Liefde op afstand: de tickets

Voor BN DeStem schreef ik een zesdelige serie over Tania, voor de rubriek ‘Liefde op Afstand’. Deze serie liep van maandag 27 april tot en met zaterdag 2 mei 2020. Dit is deel twee:

Verslaggever Steven van Beek was in januari op vakantie in Mexico en ontmoette daar Tania: ze baadden in zee en kwamen toevallig in elkaars vaarwater. Dat was vlakbij het stadje Tulum, in het zuidoosten van het land. Het was liefde op het eerste gezicht. Al snel werden de vliegtickets voor 25 april geboekt, om die liefde verder te onderzoeken. De voorpret was echter maar een kort leven beschoren: het coronavirus gooide roet in het eten. Het virus is inmiddels ook in Mexico gearriveerd.

,,Natúúrlijk gaat ons samenzijn wel door. Ik weet echt 100% zeker dat je 25 april deze kant op komt en dat we een geweldige tijd zullen hebben”, riep Tania op 16 maart. Minister-president Mark Rutte kondigde strenge maatregelen aan en zonder te pretenderen dat ik ook maar enige kennis van virologie heb, had ik toch het sterke voorgevoel dat mijn reis naar Mexico op de tocht stond. In dat land was op dat moment nog niets aan de hand. Ja, natuurlijk was al wel bekend dat het coronavirus bestond en dat het in Azië en Europa al flink wat slachtoffers eiste, maar als je er niet middenin zit wil je de situatie nog wel eens onderschatten, nietwaar?

Met beleid probeerde ik haar toch te waarschuwen dat de kans dat ik naar haar toe zou komen kleiner en kleiner werd. De vliegreizen stonden nog gewoon op het programma en ergens hoopte ik dat ze geannuleerd werden. Dat ik de keuze niet hoefde te maken. Zij bleef de dagen erna optimistisch. Natuurlijk gaat het wel door.

Pas twee weken later, begin april, sloeg ook bij haar de twijfel over mijn komst toe: het virus bereikte Mexico. Winkels in de stad moesten hun deuren sluiten. Maatregelen werden genomen. Er was nog wel een sprankje hoop dat mijn komst mogelijk zou zijn, maar het was ergens wel prettig dat we daarin niet meer lijnrecht tegenover elkaar stonden.

Op 7 april werd mijn eerste vlucht, van Brussel naar Madrid, officieel geannuleerd. ,,Ik denk dat je nog wel kúnt komen, maar ik wil niet dat je naar Madrid gaat”, weifelde Tania met het oog op de brandhaard aldaar. Maar de keuze lag dus nog altijd bij mij; ze zocht zelfs al vluchten van Amsterdam naar Mexico Stad, of omgekeerd. Flirtend: ,,Ach, en als we nergens heen kunnen, blijven we toch drie weken saampjes thuis?”

Dagen verstreken en meer en meer besefte ook Tania dat 25 april kansloos werd. Vervolgens werd ook nog de vlucht van Madrid naar Mexico Stad gecanceld, waardoor mijn reis echt echt echt officieel niet meer door kan gaan. Balen, maar het is niet anders. Samen spreken we de hartstochtelijke wens uit dat we elkaar later dit jaar alsnog zullen gaan zien. En ach, met zo’n lockdown is het toch ook lastig om ándere mensen te ontmoeten, toch?

Wat vond je van dit verhaal?

Al mijn verhalen zijn gratis te lezen. Maar mocht je als blijk van waardering en van vroljkheid een donatie achter willen laten: ik doe een dansje van blijdschap. Alvast zeer veel dank!!

Totaal: € -

Liefde op Afstand: de date

Voor BN DeStem schreef ik een zesdelige serie over Tania, voor de rubriek ‘Liefde op Afstand’. Deze serie liep van maandag 27 april tot en met zaterdag 2 mei 2020. Dit is deel één:

Verslaggever Steven van Beek was in januari op vakantie in Mexico en ontmoette daar Tania: ze baadden in zee en kwamen toevallig in elkaars vaarwater. Dat was vlakbij het stadje Tulum, in het zuidoosten van het land. Het was liefde op het eerste gezicht. Al snel werden de vliegtickets voor 25 april geboekt, om die liefde verder te onderzoeken. De voorpret was echter maar een kort leven beschoren: het coronavirus gooide roet in het eten. Het virus is inmiddels ook in Mexico gearriveerd.

