Drie goudstaven vermist op Pakjesboot 12

WILLEMSTAD – Paniek! Er zijn drie goudstaven vermist op Pakjesboot 12 van Sinterklaas. En zonder deze goudstaven is het voor de Sint onmogelijk om boodschappen te doen. Geen cadeautjes, geen snoepgoed: aan de kinderen om deze goudstaven terug te vinden en deze terug te geven aan Spaarpiet, want anders dreigt dat Heerlijke Avondje een flinke sof te worden.

Pakjesboot 12 is maandag en dinsdag aangemeerd in de haven van Willemstad, alvorens hij weer koers zet naar zijn laatste halte van dit jaar: Dordrecht. Iedere twintig minuten mag een groepje kinderen met hun ouders de boot op, om de Pieten te helpen met het terugvinden van deze drie goudstaven. Van de Kombuis, naar de Pakjeskamer, via de Werkkamer van Sinterklaas, langs de Spaarpiet en uiteindelijk een kijkje in de slaapkamer van de Sint: het is een opwindende onderneming. In de Pakjeskamer zijn twee Pieten nét bezig met het inpakken van zo’n goudstaaf. ,,Voor ene Dirk Scheringa uit Alkmaar”, roept een Piet. Het cadeautje wordt verhinderd door de kinderen. ,,Dan krijgt Dirk een kleurboek”, weet deze Inpakpiet schouderophalend te melden.

De 4-jarige Femm uit Roosendaal kijkt met grote ogen naar de échte Sint in diens werkkamer. Hier ergens moet de derde goudstaaf liggen; de eerste twee zijn al gevonden. Met een beetje hulp van haar moeder ziet ze plots iets glinsteren. Ze klimt ernaar toe en met beleid pakt ze het waardevolle blok en geeft deze aan een Piet. De opluchting is groot, de drie goudstaven zijn gevonden. Dat betekent dat de Sint gewoon cadeautjes en snoepgoed kan uitdelen, komende week en dus kan de Goedheiligman enthousiast toegezongen worden in zijn werkkamer. Voor hun inspanningen krijgen alle kinderen een chocoladeletter cadeau. Dinsdag is Pakjesboot 12 nog geopend van 15:30 tot 18:30 uur.

In je pyjama in de bibliotheek, wachtend op Sinterklaas

ETTEN-LEUR – Woord voor woord zingt de 5-jarige Amy alle Sinterklaasliedjes mee. Gekleed in een fraai roze Pietenpakje heeft ze zichzelf een perfect plekje toegeëigend: in een hoekje, in alle rust, dichtbij de plek waar het gebeurt. In de Nieuwe Nobelaer was donderdagavond de voorleesavond. In je pyjama luisteren naar verhalen, in de bibliotheek. En voor de gelegenheid ook zingen en springen, in de hoop op de komst van de Goedheiligman zelf.

Dansdocente Kirsten de Bruijn vraagt het nog maar eens: heeft iedereen al een schoentje gezet? En zijn er al cadeautjes gekregen? De ongeveer honderd kinderen zijn opgewonden. Gekleed in pyjama, onesie, slofjes of toch maar de normale kleding. ,,We organiseren dit al jaren. Iedere maand hebben we een voorleesavond en vlak voor Sinterklaas zo’n pyjama-avond. Er is hier bewust niets zichtbaar versierd, er lijkt niets te gaan gebeuren. Dat versterkt de opwinding nog meer: want zal de Sint nou straks gaan komen of niet?”, blijft ook hoofd educatie van de Nieuwe Nobelaer Willeke Rosdorff geheimzinnig. ,,Het voelt als een soort slapen in de bieb. Het is natuurlijk spannend om hier ’s avonds te zijn.”

De Bruijn zet met accordeoniste en muziekdocente Desiree van Warmerdam ‘Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht in’. Halverwege grijpt ze in. ,,Ik denk dat we echt moeten springen, anders komt hij misschien wel niet.” En daarna: ,,Ik denk dat de ouders ook moeten zingen en springen hoor”, waarop de kinderen hun ouders hoopvol aankijken.

