‘Mensen doneren, maar de politiek doet steeds minder’

‘Mensen doneren, maar de politiek doet steeds minder’

BREDA – ,,Zo gaaf”, glundert vrijwilligster Ricky Zager. In de vestiging van Albert Heijn aan de Bisschopshoeve wordt gretig gedoneerd aan de Voedselbank Breda. Vorig jaar werden er op deze locatie vijftig kratten met levensmiddelen opgehaald. Zaterdagavond staat de teller op 56. In 14 van de 19 Albert Heijns in Breda en Oosterhout werd deze week gecollecteerd. De actie duurt tot en met deze maandag.

,,Een enkeling negeert het, sommigen zeggen ‘nee’, maar het gaat om de mensen die wél geven. We blijven herhalen dat je het zo duur kunt maken als je zelf wil”, vertelt Zager. Een volle boodschappenmand of een doosje thee: alles is welkom.

Normaliter zamelt men lang te bewaren producten in, zoals rijst, suiker, koffie. In december vragen ze ook wat voor de feestdagen. Toevalligerwijs heeft de Albert Heijn een actie: bij aankoop van de combinatie chocomel en slagroom krijg je het tweede paar gratis. ,,Dat is echt een gelukje, daar wordt volop gebruik van gemaakt.”

Goederenbank De Baronie

Bij de Goederenbank De Baronie wordt de inzameling eens per jaar gehouden, uit angst voor gewoonte. Eind november werden in totaal 875 volle bananendozen binnengehaald. ,,Er komt meer begrip voor. In Nederland leven één miljoen mensen in armoede. Het liefste wil je deze mensen niet helpen, maar vérder helpen. In hun kracht zetten”, zegt Jan Kooijman van de Goederenbank hierover.

,,Als Voedselbank oordelen we niet, we tonen altijd respect en begrip voor de situatie”, zegt bestuursvoorzitter Jan Vinke van de Bredase Voedselbank. Hij is nog altijd verbouwereerd dat de gemeente hen onlangs gekort heeft. Jaarlijks ontvangen ze nu nog 24.000 euro aan subsidie, in plaats van 30.000 euro. ,,We hebben 0 personeelskosten. Het gaat om gas, water, licht, brandstof en dat zijn hoge bedragen.”

Kooijman weet er alles van. De Goederenbank is niet gekort, maar het kost altijd moeite om de eindjes aan elkaar te knopen.

Steeds minder oog voor doelgroep

In Breda zijn nog altijd 400-500 gezinnen die gebruik maken van de Voedselbank, de Goederenbank bedient 225 gezinnen. ,,Plus tien, deze week. Zo’n toename is vaker in december”, bemerkt Kooijman. Vinke: ,,Daarom ben ik zo blij met alles wat we krijgen en zo verdrietig dat we gekort worden door de gemeente. Wat zijn de argumenten? De ratio lijkt vaak zoek in de politiek.” Vinke stuurde al een brief, maar deze is nog altijd ‘in beraad’. ,,Het politiek belang overstijgt alle waarden. Ik snap dat niet, dat zal aan mij liggen.” Kooijman herkent dit. ,,De laatste jaren is er steeds minder oog voor deze doelgroep. Als de politiek zegt dat de gemiddelde Nederlander de zaakjes steeds beter op orde heeft, betreft dat lang niet iedereen.” Hij pleit voor programma’s om de doelgroep te doen re-integreren in de arbeidsmarkt. ,,Werkgevers zullen dat niet doen, dat moet de politiek organiseren.”

Gekort door de gemeente betekent dat de Voedselbank er nog harder aan moet trekken. ,,Supermarkten kopen ook scherper in, waardoor er minder overschot is. Dat betekent dat je er korter op moet zitten om ook korter houdbare producten af te kunnen nemen.” Zowel Kooijman als Vinke tonen zich strijdbaar. Vinke: ,,In dit werk moet je altijd positief zijn en het negatieve vergeten.” Kooijman: ,,De invloed op de politiek hebben we zonder meer, maar klaar is het nooit.”

