Happy Station XXL gaat voor groot op het station

Happy Station XXL gaat voor groot op het station

BREDA – Over ongeveer honderd vierkante meter wordt de strijd uitgebeeld tussen ‘de lelies’ en ‘de gele draken’. Zo’n drieduizend Playmobil poppetjes staan aan het front, diversen zijn al gesneuveld. Het grootse diorama maakt indruk en kan vanuit een binnentuintje in het Bredase station in optima forma bekeken worden. Twee steden, met daartussen een felle strijd om de macht: de Middeleeuwen zijn terug, de fantasie slaat op hol.

Jonathan van Hoeve uit Oost-Vlaanderen begon er donderdagmiddag met vier man aan, werkte vrijdagnacht onafgebroken door en tien minuten voordat Happy Station XXL haar deuren officieel opende, werd het laatste puntje op de i gezet.

Een nieuwe auto

‘Een nieuwe auto’, dat is ongeveer de waarde aan Playmobil dat aan deze strijd deelneemt. Ook andere diorama’s verraden een hoge marktwaarde. Vliegtuigen, een kermis, de ontwikkeling van architectuur en een heuse wereldkaart: de eerste editie van Happy Station XXL heeft in totaal zo’n 900 vierkante meter aan Playmobil, verdeeld over zeven leegstaande commerciële ruimtes op het station en de stationshal zelf. Een markt en enkele attracties vervolmaken het evenement, dat nog tot vrijdag 19 oktober duurt.

Drie jaar geleden opende Happy Station op het station. Sindsdien verwelkomde het project van Patric van Boven Kaarsmaker tussen de 65.000 en 70.000 bezoekers per jaar. Het evenement zelf is, stelt hij, het op twee na grootste Playmobil-evenement van Europa. Voor Jesse (11), Lucas (9) en Noah (6) uit Capelle aan de IJssel staat Happy Station gelijk aan Breda. De familie bezocht het diorama achterin het station reeds viermaal en zondag deden de drie broertjes mee aan de bouwwedstrijd: ze namen hun eigen Playmobil mee en lieten ‘een gevecht tussen spierballenpoppen en zombies’ zien. De jongens willen allereerst zélf hun bouwsels laten zien aan het publiek en de jury; de professionele diorama’s worden pas na de wedstrijd bekeken. Volgens Van Boven Kaarsmaker werd Happy XXL op zaterdag door zo’n 5000 mensen bezocht.

Artikel: drukkere perrons leveren niet meer klanten op

Drukkere perrons leveren niet meer klanten op

BREDA – Van 25 juli tot en met 11 augustus is Breda het tijdelijke overstapstation van reizigers tussen Brussel en Amsterdam. De reden: er wordt drie weken lang gewerkt aan het spoor op de Moerdijkbrug. Hierdoor is er op de reguliere route, via Roosendaal, geen treinverkeer mogelijk. De hogesnelheidslijn tussen Breda en Amsterdam is de enige optie.

Dat betekent ook dat reizigers vanuit Zeeland via Breda moeten reizen, als ze naar Rotterdam en verder willen gaan. Het levert beduidend drukkere perrons op dan normaliter in de zomervakantie; echt concrete cijfers geeft de NS hierover niet prijs. Toeristen met zware bagage, zakenlui en forenzen wachten er geduldig op hun aansluiting, waarbij haast niemand de perrons verlaat om naar de stationshal te gaan. Bij beide Kiosken op de perrons staat constant een lange rij, in de hal zelf is juist haast niets te merken van de drukte.

,,Wij zijn op weg naar Antwerpen. We gaan dit weekend naar Tomorrowland, we komen nu van Schiphol”, leggen de 34-jarige Peggy en 36-jarige Venta uit Taiwan uit. Ze zijn speciaal voor het dancefestival in het Belgische Boom overgevlogen en hebben hier een korte overstaptijd. Er is dan ook geen sprake om Breda te bezichtigen. ,,Dat is geen moment in ons opgekomen. Is deze stad de moeite waard? We hebben er nog nooit van gehoord.” De 26-jarige Hayat komt juist terug van haar vakantie in Marokko en reist nu via Rotterdam The Hague Airport en Breda terug naar haar thuisstad Antwerpen. ,,Jammer genoeg is er te weinig tijd om het station te verlaten. We kennen Breda, het is hier altijd erg leuk winkelen.” De overstaptijd bedraagt ‘slechts’ 13 minuten, anders hadden ze het wel overwogen.