Als de Sint en een Piet inderdaad hun intrede maken en hij plaats neemt, wordt het boek ‘Een paard voor Sinterklaas’ van Boer Boris voorgelezen. Afgewisseld met Sinterklaasliedjes, waarbij de oorspronkelijke namen worden vervangen voor namen uit het boek. Amy vindt het maar verwarrend. ,,Wij hebben thuis een Sinterklaas-cd, dus ik ken alle liedjes uit mijn hoofd. Ik kan daarom echt alles meezingen, maar bij die andere namen raakte ik in de war.” Nerveus voor zijn komst was ze eigenlijk nauwelijks, beweert ze. Maar haar zojuist verkregen pepernoot smaakt haar best.

Pakjesavond in de jaren 30 en 40: ‘Het was een warme tijd’

EnToen: Pakjesavond in de jaren 30 en 40: ‘Het was een warme tijd’

Pakjesavond: een grote jutezak met cadeautjes in de gang? Of een avondje gezellig dobbelen met familie? Of hoe ging dat vroeger eigenlijk? Hoe vierde men het Heerlijk Avondje in bijvoorbeeld de jaren ’30, ’40? Mevrouw Remie (87) uit Breda: ,,Ik kreeg ieder jaar dezelfde pop. En ik was er blij mee.” Meneer Janssen (75): ,,We vierden Sinterklaas aan het ontbijt, dus stond ik ’s nachts al op om het een en ander alvast te confisqueren.”

,,Die pop die ik elk jaar kreeg, had wel altijd iets andere kleren en andere schoenen aan”, herinnert mevrouw Remie zich de Sinterklaasavonden van vroeger. ,,En ieder jaar was ik er blij mee. We vierden Sinterklaas ’s morgens, dat was heel normaal in die tijd. Een lange tafel, bezaaid met cadeaus. De Sint reed in die tijd ’s nachts. De Pieten gooiden de cadeaus door de schoorsteen en was  zo weer weg. De cadeaus waren ook niet ingepakt.” De Sinterklaasochtend duurde niet lang. Eerst werden Sinterklaasliederen gezongen, daarna was het snel afgelopen. Er was uiteraard hoge urgentie om met het verkregen speelgoed te spelen. We hebben het over halverwege de jaren ’30. ,,Er was vooral veel snoepgoed. En pepernoten. Die zijn overigens niet zo gek veel veranderd in die tijd, die zagen er altijd al ongeveer zo uit.”

Sinterklaas was in die tijd mysterieus, maar vooral eng. Het gebruik van de roe door Zwarte Piet, of in de zak mee naar Spanje was een serieus dreigement. ,,Er was natuurlijk niet zo veel media als nu, dus je zag de Sint en z’n Pieten niet zo heel vaak. Je werd op school echt bang gemaakt. Als je vervelend was, moest je de zolder op. Om dat angstbeeld te verhogen, was iemand daar expres aan het stommelen.” Naast een pop, kregen de meisjes vooral huishoudelijke spullen. ,,Strijkijzers enzo. Dat vonden we in die tijd volkomen normaal. We zetten dat soort dingen op onze verlanglijstjes.”

Uiteraard was er ook voorpret, in de dagen voor 5 december werd de schoen gezet. ,,Nou ja, een klomp. We deden daar een peen in voor het paard van Sinterklaas”, glimlacht mevrouw Remie. Veel minder angst was er voor de aankomst van Sinterklaas, in de Bredase haven. ,,We gingen daar altijd heen, samen met m’n vader. Dat was een groot feest, waar de Pieten en de Sint vooral heel gezellig waren.” Het kwartje viel voor mevrouw Remie betrekkelijk laat. ,,Ze vertelden me plots dat hij niet bestond, maar dat geloofde ik niet. Ik wilde het heel graag geloven.”

Het verhaal van mevrouw Remie is herkenbaar voor de 75-jarige heer Janssen. ,,Ik was een brutaaltje in die tijd. ’s Morgens was ik de eerste die opstond en dan pakte ik al het snoepgoed. Het waren van die suikerbeestjes, ik at alle koppen op en legde de rest terug.” De Janssens waren met zeven man thuis. “Volgens mij jatten we allemaal van elkaar, maar er werd niet over gepraat. We gaven de Sint en z’n Pieten gewoon de schuld en dat was goed”, blikt hij terug. ,,Bij ons was ook zo’n lange tafel met cadeaus. Soms stonden ik en m’n broers ’s nachts op en ruilden onderling al onze cadeaus. Het mooiste cadeau wat ik ooit kreeg was een fiets, die eigenlijk voor mijn oudere broer bedoeld was.”

