Diefstal

,,Heb jij een saucijzenbroodje voor die kleine hiero?”,  vraagt een norse, breedgeschouderde man aan me. Een verlegen jongetje verschuilt zich achter het been van zijn vader. De man draagt een hemdje en zijn armen zitten onder de tatoeages. Het enige symbool dat ik herken is het Feyenoordlogo, op zijn rechterarm. ,,Ik heb alleen geen geld bij me, maar het mannetje heeft honger man. Dus die kun je ‘m vast wel effe gewoon geven, toch?”, oppert de man op dwingende toon. De man kijkt dreigend naar me en zorgt voor een onaangename sfeer.

Ik kan uiteraard geen gratis spullen weggeven. ,,En als”, vraagt de man met dreiging in zijn stem, ,,ik deze lolly nou eens meeneem?” Hij voegt de daad direct bij het woord: een beker met lolly’s staat binnen handbereik, dus kost het hem weinig moeite de lolly’s te pakken. De trein komt juist op dat moment binnen. ,,Laat dat saucijzenbroodje trouwen maar zitten, hij krijgt wel een lolly”, grijnst de man vals. Hij pakt het handje van zijn zoontje beet en loopt met de lolly’s de trein in.

Een conducteur stapt de trein uit en komt een kopje koffie bij me halen. Ik leg hem uit wat er zojuist gebeurd is en geef een signalement van de man. ,,Ha, ernstig. Komt goed, zonder mij vertrekt de trein toch niet”, stelt de conducteur me gerust. Hij stapt met zijn koffie de trein in en ik hoor direct zijn omroepbericht: ,,Dames en heren, welkom in deze intercity. Zou de meneer die zojuist een beker met lolly’s heeft meegenomen bij de Kiosk deze per direct terug willen geven? Wij vertrekken niet voordat de meneer met het Feyenoordlogo op zijn rechterarm de lolly’s teruggegeven heeft aan de Kiosk.”

De man overhandigt de lolly’s aan de conducteur, de conducteur geeft ze terug aan mij. Weergaloos beeld natuurlijk: breedgeschouderde, getatoeëerde man die in een volle treincoupé gesommeerd wordt om een gestolen beker lolly’s terug te geven.

Heerlijk om zulke verhalen te maken en wat zou het helemaal heerlijk zijn als ik ze vaker kan maken. Dus misschien vind je het wel een donatie of fooi waard? Fantastisch! Dat kan heel eenvoudig hier:

Weet je zeker dat je dit bedrag wil overmaken? € -
perrongeluk

Kakelende kippen

Kakelende kippen

Een wat oudere man loopt gehaast richting de uitgang van het station. Vlak voor mijn winkel stopt hij plots; klaarblijkelijk vraagt zijn telefoon om z’n aandacht. Dat komt nogal slecht uit, dat is duidelijk. Geërgerd probeert hij het apparaat uit te zetten en die ergernis -en bijhorende paniek- groeit met de seconde. Het lukt ‘m overduidelijk niet; hij komt mijn kant op en nu pas hoor ik z’n telefoon ook. Het geluid van tientallen kakelende kippen klinkt oorverdovend hard.

,,Argh, de wekker van m’n telefoon gaat af, maar ik krijg ‘m met geen mogelijkheid uit. Heb jij enig idee hoe ik die kakelende kippen kan laten zwijgen?”, klinkt het paniekerig. Hij overhandigt mij zijn telefoon en ik bekijk wat het probleem is. Dat is me al snel duidelijk: de kakelende kippen worden veroorzaakt door een speciale app, maar geen enkele knop reageert op m’n aanrakingen.

,,M’n vrouw moet nu haar medicijnen nemen, vandaar dat de wekker dagelijks op dit tijdstip afgaat. Ik heb deze app toevallig gisteren gedownload. Er zitten net wat leukere wekkergeluidjes in dan de standaard. Kakelende kippen leek me eerlijk gezegd best grappig”, sombert de man. ,,Maar ik moet nu naar de Belastingdienst voor een heel belangrijk gesprek! Ik kan toch niet zo aankomen?”