Ik had nog een paar dagen in Tulum. De zee had ik nog nauwelijks bezocht en het was heet, die ochtend. Ik dreef in het aangename water en speelde met de fijne golven. Zij liep de zee in en moest nog wennen aan de temperatuur. Wreef demonstratief over haar schouders, tot we elkaar aankeken. Ik maakte een grapje en we raakten in gesprek. Tania was op bezoek bij haar moeder in Tulum. De dag erna zou ze teruggaan naar haar woonplaats, vlakbij Mexico Stad. Ze genoot van dit weer, want thuis was het maar 10 graden. ,,Ohh”, riep ze plots opgewonden en ze wees achter me. Twee enorme vissen maakten gebruik van een golf. ,,Dat was prachtig”, omschreef ze haast ontroerd, want ja: bij zoiets ben je altijd te laat.

Dat het zou gaan regenen, was voorspeld. De eerste druppel viel een half uurtje later. Tania en haar moeder bleven onder hun gezamenlijke parasol liggen. Ik besloot terug te gaan naar het hostel, maar niet voordat ik Tania uitnodigde voor een drankje later die avond. Ja. Dat wilde ze wel.

De date werd gemaakt. Het gesprek ging als vanzelf: over haar werk als alternatief therapeut, haar vorige werk als financieel adviseur. Haar moeder, haar vader, haar broer. Dat huidige werk was een eigen praktijk in de opstartfase en ze had er haar eigen gedachtes en theorieën bij. Het leverde een inspirerend en fascinerend gesprek op.

,,Wat denk je dat die twee vissen nu aan het doen zijn? Ik denk dat ze nu diep in de oceaan aan het praten zijn. Aan het roddelen zijn. Aan het fantaseren zijn. Over ons”, memoreerde Tania aan de twee vissen eerder die middag. Ze glimlachte vertederend. ,,We moeten hen een naam geven. Ik stel Conchita en Chato voor. Zij waren de eersten die ons zagen en wisten dat het een goede ontmoeting was.” Ik keek in haar donkere ogen, die een verlichtende werking op me hadden. Haar fantasie rondom deze twee vissen haalde ook het beste in mij naar boven en we schreven samen een heel kinderboek. Conchita en Chato, tot dat moment met hun eigen onderlinge besognes en problemen, zwemmen nu met volle tevredenheid rond in de verre dieptes van Mexicaanse Golf. En onze eigen avond duurde tot in de verre dieptes van de Mexicaanse nacht.

Wat vond je van dit verhaal?

Al mijn verhalen zijn gratis te lezen. Maar mocht je als blijk van waardering en van vroljkheid een donatie achter willen laten: ik doe een dansje van blijdschap. Alvast zeer veel dank!!

Totaal: € -

Pepe

In Zuid Amerika had ik een aantal persoonlijke doelen. En een paar jolige. In Latijns Amerika zou het bijvoorbeeld toch heel goed mogelijk moeten zijn om een man te ontmoeten die Pepe heet? Ik vond restaurants met die naam en vroeg binnen aan het personeel of er ook iemand wérkte die zo heette. Ik had nooit succes. Eigenlijk is dat, samen met het oog in oog staan met een doodeng insect, het enige dat echt ontbrak aan die reis.

Misschien behoeft dat wat uitleg. Toen ik met mijn toenmalige liefje samenwoonde, wilden we een kat. Een spontane hersenkronkel spuwde er een naam uit: Pepe. Hester keek me verwonderd aan, ik haalde mijn schouders op en herhaalde het meermaals. We vonden de lieve vrouwtjeskat Josje. En doopten haar om in Pepe. Raar? Ja. Nou en?

En omdat Pepe -of Pep, of Pepje- een schatje bleek te zijn, kreeg die naam toch een leuke lading. Soms flauw (,,Hoe zou Pepe in Afrika heten? M’Pepe.”), maar het beestje rendeerde beter en beter in huis, werd liever en liever en de naam Pepe werd daarom waardevol voor me.

Maar een Pepe ontmoette ik dus nooit. Ook onlangs in Mexico zag ik restaurants met de naam. Ik realiseerde me dat ik in dit land wellicht wel een grotere kans van slagen had dan in Colombia, maar er eentje vinden? Nee.

Gisterenavond lag ik in bed, toen Tania me belde om me een goede nacht te wensen. Pepe draaide om me heen, wachtend op mijn aandacht. Soms richtte ik mijn telefoon op haar en Tania en ik keken met plezier naar haar gedrag. Ik vertelde Tania mijn grappigbedoelde verhaal. Dat ik op zoek was naar een Pepe. Ook zij vroeg zich hardop af waarom een Nederlander zijn poes in godsnaam Pepe noemt, maar een echte duiding had ik niet. Misschien was het een Latijns-Amerikaanse hersencel, die zich sterk maakte? Ik bedoel, in Nederland ga je ze toch niet vinden?