Ook bij de heer Janssen werd diverse malen de schoen gezet. ,,Deden we er een peen in en aan het einde van de week aten we regelmatig worstelstamppot. Dat optelsommetje was niet heel moeilijk”, grijnst hij. De heer Janssen geloofde in Sinterklaas, maar nam het naar eigen zeggen niet heel serieus. ,,Ik had er geen grote angst voor, nam die dreigementen met een korreltje zout in ieder geval.”

Of het Sinterklaasfeest in die jaren echt veranderd is? ,,Ik denk dat het wat minder gezellig is. Wij speelden vroeger met elkaar, de kinderen van nu spelen met hun telefoontje of computer. Erg individualistisch. De cadeaus worden ook steeds groter en duurder, lijkt het. Wij speelden echt met elkaar en waren tevreden met weinig; Die 5e december was altijd een mooie, gezellige, warme tijd.”

perrongeluk

Pakjesavond

Het is vrijdagavond 5 december. Sinterklaasavond. Ik sta warm in een verlicht winkeltje, mijn uitzicht is echter tamelijk deprimerend. Het perron waar spoor 4 aan ligt is kletsnat en compleet verlaten. Dit perron is door de verbouwing nog niet helemaal overdekt. Het regent, het is koud en zo te zien ook een klein beetje mistig. Mistroostige omstandigheden en het is pas 7 uur. Een man van een jaar of 45 verschijnt ten tonele.

Hij loopt recht op de winkel af, maar de winkel is voor een groot gedeelte gesloten met glas. Ik wacht ‘m op bij de kassa, waar het open is. Hij loopt echter niet naar mij toe, maar doet z’n bestelling met z’n neus bijna tegen het raam aan. Ik versta ‘m dus niet en als hij met zijn neus tegen het raam botst, grijnst hij. “Zorry, zaggiknie”. Straalbezopen, vol-le-dig van de kaart. Hij ziet er ook niet goed uit; Een wat treurige verschijning die uitstekend past in deze setting. “Espresso”, verduidelijkt hij. Verbouwereerd kijkt hij naar het kleine laagje koffie dat hij aangereikt krijgt.

Even vermoed ik een woedeuitbarsting, maar hij pakt het bekertje op en slokt het gloeiend hete goedje direct naar binnen. “Aaah!”, schreeuwt hij gepijnigd en hij gooit het bekertje fel op de grond. Hij draait zich resoluut om en loopt met grote passen weg. Hij ziet een vuilnisbak over het hoofd en knalt hier tegenaan. Hij tolt en maakt een rondje om zijn eigen as. Zijn gepijnigde gezicht naar mij gericht. Hij grijnst weer en loopt terug naar mij.

Pakje Marlboro trouwens, vergeten”. Weer die grijns. Hij betaalt, opent het pakje en pakt er een sigaret uit. Een grote regendruppel maakt de sigaret direct kapot. Onaangedaan pakt hij een nieuwe. Hij grijnst. “Zo, nu écht klaar, nog een fijne Sinterklaasavond”, wenst hij me schijnbaar oprecht toe. In een zigzaggende koers vervolgt hij zijn weg.

perrongeluk

Sinterklaasgedicht

U zoekt nog een origineel cadeau voor Sinterklaas
Iets exclusiefs, iets betaalbaars, iets… iéts
U bekijkt aanbiedingen, snuffelt in winkels, maar helaas
Het is massaal, het is nep, het is niets

U zucht, u stopt even met zoeken
In uw achterhoofd blijft het vraagstuk rondwaren
Iets met muziek, iets met eten, iets met boeken
En u merkt dat u onbewust naar uw beeldscherm zit te staren

U Facebookt zonder na te denken en ziet dit gedicht
U leest half aandachtig het stuk
Dan slaat uw bewustzijn uw onbewustzijn in het gezicht
Ja! Ik bestel een boekje van Perrongeluk!

(En dat voor 10,-, geen verzendkosten, volgende dag in huis: stuur gewoon een privéberichtje of stuur een mail naar perrongelukken@gmail.com)