De eerste dagen gaat deze overstap volgens het boekje, maar wat als er een trein defect raakt nabij de Moerdijkbrug? ,,Wij werken altijd met diverse scenario’s als er een spoor buiten dienst gesteld wordt”, legt woordvoerster Inge Rijgersberg uit. ,,Er zijn altijd alternatieven. Soms zijn dat bussen, soms zul je om moeten reizen en soms is dat een combinatie.”  Dat de reizigers de stationspoortjes nauwelijks verlaten is toch vooral aan die reizigers zelf. ,,Wij hebben als voornaamste uitgangspunt dat we reizigers zo snel en comfortabel mogelijk naar hun bestemming brengen.”

In dat opzicht is deze situatie nauwelijks te vergelijken met de OV-terminal die Breda in de toekomst zou moeten worden. ,,Dan is Breda geen overstapstation, maar een tussenstop. Dit is een tijdelijke situatie in de zomervakantie, waardoor er sowieso veel minder binnen- en buitenlandse treinreizigers zijn. Bovendien rijdt de trein in dit geval een andere route.”

perrongeluk

Ambitie

Ambitie

,,Goedemiddag! Mag ik een kopje koffie van u”, vraagt de man vriendelijk. Hij kijkt rond in het winkeltje en glimlacht. ,,Wat een geinig plekje is dit.” Hij brengt z’n koffie op smaak en blijft bij me staan. ,,Ik kom net van m’n dochter vandaan. Ze gaat bijna afstuderen, het einde is in zicht. Tandheelkunde, ontzettend zware studie”, vertelt hij. ,,Het is een doorzettertje. Altijd al geweest. Ook altijd al razend nieuwsgierig geweest”, continueert hij. ,,Freewheelend is een groot woord, ze had hier en daar ook wel wat moeite met de studie. Maar  eigenlijk heeft ze het gewoon perfect gedaan.”

De man is trots op z’n dochter, zoveel is duidelijk. ,,Ja, natuurlijk. Ze is zo ambitieus, ze wil zó graag meer, maar vergeet gelukkig ook niet te beseffen wat ze heeft. Ook zij is trots op zichzelf en is gelukkig: dat blijft voor mij het allerbelangrijkste.” De man kijkt me kort aan. ,,M’n dochter is iets jonger dan jij denk ik. Waarom sta jij op een dinsdagmiddag in een dergelijke winkel? Heb je geen ambities?”

De man glimlacht onschuldig naar me. ,,Ach, ik snap het trouwens wel. Als ik zie wat m’n dochter moet laten voor wat zij doet, kan ik daar alleen maar veel respect voor opbrengen. Jij hoeft alleen maar kopjes koffie in te schenken en broodjes te bakken en gaat vanavond gewoon naar huis, zonder enige druk en zonder verplichtingen. Daar is ook niets mis mee, dat is ook een fijne manier van het leven. Niet iedereen heeft immers ambities, toch?”

Net als ik toch maar wil reageren, arriveert z’n trein. ,,Ah! Ik ga weer verder. Werk ze nog, ontzettend leuk je gesproken te hebben!”, roept de man enthousiast. ,,Wens uw dochter veel succes met afstuderen”, roep ik ‘m na.

Van Gogh museum

Ondertussen in… Station Breda

Ondertussen in… Station Breda

Sjaan Loonen-Van Gils (84) uit Oosterhout stond er ietwat flabbergasted bij. Zij bleek de 5000e bezoeker van het pop-up museum ‘Welkom in de wereld van Van Gogh’ op station Breda en ontving daarom een bos bloemen en een tweetal Van Gogh-boeken van Stichting Cultuurbehoud. ,,We zijn sinds 15 oktober open en merken echt een opgaande lijn qua bezoekers, vooral de laatste maand”, vertelt penningmeester René Putters van de stichting. De locatie van het museum zorgt voor een veel lagere drempel dan reguliere musea, merkt Putters. ,,Maar met name niet-Bredanaars. Volgens mij onderschatten onze stadgenoten Breda en haar fantastische geheimen soms.” Wie het fraai vormgegeven en interactieve museum zoal wel bezoeken? ,,Mensen die hun trein net gemist hebben komen met plezier even rondsnuffelen hier. En toch ook veel toeristen; dat zullen zo’n 5 tot 10% van de bezoekers zijn. En ja, er komen ook mensen speciaal naar Breda voor Van Gogh.” Het museum blijft tot 30 december open. En dan? ,,De kans is 99% dat we tot mei mogen blijven. En ik verwacht dat we eind december de 10.000e bezoeker mogen verwelkomen!”, klinkt het euforisch.
De 5000e bezoekster Loonen-Van Gils behoort tot een groep 65+-ers die vanuit de gemeente Oosterhout wegwijs wordt gemaakt in de wereld van het openbaar vervoer en de OV-chipkaart. Poseren in het aardappeltafereeltje vindt ze een goed idee. ,,Ik ben zelf immers ook een aardappeleter én ik schilder graag”, fluistert ze.

