat het materiaal zich ontwikkelt.”

Dit toernooi is voor Valk niet bijster belangrijk. In de zomer is het EK in Madrid en zijn de Amerikaanse kampioenschappen: dat neemt hij een stuk serieuzer. Student Valk merkt dat zijn enthousiasme niet afneemt; de sport is volop in beweging. Red Bull is al bezig met een WK, komt het dan ook op tv? ,,Op internet worden wedstrijden uitgezonden via Twitch, daar kijken live zo’n 6000 mensen naar en op latere momenten nog een veelvoud. Maar ik betwijfel of je zoiets interessant in beeld kan brengen voor niet-cubers.”

Artikel: Bredanaars houden de loop erin met hun Vierdaagsecamping

Bredanaars houden de loop erin met hun Vierdaagsecamping

LENT – Dinsdag passeren de 47.000 wandelaars  tweemaal de Vierdaagsecamping in Lent. ,,Dat is het enige moment dat we echt wat mee krijgen van dat spektakel”, vertelt campingeigenaar Jeroen Toonen (40) uit Breda.

Samen met zijn vrouw Judith (38) runt hij sinds 2014 de Vierdaagsecamping. Deze is er sinds 1977, toentertijd opgericht door Willem en Gemma Kuipers. ,,Het is perfect gelegen, zo tussen de treinbrug, het Fort en station Lent. Uit de buurt kan men eenvoudig met de fiets naar de route, op andere campings zijn pendelbussen noodzakelijk”, duidt Toonen het succes van de camping. Ook dit jaar zijn de elfhonderd plekken gereserveerd.

New Nomads

Met zijn bedrijf New Nomads is Toonen gespecialiseerd in grootschalig verblijf bij evenementen. Zo exploiteert hij de campings op festivals als Mysteryland, Decibel, Defqon1 en Best Kept Secret. Maar de Vierdaagsecamping: dat is het favoriete project. ,,Omdat deze camping echt van ons is, van a tot z. Wij organiseren alles; zowel de omzet als de kosten zijn voor ons. Dat maakt het speciaal.”

Echtpaar Kuipers

Het echtpaar Kuipers wilde zelf graag stoppen, zonder het op te willen heffen. ,,Er komen hier talloze vaste, trouwe bezoekers, die specifiek op deze camping willen staan. Ze zochten daarom naar iemand die én het familiaire, knusse karakter wilde behouden, én wist hoe zoiets aan te pakken. De gesprekken gingen nooit over geld, het klikte gewoon gelijk.”

De Bredanaars investeerden in hoogwaardig sanitair, een campingrestaurant en pakten het derhalve professioneel aan, maar raakten het familiaire karakter niet uit het oog. ,,Mijn schoonmoeder doet de receptie, onze buren helpen hier ook. Opa en oma passen hier op onze kinderen. Het leuke is dat ons team bestaat uit een tamelijk vaste groep van dertig betaalde krachten en vrijwilligers, die ieder jaar terugkomen.”

Verder vertier hoeft Toonen hier niet te organiseren. ,Men komt hier natuurlijk om het evenement. Om vier uur ’s morgens vertrekken de eerste mensen om te gaan lopen en ’s middags komen zij terug, gaan douchen en gaan slapen. Het is heel helder wanneer waar de zwaartepunten zijn.”

Toekomst

Wat Toonen betreft blijven ze de camping voorlopig uitbaten. ,,We zijn alleen afhankelijk van de gemeente, voor de vergunning. Drie maanden geleden kregen we te horen dat er een kunstwerk van 3 hectare (Flashforward, door Erwin Driessens en Maria Verstappen, red.) precies op ons terrein gemaakt was. Het is hun grond, maar de kaartverkoop was al wel in volle gang. Het vergt dan creativiteit, de camping is er niet kleiner door geworden.”

Handboogschieten op het hoogste niveau in Ulvenhout

Handboogschieten op het hoogste niveau in Ulvenhout

ULVENHOUT – De Nederlandse en Belgische top van het handboogschieten nam zondag deel aan de Lowlands Shootout op Sportpark Jeugdland in Ulvenhout. Op initiatief van die top zelf; handboogsportvereniging Alliance d’Amitié investeert elke euro in haar materialen en dat is niet onopgemerkt gebleven.

De Lowlands Shootout kent binnen de handboogsport de a-status en vond dit jaar voor het eerst plaats in Ulvenhout, met twee disciplines. Naast de compound -met Mike Schloesser als absolute Nederlandse top- werd er ook met recurvebogen geschoten, als onderdeel van selectiewedstrijden voor het Nederlands team. ,,Het niveau van Nederland schurkt tegen de absolute wereldtop aan. Sjef van den Berg werd bijvoorbeeld vierde op de Olympische Spelen in Rio”, weet voorzitter Ad Fioole. Het evenement past binnen het beleidsplan van Alliance d’Amitié, dat hoge ambities heeft. ,,We zijn en blijven een recreatieve vereniging, maar willen graag ‘het Thialf van de handboogsport’ worden”, legt Fioole uit.

Ofwel: perfecte omstandigheden creëren om binnen alle disciplines van deze sport te kunnen excelleren. ,,Onze doelpakken zijn bijvoorbeeld gemaakt van een rubberachtig materiaal, terwijl het normaliter van stramit gemaakt is. De toppers schieten overwegend met dure pijlen, waarvan er tijdens een wedstrijd nog wel eens wat van sneuvelen. Onze borden zijn dan wel duurder in aanschaf, maar zijn een stuk vriendelijker voor de pijlen. Dat is een reden dat ze hier graag wilden komen.”