Het gekke is dat ook het uitzetten van het geluid gewoon niet werkt; de kippen blijven keihard tekeer gaan. Ik vraag de man of het goed is dat ik z’n telefoon gewoon helemaal uitzet. Dat mag, gráág zelfs. Enkele seconden later stoppen de kippen eindelijk met tokken en is het weer helemaal rustig. ,,Na m’n afspraak zet ik m’n telefoon wel weer aan. En verwijder ik die app, want zó leuk was dat geluid toch ook weer niet”, klinkt het vertwijfeld.

perrongeluk

Fijne feestdagen

Fijne feestdagen

,,Hoihoi. Mag ik een pakje sigaretten”, bestelt een jonge vrouw vrolijk . Ze draagt een chique outfit, het is immers Eerste Kerstdag. ,,Op naar de familie. En jij? Moet jij nou de hele avond hier werken? Wat ontzettend rot voor je!”, roept ze met gespeeld medelijden. ,,Maar ik zal aan je denken straks bij het avondeten”, glimlacht ze plagerig. ,,Niet dat ik er nu zo’n enorme zin in heb. Elk jaar van die onderhuidse ergernissen binnen onze zogenaamde happy family. Nou ja, zolang m’n neefje en nichtje wakker zijn, verbloemt dat het een en ander”, vervolgt ze.

Ze kijkt me weer vrolijk aan. “Nu ik er zo over nadenk heb jij het helemaal niet zo slecht voor elkaar. Ik ben ineens een beetje jaloers!”, klinkt het. ,,Nou ja. Het wordt leuk en gezellig. Het wordt leuk en gezellig. Het wordt leuk en gezellig”, houdt ze zichzelf dwingend voor. We wensen elkaar een fijne avond.

Al snel staat er een man voor me. ,,Heb je een kopje koffie voor me? Dat heb ik wel verdiend na zo’n lange reis”, klinkt het vermoeid. ,,Dat was even twee daagjes veel treinen”, vertelt ie terwijl hij de koffie op smaak brengt. ,,Mijn vriendin woont in Den Haag. Vanaf daar zijn we gisteren samen naar vrienden in Valkenburg gegaan, ze hadden wat kerstachtigs georganiseerd. Mijn ouders wonen echter in Groningen en daar hadden we ’s avonds Kerstavond. Dat was dus een treinreis van bij elkaar ruim zeven en een half uur. Zeven en een half uur!”, roept hij uit. ,,Goed. Overal weer gezicht laten zien, familieverplichtingen weer gehad”, somt hij op. “Vanavond ga ik heel eenzaam onder het genot van een biertje es languit op de bank liggen. Gewoon zín in.”

perrongeluk

Sigaret

Sigaret

Het oudere echtpaar staat op zo’n vijf meter afstand van me. Manlief draait een shag en steekt deze op, z’n vrouw pakt een normale sigaret. De eerste hijs gaat diep; die rookwalm eenmaal uitgeblazen lopen ze rustig mijn kant op. Zonder vooropgezet plan: ze kijken rustig in de winkel, op zoek naar iets van hun gading.

Uiteraard wordt tijdens deze zoektocht fanatiek gelurkt aan beider tabak. De rook wordt daarbij brutaalweg de winkel ingeblazen en passeert mijn neusholte. Dat is niet direct mijn favoriete geur. Sterker, de geur staat op mijn lijstje met ‘vieze geurtjes’ in goed gezelschap met oude alcohol, lichaamsgeuren en uitwerpselen.

Het overleg duurt lang, de eerstvolgende trein vertrekt ook pas over een kwartier. Ik heb hen al verwelkomd, dus in dat opzicht is er geen directe spanning. ,,U weet dat u hier niet mag roken?”, hoor ik mezelf op autoritaire wijze zeggen. Het leidt tot een verontwaardigde blik. ,,Er mag zoveel niet. Echt, ik heb daar onderhand schijt aan”, reageert de man gepikeerd. De vrouw deinst wel enigszins terug, maar dooft de sigaret niet. De man neemt demonstratief nog een hijs van z’n shag. Sterker, hij blaast de rook zonder gêne de winkel in.

Het is nogal flauw en kinderachtig van ‘m. Anderzijds verdiende mijn manier van aanspreken ook niet de schoonheidsprijs. Iemand wijzen op regeltjes kan immers ook ronduit ergerlijk zijn. ,,Laat ik het anders zeggen: ik heb er last van. Het stinkt. En ik geloof niet dat het goed is voor het eten dat hier ligt. Dat u elders rookt: u weet nu dat het niet mag, maar eigen verantwoordelijkheid”, is m’n nieuwe poging. ,,Aha! Jíj hebt er last van. Dat verandert de zaak”, glimlacht de man en hij dooft z’n shag. ,,Kopje koffie, zin in!”, voegt hij daaraan toe.

perrongeluk

Ambitie

Ambitie

,,Goedemiddag! Mag ik een kopje koffie van u”, vraagt de man vriendelijk. Hij kijkt rond in het winkeltje en glimlacht. ,,Wat een geinig plekje is dit.” Hij brengt z’n koffie op smaak en blijft bij me staan. ,,Ik kom net van m’n dochter vandaan. Ze gaat bijna afstuderen, het einde is in zicht. Tandheelkunde, ontzettend zware studie”, vertelt hij. ,,Het is een doorzettertje. Altijd al geweest. Ook altijd al razend nieuwsgierig geweest”, continueert hij. ,,Freewheelend is een groot woord, ze had hier en daar ook wel wat moeite met de studie. Maar  eigenlijk heeft ze het gewoon perfect gedaan.”