Naar de gevangenis van Barranquilla

Naar de gevangenis van Barranquilla

Tientallen vrouwen staan al sinds 6 uur ’s morgens voor de poorten van Carcel Modelo del Norte-Abandonada, in het straatarme zuiden van havenstad Barranquilla. Nu is het 10:30. De zon brandt inmiddels in alle hevigheid op ze. Het is vooral wachten. Wachten voordat ze uitvoerig gecheckt worden, om vervolgens te wachten tot ze eindelijk naar binnen mogen. Binnen krijgen ze vervolgens zo’n twee uur met hun geliefde.

Bezoekdag

Zondag is het bezoekdag aan de gevangenis voor de vrouwen van de mannen die hier zitten. Hun kinderen mogen ook eens per twee weken mee; vandaag is het weer zover. Ze zijn allen feestelijk gekleed en ook de mannen binnen de gevangenismuren hebben hun beste kloffie aangetrokken. Een bezoekje aan de gevangenis is zeker geen schande: deze mannen worden als helden gezien, ongeacht wat zij op hun kerfstok hebben. Als zij ooit nog vrijkomen, wordt de straat versierd en is er een warm welkom. Pedofielen uitgezonderd. In dat geval is een gevangene zijn leven nooit meer zeker.

Kerstcadeaus

Het is vandaag zondag 17 december, een week voor Kerst. Dat de mannen in de gevangenis hun eigen kinderen geen kerstcadeau kunnen geven is Zaida al jarenlang een doorn in het oog. Haar man vertoeft hier ook al drie jaar en moet nog ongeveer anderhalf jaar zitten. Vandaag deelt ze cadeaus uit aan gevangenen, opdat zij het hun kinderen kunnen geven. Waarschijnlijk kunnen de meesten niet wachten tot het Kerst is en geven zij hun cadeau vandaag al.

Visite

Dit is het rustige gedeelte van deze gevangenis en door haar witte muren nog enigszins sfeervol. Er zitten zo’n tweehonderd mannen, verspreid over zes afdelingen. Ze hebben hun eigen cel, maar tijdens deze bezoekmiddag is iedereen buiten; een enkeling uitgezonderd, die veilig achter slot en grendel dient te blijven. Hij kijkt me onvriendelijk aan, als ik hem passeer. Bezoekers aan de gevangenis worden gemengd met de gevangenen; geen afgesloten ruimtes, de enige organisatie die er is vindt plaats bij de ingang, middels het opgeven van een naam en uiteraard fouillering.

De mannen die op deze plek terecht komen hebben nog geluk; direct aangrenzend is een wat ouder gedeelte. Het is hier vies en donker en de gevangenen zijn hier de baas. Er geldt een natuurlijke hiërarchie, het recht van de sterkste komt op deze afdelingen optimaal tot uiting. Zo redeneren de gevangenisbewaarders ook: zoek het maar uit met zijn allen, eenieder dient voor zichzelf op te komen.

Onderhuur

Deze gevangenis zit overvol, een eigen cel is een luxe. Gevangenen met geld huren hier daarom hun cel, de armlastigen slapen hutjemutje in de gangpaden. Als hun vrouwen zonder kinderen langskomen, kunnen ze voor enkele uren een cel huren van hun medegevangenen. Het is ordinaire handel, maar zo heb je wel privacy met je vrouw.

Kinderen

Als Zaida onder toeziend oog van drie bewakers de cadeaus op de grond sorteert, vormt zich een rij bij hen. Mannen die op de lijst staan, krijgen een cadeau. Dat gaat er opvallend georganiseerd en eerbiedig aan toe, inclusief een hand en een welgemeende gracias. De mannen zijn dankbaar voor deze geste, blij dat ze deze kerst nog iets aan hun kinderen kunnen geven. Want als je in Colombia geen cadeaus voor je kinderen kunt kopen, ga je af voor je omgeving. Ook als held in de gevangenis.