Die ambities zijn ook bij de gemeente Breda niet onopgemerkt gebleven. ,,Deze locatie en deze sport zijn onopvallende pareltjes”, vindt wethouder Paul de Beer. ,,Wij stimuleren die dromen dan ook van harte. Ze hebben hier een prachtige plek en hebben de faciliteiten. Hier mogen dan ook gerust topevenementen komen, zoals een NK of een EK.” Volgend jaar staat er paragames op het programma, ook iets dat de gemeente toejuicht. ,,Er mag wat mij betreft best wat meer ruchtbaarheid gegeven worden aan dit soort evenementen, qua organisatie kunnen ze het hier perfect aan.” Maar, erkent Fioole: ,,Het is geen echte kijksport, dus veel toeschouwers zijn hier vandaag ook niet. Dan zul je slowmotioncamera’s en dure technieken in moeten zetten. Daar moeten we nog eens goed over nadenken.”

Broekloop in Ulvenhout houdt vast aan formule: kleinschalig doel

ULVENHOUT – Liefst 274 deelnemers meldden zich voor de 25e editie van Broekloop. Een record. De opbrengsten van het hardloopevenement tussen Ulvenhout en Chaam gaan naar Stichting Anak Anak, dat zich inzet voor de ontwikkeling van kinderen en vrouwen in Papua Nieuw Guinea en Bali.

,,We hebben ervoor gekozen onze formule te handhaven, dus geen Serious Request”, legt Joost Bol namens de organisatie uit. Broekloop prefereert een kleinschalig goed doel, waar een direct contactpersoon met het buurtschap Geersbroek bij betrokken is. ,,Een trimgroep uit Nieuw Ginneken sport vaak in de buurt, met daarin bestuursleden van Anak Anak.”

Niet alleen het inschrijfgeld voor de ronde gaat naar de stichting. ,,Al het eten wordt bereid door het buurtschap. Ook die opbrengsten worden gedoneerd”, legt Bol uit. Vicevoorzitter Corry Rüter van Stichting Anak Anak lost het startschot. ,, We hebben donateurs, maar staan ook op markten met zelfgemaakte creaties. We hebben in ons vijftienjarig bestaan zo al heel veel kunnen doen.” De stichting heeft als doel kinderen en vrouwen financiële ondersteuning te bieden ten behoeve van hun scholing. ,, Een kind op de lagere school kost ongeveer €50,-, hoewel dat heel erg varieert. Maar je kunt je indenken dat we veel kinderen kunnen helpen na dit evenement.”

Het is voor Ulvenhouter Guus Tacke de vijfde keer dat hij meeloopt. ,,En dat kleinschalige goede doel vind ik echt een meerwaarde. Zo’n stichting geeft vooraf ook een presentatie, legt goed uit wat ze doen, zijn benaderbaar. En desgevraagd kun je achteraf ook nog navragen wat er precies met dat geld gedaan is.” Tacke zelf staakt z’n loop na 3 kilometer, door een pijntje in de kuit. ,,Ik begreep dat de organisatie wat twijfels had voor de toekomst. Maar met zo’n opkomst en zo’n sfeer hoop ik toch dat ze Broekloop ook volgend jaar gaan organiseren.”

Een passie voor de Rubik’s Cube

ULVENHOUT – Zaterdagmiddag vond bij handboogsportvereniging Alliance d’ Amitié in Ulvenhout de eerste Breda Open Rubik’s Cube plaats, met zo’n 60 deelnemers. Het toernooi kreeg de officiële status van de World Cube Association (WCA); de behaalde resultaten gelden dan ook wereldwijd.
“Dit is een perfecte zaal, vooral qua belichting”, roemt Ron van Bruchem van het WCA. Onder die lichten staan vijf tafels opgesteld, waar de deelnemers -gemiddeld zo’n 16 jaar oud- in razend tempo de verschillende Rubik’s Cube-puzzels oplossen. In totaal zijn er acht verschillende onderdelen. “Iedereen doet vijf pogingen deze puzzels op te lossen. Het gemiddelde is vervolgens je score”, legt organisator Jan van Dorst (14) uit. Al vroeg in de middag sneuvelen er enkele nationale records.
Van Dorst bezocht met vader Peter al diverse toernooien. “Het zijn soms avonturen. In Keulen kwamen we in een donker zaaltje bij een kerk, waar ook geen eten of drinken was. Zulke dingen wil je zelf natuurlijk wel beter doen”, herinnert Peter zich nog.
De Griekse Nederlander Antonie Paterakis (15) uit Hoofddorp wint het koningsnummer -de Rubik’s Cube met 3×3 steentjes- uiteindelijk. Hij bezoekt jaarlijks zo’n acht toernooien en behoort tot de nationale top. Zo verdiende hij dit jaar bij het EK in Praag de zilveren medaille en volgende zomer hoopt hij naar het WK in Parijs te gaan. “Het is geen wiskunde, het is vooral oefenen”, bezweert hij. “Mijn favoriet is de 2×2, deze heeft 130 algoritmes.”
Ook buiten de wedstrijden spelen alle deelnemers constant met de cube. Van Dorst noemt het toernooi dan ook geslaagd. “Iedereen heeft dezelfde passie, maar ook sociaal gezien is er een warme band. Alles verloopt zoals we wilden. Volgend jaar hopen we het weer te organiseren, maar dan tweedaags.”