De man is trots op z’n dochter, zoveel is duidelijk. ,,Ja, natuurlijk. Ze is zo ambitieus, ze wil zó graag meer, maar vergeet gelukkig ook niet te beseffen wat ze heeft. Ook zij is trots op zichzelf en is gelukkig: dat blijft voor mij het allerbelangrijkste.” De man kijkt me kort aan. ,,M’n dochter is iets jonger dan jij denk ik. Waarom sta jij op een dinsdagmiddag in een dergelijke winkel? Heb je geen ambities?”

De man glimlacht onschuldig naar me. ,,Ach, ik snap het trouwens wel. Als ik zie wat m’n dochter moet laten voor wat zij doet, kan ik daar alleen maar veel respect voor opbrengen. Jij hoeft alleen maar kopjes koffie in te schenken en broodjes te bakken en gaat vanavond gewoon naar huis, zonder enige druk en zonder verplichtingen. Daar is ook niets mis mee, dat is ook een fijne manier van het leven. Niet iedereen heeft immers ambities, toch?”

Net als ik toch maar wil reageren, arriveert z’n trein. ,,Ah! Ik ga weer verder. Werk ze nog, ontzettend leuk je gesproken te hebben!”, roept de man enthousiast. ,,Wens uw dochter veel succes met afstuderen”, roep ik ‘m na.

perrongeluk

Welkome vertraging

Perrongeluk: welkome vertraging

De man is slecht ter been en vindt ondersteuning in een wandelstok. ,,Tsjongejongejonge”, mompelt hij. Een goed verstaander weet dan eigenlijk al genoeg: hier komt een klaagzang. ,,Doe mij maar een saucijzenbroodje”, vangt hij aan, gevolgd door een diepe zucht. ,,Waarom zijn die werkzaamheden altijd in het weekend?”, klinkt het wat hulpeloos. Tja. Ze moeten toch ooit plaatsvinden, antwoord ik.

,,Maar ík heb er last van en nu ben ik later thuis. En dat is bijna altijd zo”, klinkt het geërgerd. Wist hij van te voren dat er werkzaamheden waren? ,,Nee, ik plan m’n reizen nooit. En uiteraard moet het eens moet gebeuren. Maar ik had ontzettende zin om thuis te zijn. Om languit op de bank te liggen en een lekkere kop koffie te drinken. Maar de trein kon niet doorrijden en liep wat vertraging op”, treurt hij.

,,Dus we komen een kwartier te laat aan in Breda. Toen had ik nog maar een minuut om mijn bus te halen, maar dat haal ik natuurlijk nooit. Toch hield ik mezelf voor dat bussen haast per definitie te laat vertrekken, vooral in de avonduren. Dus versnel ik hoopvol mijn pas. Halverwege kom ik langs jou, met je grijns. M’n ergernis neemt toe, want je saucijzenbroodjes riepen me, daar had ik ineens enorme trek in. M’n chagrijn nam gelijk toe. Ik arriveer op het busplatform en… de bus was al weg.” De man neemt een hapje van z’n broodje. “Lekker”, en hij sluit voor optimaal genot z’n ogen.

,,Ach, over een half uur ligt u alsnog op uw bank, dan bent u dit alweer vergeten”, relativeer ik. ,,Yes. Ergernis geuit, alsnog saucijzenbroodje gegeten: best ideale vertraging eigenlijk”, besluit hij, voordat zonder enige stress weer naar de bussen loopt.

perrongeluk

Perrongeluk: bijtanken voor zondag

Perrongeluk: bijtanken voor zondag

Verkleumd komt het stelletje uit de trein. De jongen slaat z’n arm om het meisje en geeft ‘r een teder zoentje op haar wang. Het meisje incasseert deze afstandelijk: ze heeft het ijskoud. ,,Ah, eindelijk normaal en fatsoenlijk eten”, verzucht de jongen bij het zien van de broodjes. Hij ziet er, net als z’n vriendin, ontzettend vermoeid uit. ,,We komen net uit Manchester, we hebben de afgelopen dagen haast niet geslapen”, verklaart hij. Hij opent z’n jas om z’n portemonnee te pakken en openbaart hiermee een Feyenoord-shirt; ze hebben de wedstrijd Manchester United – Feyenoord bezocht.