Tania blijkt een oom te hebben. Oom Pepe. Ik keek haar ontroerd aan. Echt, ik had kippenvel. Werd enthousiast en noemde dit ‘één van de hoogtepunten van onze gesprekken tot nu toe’. Ze lachte, begreep mijn opwinding niet helemaal -of: totaal niet- maar liet het liefdevol begaan. ,,Ik heb er haast geen contact meer mee, zie hem eigenlijk nooit meer”, glimlachte ze. Ze wilde wel haar best doen om een video te bemachtigen waarin hij zichzelf voorstelt als Pepe. En een handtekening, als daar althans de naam Pepe in te ontwaren is. En hij wordt eregast als we ooit zouden trouwen.

Godsamme, wat wil ik deze vrouw graag weer zien.


Hieronder vind je de mogelijkheid om een donatie te doen! Yes, de teksten zijn meestal gewoon gratis te lezen, maar een leuke fooi wordt natuurlijk supergewaardeerd!

Conchita en Chato

,,Ik denk”, glimlachte Tania dromerig, “dat Conchita en Chato gelijk al wisten waar dit naartoe ging. Ze observeerden ons en zwemmen nu vrolijk rond in de oceaan.” Het was al donker en we zaten buiten op het terras. Haar charmante glimlach was misschien nog wel prachtiger in dit licht. Haar speelse fantasie ontstak een vonkje bij me; ik keek haar recht in de ogen en wilde haar zoenen. Deed dat ook. Het werd beantwoord.

Die middag was ik samen met de Duitser Matthias gaan zwemmen in de zee, nabij het Mexicaanse Tulum. Het was op dat moment warm; een duik in de zee was haast noodzakelijk. Donkere wolken dienden zich echter langzaam, maar nadrukkelijk aan. Hevige regenbuien waren voorspeld, ’s middags zou het zeker losgaan.

Matthias regelde vanaf het strand zaken voor zijn terugreis, later die middag. Ik dreef alleen in het aangename water en speelde met de fijne golven. Zij liep de zee in en moest nog wennen aan de temperatuur. Wreef demonstratief over haar schouders. We keken elkaar aan, ik maakte een grapje en we raakten in gesprek. Tania was op bezoek bij haar moeder in Tulum. De dag erna zou ze teruggaan naar haar woonplaats, vlakbij Mexico City. Ze genoot van dit weer, want thuis was het maar 10 graden. ,,Ohh”, riep ze plots opgewonden en ze wees achter me. Twee enorme vissen maakten gebruik van een golf. ,,Echt, dat was prachtig”, omschreef ze haast ontroerd, want ja: bij zoiets ben je altijd te laat.

De eerste druppel voelde ik toen ik de zee uit was, een half uurtje later. Tania en haar moeder lagen dichtbij ons en bleven onverstoorbaar onder hun gezamenlijke parasol liggen. Wij besloten terug te gaan naar ons hostel, maar niet voordat ik Tania uitnodigde voor een drankje later die avond. Ja. Dat wilde ze wel.

De date werd gemaakt. Het gesprek ging als vanzelf: over haar werk als alternatief therapeut, haar vorige werk als financieel adviseur. Haar moeder, haar vader, haar broer. Dat huidige werk was een eigen praktijk in de opstartfase en ze had er haar eigen gedachtes en theorieën bij. Het leverde een inspirerend en fascinerend  gesprek op.

,,Wat denk je dat die twee vissen nu aan het doen zijn? Ik denk dat ze nu diep in de oceaan aan het praten zijn. Aan het roddelen zijn. Aan het fantaseren zijn. Over ons”, memoreerde Tania aan de twee vissen eerder die middag. Ze glimlachte vertederend. ,,We moeten hen een naam geven. Ik stel Conchita en Chato voor. Zij waren de eersten die ons zagen en wisten dat het een goede ontmoeting was.” Ik keek in haar donkere ogen, die een verlichtende werking op me hadden. Haar fantasie omtrent deze twee vissen haalde ook het beste in mij naar boven en we schreven samen een heel kinderboek. Conchita en Chato, tot dat moment met hun eigen onderlinge besognes en problemen, zwemmen nu met volle tevredenheid rond in de verre dieptes van Mexicaanse Golf. En onze eigen avond duurde tot in de verre dieptes van de Mexicaanse nacht.

Wat vond je van dit verhaal?

Al mijn verhalen zijn gratis te lezen. Maar mocht je als blijk van waardering en van vroljkheid een donatie achter willen laten: ik doe een dansje van blijdschap. Alvast zeer veel dank!!

Totaal: € -