Avonturen in Bogotá

Avonturen in Bogóta

,,Geef hem maar wat”, zegt Cristina op rustige toon. Kennelijk schat ik de situatie niet helemaal goed in: de jongen is klein en heel dreigend vind ik de situatie nu ook weer niet. ,,Hij zegt een mes te hebben”, fluistert Cristina in feilloos Engels.

Cristina

Ik leerde Cristina kennen op Tyrona Parc. Een prachtige Colombiaanse die het Engels uitstekend beheerst en waar het simpelweg fijn mee klikte. We hielden contact via Facebook en WhatsApp en om mijn reis te vervolgen naar Chili, besloot ik enkele dagen Bogotá te boeken. Cristina verblijft daar ook, dus een ontmoeting was logisch. ’s Avonds besloten we naar een salsatent te gaan; zij verstaat die kunst zonder meer en ik, nou ja, minder.

De overval

’s Nachts lopen we terug en worden door een man en een vrouw aangesproken. Dat ze kwade bijbedoelingen hebben is me wel helder: de vrouw zorgt ervoor dat Cristina en ik gescheiden worden, waarop de man mij onder zijn trui onder schot houdt met iets waarvan ik moet veronderstellen dat het een mes is. Het komt op mij niet heel dreigend over -ik geloof gewoon niet dat het een mes is-, maar besluit het zekere voor het onzekere te nemen.

Het stomme is echter: waar ik al sinds het begin van mijn reis heel bewust met mijn geld om ga en altijd maar een beperkt bedrag op zak heb, ben ik vandaag nogal rijk. Ik geef de jongen een biljet van 10.000 pesos (€3,-), maar hij ziet de grotere biljetten blinken en eist deze. Plots ben ik zo’n 250.000 (€90,-) lichter.

Politie

Er komt een taxi voorbijrijden. Cristina roept dat we beroofd zijn, de taxi anticipeert en claxonneert. Vrijwel direct verschijnt er een politiemotor. In volle snelheid gaan twee man achter mijn overvallers aan en binnen zo’n twintig secondes grijpen ze hen bij de kladden. Cristina legt haarfijn aan de agenten uit wat er gebeurd is en dan begint het.

De twee agenten tuigen de twee overvallers compleet af met hun wapenstokken. De jongen zakt al snel ineen en begint te krijsen. De agenten eisen het geld op, maar de twee ontkennen ons overvallen te hebben. Het meisje krijgt een stroomstoot, de jongen wordt met een blote vuist haast knock-out geslagen.

‘Bureau’

De politie neemt ons en de overvallers mee. Met een escorte van zo’n vier man politie komen we een heel nieuw gebied in. ,,Een van de gevaarlijkste plekken van de stad, dit”, weet Cristina me te vertellen. Het is nu ongeveer 12 uur. Het ziet er vreselijk uit, vooral in het donker. Al snel komen we op een soort binnenplaats, waar een tiental onfrisse figuren vertoeven. Grenzend aan deze plek hebben deze mensen een plek om te slapen en blijkbaar behandelt de politie hier ook dit soort zaken en plein public.

Nu worden de twee overvallers van elkaar gescheiden en apart van elkaar aan een muur vastgeketend met handboeien. Het meisje is aan de beurt. Ze krijgt tientallen stroomstoten en al snel zakt ze ineen en begint te kotsen. Ze begint onbedaarlijk te huilen. Haar make-up verspreidt zich over haar gezicht en ze begint er onooglijk uit te zien. Naast haar lukt het de jongen niet meer op zijn benen te slaan. Zijn inmiddels blote bovenlijf is bont en blauw. De agenten gaan echter door. Eindelijk beginnen ze te praten: ze hebben mijn portemonnee aan iemand anders gegeven. Ik laat hen daarop mijn lege portemonnee zien. ,,Je liegt dus!” en het geweld continueert.

Bizar avontuur

Na twee uur op deze schrale plek krijg ik de keuze. Of ik laat het hierbij, of ze gaan op nader onderzoek. Eerlijk gezegd wil ik slapen, maar Cristina weigert. ,,Dan doen ze het volgende week wéér. Nee, dit moeten die klootzakken maar eens voelen”, bijt ze me toe. Het meisje begint wederom te kotsen en dan, plots, ineens: nieuws. Ze hebben 150.000 pesos gevonden. Een agente overhandigt me drie perfecte briefjes van 50.000. Dat zijn zeker niet de mijne en ik heb de situatie constant nauwlettend in de gaten gehouden: geen van de twee gaf hen geld. Ik accepteer het aanbod en ga met de 150.000 pesos naar het hostel. De twee gaan ‘minstens drie weken’ de cel in, beloven de agenten. Deze hele show kostte me 40 euro en het klinkt bot, maar dat was dit bizarre avontuur nog waard ook.

‘Vervelend, hardrijders uit de wijk’

BREDA – Complimenten in de vorm van een groene smiley, een kritische noot in de vorm van een rode smiley. De politie voerde zaterdagochtend samen met buurtkinderen een ludieke verkeerscontrole uit in Wisselaar onder de noemer ‘In Onze Wijk Is Het 30!’