(Dit artikel staat ook op Blendle á €0,29. Dat zou ik uiteraard helemaal op prijs stellen en dankbaar voor zijn, maar ge moogt het zelf weten :-))

Alles voor de kinderen. “Schriftjes, potloden, puntenslijpers, etuitje, rugzakje”.

Alles voor de kinderen. “Schriftjes, potloden, puntenslijpers, etuitje, rugzakje”.

GALAPA – De armoede in Galapa en het nabijgelegen dorpje Paluato was de Haagse Inten Hoek en haar Colombiaanse man Jeovanny een doorn in het oog, toen zij hier in 2002 naartoe verhuisden. Samen richtten ze in 2009 stichting ‘Mi Casa en Ipauratu’ op en zetten zich nadrukkelijk in voor de kinderen in deze omgeving.

Vrijwilligerswerk in Paluato. 

,,Vrijwilligers komen naar Colombia om echt te werken. Om wat met de kinderen te doen, hen wat te leren, iets toe te voegen. Het leuke is dat de Colombiaanse cultuur en haar warme temperatuur dat harde werken niet echt toelaat. En dat diezelfde cultuur juist iets toevoegt aan de vrijwilligers zelf”, glimlacht Inten. ,,Alle vrijwilligers sluiten hier uiteindelijk af met een rijke ervaring. Ze leren die cultuur van dichtbij kennen, een cultuur die altijd onberekenbaar is. En de kinderen hier vinden de vrijwilligers maar wat interessant. Er ontstaat gegarandeerd een wisselwerking.” Veel vrijwilligers blijven de stichting vervolgens ook steunen middels donaties.

Dat vrijwilligers hier geen echte verantwoordelijkheden krijgen is een bewuste keuze. ,,In Colombia kun je vrijwillig op koffieplantages werken. Dan neem je dus werk in van de Colombianen, ik vind dat niet kunnen.” En, bovendien: ,,Onze activiteiten moeten altijd doorgang vinden, ook zonder vrijwilligers. Het gaat per slot van rekening om de kinderen.”

Mi Casa en Ipauratu

Galapa ligt iets ten zuiden van miljoenenstad Barranquilla. Het stadje heeft zo’n 40.000 inwoners en  vanaf hier is het nog zo’n acht kilometer naar Paluato. Dit is van oudsher indianengebied, hier zat de nederzetting van Ipauratu; het museum in Galapa vertelt je er alles over.

Schoolvakantie

De stichting zette al een eigen kleuterschool op in Galapa en stelden juffrouw Rosita aan als vaste leerkracht. In januari begint het nieuwe schooljaar. ,,Daar zijn we nu volop mee bezig. Voor nu is het belangrijk dat we hele simpele zaken bij elkaar krijgen, zoals schriftjes, potloden, puntenslijpers, etuis en rugzakjes. Dat gaat dus niet over grote sommen geld, maar het is wél belangrijk”, legt Inten uit.

Op school is plek voor vijftien leerlingen. De helft daarvan heeft moeite met leren, of is wat traag. Deze kinderen worden zonder pardon van hun reguliere school gestuurd, omdat ze de rest ophouden. Zo belanden ze alsnog tussen wal en schip, terwijl ze in potentie nog wel een toekomst zouden moeten hebben. ,,Van de vijftien kinderen die we nu hebben, zijn er zeven al vier jaar bij ons. Eén van hen, Danielle, staat nu op het punt toegelaten te worden tot school. Ze is 16 en kon niet lezen of schrijven. Dus dit is echt een grote winst.” Pakweg vijftien kinderen is wel het maximum. Valt er een kind om wat voor reden dan ook weg, is diens plek vrijwel direct weer ingevuld. Er is veel vraag naar.

