Lele - Party Time

Lele – Party Time

Het gaat goed met De Jeugd van Tegenwoordig. Was Parels Voor De Zwijnen nog underground en vaak onbegrijpelijk, tegenwoordig weet Bas Bron steeds meer catchy tunes uit z’n computer te toveren en weten de heren Faberyayo, Willie Wartaal en Vieze Fur ook steeds inhoudelijkere teksten te schrijven. De lollige teksten en ook de spitsvondigheden zijn daarbij zeker niet verdwenen, maar De Jeugd van Tegenwoordig verkoopt de zalen met gemak uit, wint vele (pop)prijzen en is de underground dus wel ontgroeid.
Meer lezen

Rimer London - Rimer London

Rimer London – Rimer London

De Magnetron-stal breidt zich snel uit. Het label herbergt de mannen van De Jeugd van Tegenwoordig en hun zijprojecten, zoals Seymour Bits (Bas Bron), LeLe (Faberyayo) en Aka The Junkies (Willie Wartaal). Rimer London werkte eerder samen met Bas Bron onder de naam Comtron, was vervolgens verantwoordelijk voor het geluid van LeLe en brengt nu zijn debuut-cd Rimer London via Magnetron Music. Naast deze wapenfeiten houdt hij zich voornamelijk bezig met opdrachten uit de reclamewereld. Met deze informatie in het achterhoofd, is dit debuut geenszins verrassend en alleszins vermakelijk.

Rimer London maakt een mengeling van electro, lounge en funk, met de jaren ’80 als belangrijkste inspiratiebron. Dat lukt twaalf nummers lang erg aardig. Invloeden van Daft Punk, Kraftwerk, Moby en Vitalic zijn zeer zeker aanwezig, maar ook Röyksopp zijn duidelijk hoorbaar op bijvoorbeeld ‘Intercity’. Speelse tunes en dansbare tunes; wat dat betreft kent het album de nodige afwisseling. Het heeft wellicht met de reclame-achtergrond van Rimer London te maken, maar de cd heeft erg weinig luisterbeurten nodig om te doorgronden. Een beperkte houdbaarheid is daarbij een logisch gevaar.

Toch zijn nummers als ‘Squaring the Triangle’ en ‘Love Dagger’ zeker de moeite waard om wat vaker te beluisteren. Ja, het klinkt gelikt, maar daarin schuilt uiteraard ook een flinke kracht. De nummers zijn immers wel degelijk gelaagd, wel degelijk zorgvuldig opgebouwd en wel degelijk doordacht. ‘L’eau’ is een rust-moment in het midden van de cd en daarin hoor je voorgaande argumenten duidelijk terug. Een lounge-track pur sang, niks mis mee.

Dat Rimer London ‘Fat Read’ op deze cd gezet heeft, is gewaagd en wat ongelukkig. Faberyayo heeft deze track immers al gebruikt op zijn ep Het Grote Gedoe in het nummer ‘Dikke Reet’ (ziet u die overeenkomst in de titel ook?) en deze versie klinkt daardoor nogal kaal. Niet dat deze toevoeging zoveel afbreuk doet aan het geheel, want wat deze cd vooral doet, is voortkabbelen en eigenlijk is vrijwel elk nummer wat inwisselbaar. Rimer London zal het echter wel degelijk goed gaan doen bij live optredens, want zijn muziek is best vermakelijk voor een keertje.