In Breda-Noord worden bovengemiddeld veel verkeersovertredingen begaan, bevestigt politieagent Max Nederlof. “We controleren veel, we doen er alles aan. Ditmaal een bewustwordingsactie, met hopelijk ook gedragsverandering.” Rinus Thijs van buurtpreventie Wisselaar-West kaart het hardrijdersprobleem al jaren aan. “Maar er gebeurde zo weinig mee. Er moest blijkbaar eerst een ongeval gebeuren”, doelt hij op het dodelijke ongeluk met de 3-jarige Nasim in de Veurnestraat, van 27 april jongstleden. “Kijk, er zijn vrij weinig speelplekken in de buurt, dus kinderen spelen op stoep en straat. De actie is bedoeld voor bewustwording van automobilisten én de kinderen hier.” De politie gaf onlangs verkeersles aan de groepen 6, 7 en 8 van basisschool De Wisselaar, deze middag praten de kinderen onder supervisie van een agent met verkeersdeelnemers. “Het zijn met name de Veurnestraat en de Moeskroenstraat waar mensen echt te hard rijden”, verzucht Thijs. “Het vervelende is: die hardrijders komen veelal uit de buurt zelf.” Voor kinderen dus zaak om goed op te letten op straat. De 10-jarige Sabine Roovers speelt veel op de stoep aan de Vlaanderenstraat. “Het is heel vervelend. Ik let altijd zo goed mogelijk op, maar mensen rijden echt te hard.” Een oplossing? “Toch meer verkeersborden die laten zien dat hier kinderen spelen.” Dat ziet ook Thijs graag. “Meer drempels werken niet, de mensen moeten er zelf meer bewust van worden. Wat opvallendere en speelsere borden, die gezien worden.” Sabine is wat teleurgesteld over de dag.  “Vandaag is het wat saai, heel toevallig rijdt juist nu iedereen heel langzaam”, klinkt het. “Tja, dat gebeurt vaker als mensen ons in uniform zien. We hebben inderdaad voornamelijk groene smileys uitgedeeld”, knikt politieagent Nederlof. Zij gaven deze ochtend drie automobilisten wel een bekeuring, wegens te hard rijden.

Na een beroving leer je het pas echt goed af

De politie die rozen en belletjes uitdeelt. Immers: bij zakkenrollers zijn twee partijen betrokken. De zakkenroller enerzijds, maar voorkomen kun je het ook. De tekst staat onder de afbeelding.

IMG_20160413_124402 (1)

Maak het zakkenrollers niet te makkelijk, bevestig een belletje aan je portemonnee. Met een ludieke actie probeert de politie het winkelend publiek sinds dit weekend bewust te maken van deze criminaliteit. Daarbij richt men zich op de doelgroep die statistisch gezien het vaakst slachtoffer worden van zakkenrollers: jonge, winkelende vrouwen.

“Als wij bij mannen zien dat hun portemonnee erg opzichtig uit hun zak steekt, spreken we hen natuurlijk ook aan”, verduidelijkt Max Nederlof, vrijwillig agent bij team Markdal. Zij zijn voornemens deze actie nog regelmatig uit te voeren, zeker tot november dit jaar. Daarbij worden rozen en belletjes uitgedeeld. Vrouwen die hun tas keurig dicht hebben en stevig tegen zich aanhouden, krijgen een witte roos als beloning. Vrouwen die hun tas open hebben staan en er nonchalant mee omgaan, ontvangen een belletje. “Die kunnen ze bijvoorbeeld bevestigen aan hun portemonnee. Als de portemonnee beweegt, hoor je dat. Dat schrikt zakkenrollers af.” Thea Malsen uit Breda ontvangt zo’n belletje. Haar tas staat wagenwijd open. “Het vervelende is: ik wéét het. Ik ben me er bewust van. Misschien moet ik maar gewoon eens gerold worden voordat ik het leer”, verzucht ze. Ze roemt deze actie dan ook. “Erg sterk. Ik voelde me aangesproken, zonder dat ik het belerend vond. Weet je: sinds je bij winkels geen tasjes meer krijgt bij aankoop van een product, ben ik gemakzuchtiger omgegaan met m’n tas. Ik gooi alles dat ik koop in m’n tas. Maar omdat je die producten ook moet betalen, ligt m’n portemonnee dus altijd boven. Dat is wel vragen om problemen, ja.” Hajiba Bya woont sinds kort in België, maar heeft lang in Breda gewoond. Zij wordt beloond met een roos. “Ik ben eens gerold, hier in Breda. Ik ben me er sindsdien erg bewust van. Gewoon driehonderd euro kwijt, drama.” Haar tas is gesloten en ze heeft deze stevig om zich heen geklemd. “Topactie dit. Voor m’n gevoel is het risico in Nederland groter, maar dat is echt een gevoel. Ik vind het erg mooi dat de politie ook beloont. Helaas is de enige échte remedie tegen nonchalance een keertje beroofd worden. Dan leer je het pas echt.”