,,Geweldig uitje was het weer, maar we zijn nu doodop. Het enige wat ik wil is slapen. Zondag speelt Feyenoord wederom uit, in Utrecht. Daar moeten we dus echt weer even voor bijtanken”, verzucht hij. Hij verkneukelt zich op de broodjes, speurt hongerig alles af. ,,We hebben twee dagen van die English breakfasts op, met heel veel bier. Moet je je indenken: vijftig Feyenoorders in een bus die allemaal dat soort eten op hebben. Iedereen bleef maar blazen. Het was echt ontzettend smerig, maar dat maakt het wel weer mooi natuurlijk”, grijnst de jongen.

Het meisje kijkt ‘m met enig afgrijzen aan. “Is toch zo schat? Ik vond het schitterend”, verdedigt hij zich. Het meisje zwijgt. “Maar goed, even goed eten nu. Frikandellenbroodje doen?” Het meisje toont zich afwezig, de jongen hakt de knoop door en bestelt twee broodjes. Hijzelf neemt een ferme hap. “Godsakker, wat is dat lekker. Niks mis met dat Engelse voer hoor, maar dat had ik na twee dagen wel gezien. Kom schat, de trein komt bijna. Dan gaan we eventjes een flink aantal uurtjes bijslapen. FC Utrecht wacht zondag alweer.” Het meisje zucht vermoeid. “Oh ja. Zin in”, stamelt ze op zachte toon.

Perrongeluk door Eddy Haers (recensie)

Kiosklogo + perrongeluk. Schitterend gedaan!
Kiosklogo + perrongeluk. Schitterend gedaan!

Dat was een verrassend telefoontje, eind september van het vorig jaar. Regisseur Eddy Haers van het Rijsbergs Toneel benaderde me met de vraag of hij een paar Perrongelukjes mocht gebruiken voor een toneelstuk. Hij ging Het Perron van Fraukje Annema bewerken. Hij wilde dit stuk moderniseren en meer vertalen naar de huidige tijd. Daar kon hij mijn Perrongelukjes goed bij gebruiken. Uiteraard gaf ik toestemming; het is natuurlijk een grote eer als een theatergezelschap gebruik wil maken van deze teksten. Deze eer werd groter en groter: mijn naam prijkt op een poster en er verschenen artikelen op BredaVandaag en in BN De Stem. Ook aan media-aandacht dus weinig gebrek.

Poster van Perron Geluk, blijft tof.
Poster van Perron Geluk, blijft tof.

In het artikel van BN De Stem stond al dat er gebruik was gemaakt van zes Perrongelukjes. Het temde mijn persoonlijke verwachtingen al enigszins: Perron Geluk zou niet leunen op mijn verhalen, ze zouden slechts enkele leuke details vormen. Wellicht was mijn naamsvermelding zelfs iets teveel eer, bedacht ik me. “Maar door jouw naam alsnog te gebruiken, kregen we juist die media-aandacht”, vertelde Eddy Haers me op de dag van de première. Dat maakt het een mooie win-win-situatie. Toch keek ik reikhalzend uit naar het stuk. Mijn contacten met het Rijsbergs Toneel waren warm en prettig en mijn nieuwsgierigheid naar het stuk werd groter en groter.

Op vrijdag 20 maart was de première. Het stuk draait om twee kioskhouders op een station, die in een hevige concurrentiestrijd gewikkeld zijn. Tot overmaat van ramp hebben de kinderen van de twee ook nog een relatie met elkaar. Deze concurrentiestrijd wordt gadegeslagen door toiletjuffrouw Marijke. Deze rol wordt met verve vervuld door de 78-jarige Emma de Leeuw, die afscheid zal nemen van het Rijsbergs Toneel na dit weekend. Ze heeft dan 60 jaar bij het theatergezelschap gespeeld. De Leeuw ontpopt zich in Perron Geluk tot het hilarische middelpunt. Ze dreigt deze vrijdagavond een paar keer haar tekst kwijt te raken, maar lost dat keer op keer uitstekend op. Het zal ervaring zijn, het zal gevoel voor humor zijn, maar de paar haperingen zijn ergens juist ook wel weer leuk. ‘Marijke’ is een heerlijke roddeltante, die weinig kwaad wil maar wel voorstander is van eerlijkheid.