Kerst

Bij de stichting wordt half december de kerstviering voorbereid. Van schenkingen vanuit Nederland worden cadeaus gekocht voor de kinderen. Dit jaar haalden ze zo’n 1100 euro op, genoeg voor ruim 200 pakketjes met cadeaus. Deze worden uitgedeeld in het wijkcentrum, maar ook in de gevangenis van Barranquilla. ,,We werden benaderd door Zaida. Haar man zit er al drie jaar en kan zijn kinderen daarom geen cadeaus geven. Zij wilde daar graag iets mee doen en vroeg onze hulp. Voor hun kinderen is dat erg belangrijk.” Een week voor Kerst werden de cadeaus in de gevangenis uitgedeeld. Tot grote dankbaarheid van de mannen, die de cadeaus respectvol aannemen. Deze dag is het bovendien bezoekdag voor hun vrouw én hun kinderen en dat is reden voor feestelijke kleding, ook voor de gevangenen. Gevangen zijn in Colombia is geen schande, maar levert eerder een heldenstatus op.

Pleegouder

Rosita is de enige werknemer van de stichting. Zij biedt bovendien Spaanse lessen aan voor de veelal Europese vrijwilligers die besluiten enkele weken bij Ipauratu te verblijven. Sinds dit jaar is ze ook pleegouder -eveneens met steun van de stichting- en heeft ze vijf kinderen toegewezen gekregen door de overheid. ‘Staatskinderen’, kinderen die door de staat zijn afgenomen van hun ouders, omdat zij in nare omstandigheden leefden. Denk aan drugs, mishandeling, seksueel misbruik. De Colombiaanse regering screent de pleegouders uitgebreid, je krijgt niet zomaar kinderen toegewezen. Zo moeten ze al een vast inkomen hebben, de subsidie die zij ontvangen moet echt naar de kinderen gaan. Daar zit een strenge controle op. Rosita moet ieder uitje die ze met de kinderen wil ondernemen van te voren communiceren. De staatskinderen worden door de staat in de gaten gehouden. Beschermd.

Kinderen blijven dan ook niet lang bij één en dezelfde pleegouder en de kans op adoptie is continu aanwezig. ,,Daarin is men hier heel anders dan in Nederland. Kinderen worden hier veel eerder volwassen en zelfstandig geacht, ze mogen eigenlijk geen kind zijn. Wij hebben wel speelgoed in huis, wij vinden spelen wel belangrijk. Daarin zijn we uitzonderlijk”, legt Inten uit.

Staatskinderen

De vijf kinderen bij Rosita zijn opvallend lief en meegaand. Er klinkt geen wanklank als de bus anderhalf uur vaststaat in een file, er heerst geen teleurstelling als een waterpark plotseling gesloten blijkt te zijn en ze reageren opgetogen als ze de zee bij Porto Colombia zien. Ze lijken iedere dag te omarmen, zonder ergens oprecht naar uit te kijken: een teleurstelling is immers nooit ver weg. Alles is goed voor de kinderen; ze gedragen zich voorbeeldig.

Escarleth

De 4-jarige Escarleth is één van de vijf. Zij zoekt nadrukkelijk de aandacht van juffrouw Rosita. Verlegen en onzeker klampt ze zich vast aan haar arm. Vanuit die beschermende positie gaat ze stiekem op zoek naar nieuwe indrukken. Teveel hechting laat Rosita bewust niet toe: ieder moment zal het meisje weer verhuizen. Naar een ander pleeggezin. Of via adoptie, wellicht de beste optie. Hechting zou daarom een obstakel vormen. Traumatisch wellicht.

Escarleths moeder kreeg onlangs een nieuwe vriend, die zich diverse malen aan het kleine meisje vergreep. Daarom is ze nu staatskind. Het verklaart haar zoektocht naar aandacht wellicht. Het verklaart ook haar onzekerheid. Nog voor Kerst zal ze die ouderlijke liefde hopelijk hervinden. Op vrijdag hoort Rosita dat Escarleth geadopteerd is door een Amerikaans stel; ze zal haar leven in Oklahoma voortzetten. Op maandag vertrekt ze al. Vanaf deze dag is hechting en liefde wel weer belangrijk. Maar dan komt Colombia toch weer om te hoek kijken. Waar in Barranquilla groen licht is voor de Amerikanen, springt deze in Bogota weer op rood. De vrouw van het Amerikaanse stel is met haar 26 jaar te jong, de adoptie gaat niet door. Escarleth vliegt terug naar Rosita. Wellicht wordt het Italië. Niets is zeker.