Het verdwenen station

“Zo, kopje koffie. Hier in Breda is het niet erg om te wachten op de trein.” Een vrouw van in de 60 roert door haar koffie en kijkt om zich heen. “Op het station van Tilburg is dat een stuk minder fijn. Ik weet het niet, er heerst daar een nare sfeer maar ik kan niet goed duiden waar dat door komt”, verzucht ze.

“Maar ja, ik moet toch via Tilburg reizen als ik naar Udenhout ga, dus moet ik daar toch regelmatig wachten. Het stomme is: in Udenhout stond vroeger ook een treinstation, wist je dat? En weet je waarom dat afgebroken is?” Ik wacht haar antwoord rustig af, ik ben benieuwd. “

Nou, ik had ook geen idee. Wat me altijd al opviel is dat het in het centrum van Udenhout altijd erg druk is. De bussen ernaartoe zitten ook overvol. Ik vond het daarom altijd al raar dat het station daar gesloopt is. Of ook weer niet…” Ze kijkt me met angstige ogen aan. “Ik heb daar onlangs eens wat onderzoek naar gedaan, uit pure nieuwsgierigheid. Het station is vanaf de jaren ’50 verwaarloosd en uiteindelijk is er in 1965 voor gekozen het af te breken. Zonder verdere feitelijke redenen. Ik heb het gevoel dat daar in het verleden iets gebeurd is. Iets waar men duidelijk niet aan herinnerd wil worden…”

De vrouw kijkt om zich heen en kijkt me vervolgens bang aan. “Iets… Waar wij als normale mensen geen weet van mogen hebben. Misschien is daar iets gebeurd in de Tweede Wereldoorlog, misschien daarvóór, ik weet het niet. Maar daar is íets verschrikkelijks gebeurd. Iets traumatisch. Denk ik, niemand heeft namelijk een antwoord.”

De vrouw praat steeds zachter, waardoor ik genoodzaakt ben iets naar haar toe te buigen om haar te kunnen verstaan. “In een café in Udenhout hangen een aantal foto’s van het oude station. Als je echt goed naar die foto’s kijkt, dan weet je het antwoord. Ja, je hoort het goed. Ik weet het antwoord.” Ze kijkt me strak aan, met paniekerige ogen. Er valt een stilte. “Wat zag u dan op die foto’s?”, doorbreek ik de stilte met de enige logische vraag.

“Dat kan ik niet zeggen. Ga naar Udenhout. Bekijk die foto’s. Je antwoord zul je daar vanzelf vinden. Bekijk die foto’s nauwkeurig, je zult hetzelfde zien als ik.” De adertjes in haar ogen zwellen aan, de ogen staan wagenwijd open. “Ik ga nu naar huis toe. Ik wens je een fijne dag”, sluit ze ineens af en loopt van me weg.

perrongeluk

Verbouwing

Het station wordt momenteel grondig verbouwd. Een oudere man kijkt onderzoekend naar de afzettingen op het perron. “Meneer, waarom zijn spoor 5 en 6 dicht?”, vraagt ie. Ik leg uit dat het station momenteel verbouwd wordt en dat men nu bezig is het huidige dak te verwijderen.

De man begint te vertellen.

Zijn vader had 35 jaar lang de dagelijkse leiding op dit station en onder zijn leiding werd het huidige station gebouwd. Gedetailleerd omschrijft de man de bouw van het station, vol trots en passioneel verhaalt de man over de spoorwegen en over de rol van de spoorwegen in het gezin. Een fraai stukje geschiedenis. “Wrang en mooi tegelijk trouwens. Vorig jaar overleed mijn vader en nu breken ze zijn moment of fame af… Ach, het is ook goed zo”

Ja, ik had wel een berg kippenvel.