Interview voor de DVD van Perron Geluk, samen met regisseur Eddy Haers.
Interview voor de DVD van Perron Geluk, samen met regisseur Eddy Haers.

De kioskhouders zijn Ati (Sandra Koenraads) en Erika (Brigitte van der Pas). Erika heeft al jarenlang een bloemenkraampje op het station en was van plan om ook een soort kiosk te openen. Ati kreeg de ruimte echter toegewezen door de gemeente en die toewijzing is niet geheel netjes gegaan. Erika is daar nog altijd ziedend over en de twee bekvechten de gehele voorstelling. Dat Ati’s zoon Jelmer (Mitchell Klijs) en Erika’s dochter Jenny (Amber van Overveld) intussen stiekem toch doorgaan met hun relatie, terwijl de twee kemphanen dat strikt verboden hebben, is alleen maar olie op het vuur.

Reclame voor aanvang van de voorstelling voor m'n blog. Dat vind ik dus gewoon vet.
Reclame voor aanvang van de voorstelling voor m’n blog. Dat vind ik dus gewoon vet.

Regisseur Eddy Haers heeft een erg leuke sfeer weten neer te zetten. Het publiek wordt binnengelaten door een NS-conductrice en op het podium staat een incheckpaaltje om met de trein mee te mogen. Regelmatig wordt een reisbericht omgeroepen, waarna bij reizigers enige paniek uitbreekt. Ati’s kiosk heeft speels gebruik gemaakt van het echte Kiosk-logo, maar daar staat nu Perrongeluk in plaats van Kiosk. De leuke figuranten laten de drukte op een station zien en af en toe komt er natuurlijk een klant bij de bloemenzaak van Erika, of de kiosk van Ati. Ook wordt het toilet van Marijke regelmatig bezocht, wat een fijne vaart aan de voorstelling geeft. In de interacties tussen de klanten en de hoofdrolspelers worden af en toe de Perrongelukjes van Steven van Beek gebruikt, maar ook grappige interacties die speciaal voor dit stuk geschreven zijn. Dat zal het publiek niet doorgehad hebben, want ook deze interacties zijn geloofwaardig en zouden ook echt bij de Kiosk op station Breda gebeurd kunnen zijn.

Dat het Rijsbergs Toneel met Perron Geluk een prima voorstelling aflevert, moge duidelijk zijn. Dat is vooral te danken aan de figuranten, die de meest vreemde capriolen uithalen. De reizigers worden in Perron Geluk op bijzonder leuke wijze gepersifleerd.

Foto van toiletjuffrouw Marijke. Geweldige rol. Foto van het Rijsbergs Toneel zelf.
Foto van toiletjuffrouw Marijke. Geweldige rol. Foto van het Rijsbergs Toneel zelf.
perrongeluk

Hoofdrol

Een jonge mevrouw komt bij me. Niet alleen haar bijna witte haren vallen op. Vooral de prettige, constante glimlach op haar gezicht is aanstekelijk. “Mag ik een zakje Cadillacs van Autodrop“, bestelt ze vriendelijk.

De glimlach lijkt zich te ontpoppen tot een uitbarsting. Tot een schaterlach. Ik probeer haar ogen te bereiken, maar ze kijkt weg. Ik probeer deze schaterlach te voeden, maar bereik ‘r niet. “Ik probeer niks raars te zeggen, misschien dat ik een rare verspreking maak“, zegt ze, “en dan kom ik straks op Perrongeluk. Heel leuk blog hoor, maar niet met mij in de hoofdrol!” Ik stel ‘r gerust. Versprekingen zijn bijna nooit zo grappig.

perrongeluk

Boek schrijven

Een vrouw bestelt wat te drinken bij me en achter haar kijkt een man tevreden naar haar achterwerk. Als ze wegloopt, roept hij haar iets onverstaanbaars toe. “Lekker wijffie hè, mmm”, zegt ie op geile toon. Straalbezopen. Ik glimlach vriendelijk naar ‘m en geef ‘m voor het gemak gelijk. “Haha, high five!’ en hij houdt z’n hand op. Leuk.

Hij loopt weg en een andere man houdt óók z’n hand omhoog. “Ik vond het wel een aardige manier van doen”, grinnikt ie. Ik leg uit wat er gebeurde. “Ha, ah, zo, ik dacht al. Ja, je zult genoeg types meemaken, zou je een boek over kunnen schrijven”.

*wink* *wink*