(Wat vond je van dit verhaal? Het staat ook op Blendle á 49 cent. Wordt natuurlijk supergewaardeerd, dat snap je :-))

 

De vijf staatskinderen met Rosita (geheel rechts). Scarleth staat in het midden, met haar witte jurkje met rood en blauw.

De stichting deelt kerstcadeaus uit in de gevangenis van Barranquilla. Rechts Inten Hoek.

Ann gaat naar de school van de stichting. Haar beide ouders waren verslaafd aan drugs, waardoor ook zij verslaafd ter wereld kwam. Inmiddels is ze geadopteerd door haar tante en gaat het haar goed.

Hartje Breda: speuren tussen de oude kerstspullen

Hartje Breda: speuren tussen de oude kerstspullen

Alles voor in de kerstboom. Gemaakt tussen 1880 tot ongeveer 1980, afkomstig uit heel de wereld waar kerstmis gevierd wordt. De Christmas Past markt voor oude en antieke kerstversiering in ontmoetingscentrum De Vlieren beleefde vandaag haar vijfde editie.

Deze markt wordt jaarlijks op de laatste zaterdag van oktober georganiseerd. ,,Omdat de VerzamelaarsJaarbeurs in Utrecht halverwege november is. Dat willen wij vóór zijn”, legt organisatrice Tanja Lappain uit. Op die manier liggen de pronkstukken in Breda en niet in Utrecht. De Christmas Past is waarschijnlijk de grootste in haar soort van Nederland; in Amsterdam is er een soortgelijk evenement, maar kleiner. In de Jaarbeurs is er een hoekje gereserveerd. Verzamelaars van deze niche zijn van heinde, verre én het buitenland gekomen om hun slag te slaan. ,,Er is veel nepspul in omloop, maar hier komen echte kenners. Die zien dat direct, de authenticiteit is gewaarborgd”, legt Lappain uit.

Voordat er zaterdag om half 9 werd geopend, bood iemand 50 euro om als eerste naar binnen te mogen. Dat werd geweigerd, maar het tekent het fanatisme. Dit is echt voor de verzamelaars, op jacht naar uniek materiaal. Dat is ook te zien aan de prijzen, die soms oplopen tot ver boven de 100 euro. ,,Dit zijn kerstballen van filterdun glas uit de jaren ‘50. Die zijn schaars”, verklaart een verkoper.

Marianne de Bondt uit Best is in haar nopjes. Thuis heeft ze een kamer permanent in kerstsferen ingericht. Aan de wand staat een oude museumkast, met verlichte huisjes en een kerk. ,,Het doel is om die kamer steeds sfeervoller te maken. Ik verkoop dus ook veel, anders is het financieel niet te bolwerken.” Ze gaf vandaag ongeveer 600 euro uit.

Onlangs verkocht ze een ganzenveerboom -,,Daarin komt kerstversiering het beste tot zijn recht’’ – voor 125 euro. Direct had ze spijt: het was er eentje van 70 centimeter en die zijn vrij schaars. ,,Ze moeten uit de jaren ’50 komen, dus ik voelde me dom. Het kostte me veel moeite een nieuwe te vinden.” Ze vond er een, kosten: 400 euro. ,,Veel te veel, maar soms moet je diep in de buidel tasten.” Ze wijst zo’n boompje aan. ,,Ik weet het. Het is een stok met ijzerdraad en ganzenveren. Zo bezien stelt het niks voor, maar mijn kerstkamer wordt wel steeds mooier.”