Interview met Sophie Jansen

BREDA – Ja, zegt Sophie Jansen (24). ,,In vergelijking met mijn middelbareschooltijd is het nu wel ingewikkelder geworden.” De docente Nederlands van De Nassau bracht onlangs haar debuutboek ‘Volg me’ uit. Over twee scholieren met ieder hun eigen verhaal en besognes, maar met de invloed van sociale media als sterke overeenkomst.

Zijzelf maakte als scholiere de opkomst van social media mee. Die ontwikkeling is daarna razendsnel gegaan; nu heeft iedereen een telefoon in de klas. ,,Alles is online, ze zitten allemaal in een groepschat. Het is een broodnodige manier van communiceren, anders mis je van alles. En het helpt jongeren; alles wat ze nodig hebben zit eigenlijk in de telefoon.”

Met het offline leven in de klas en het online leven op social media, ontstaan er ook twee werelden die nauw met elkaar verweven zijn. ,,Dat is een moeilijke combinatie. Het is gemakkelijker om iets te typen dan het letterlijk uit te spreken, maar dan wordt het ook nog aangedikt. Zo ontstaan misverstanden op WhatsApp, maar ze bedoelen het dan niet zo. De volgende dag zijn er eerst meewarige blikken, waarna het vervolgens meestal face to face wordt uitgepraat.”

In haar boek spelen de fictieve Mick en Marlou de hoofdrollen. Mick is erg populair op school, maar heeft een ernstig zieke moeder thuis. ,,Hij probeert die vrolijke, stoere jongen te zijn en heeft de drang om alles te lezen, om op de hoogte te zijn. Zijn cijfers lijden nogal onder zijn thuissituatie.” Marlou maakt keuzes waar haar klasgenoten het niet over eens zijn en dat laten zij publiekelijk blijken op sociale media. ,,Ze heeft behoorlijk last van de negatieve gevolgen, van de tweestrijd. De roddels stapelen zich steeds verder op en gaan snel.”

Jansen observeert haar leerlingen graag, slaat deze bevindingen op, weet dit te vertalen naar tekst. Luistert goed, poogt structuren onderling te herkennen. ,,Hiërarchie is van alle tijden. Hoe zien anderen mij? En wat kan ik doen om dat te verbeteren? Waar hoor je bij? En bij wie?”, concludeert Jansen. Ze weet goed wat er speelt in de klas, maar weet dat de levens verder reiken dan de schoolmuren. ,,Er is ook een leven buiten school, waar je niet altijd weet van hebt.”

Twee en een half jaar geleden bleef een leerling hangen in de pauze. ,,Een leuke jongen, altijd vrolijk. Hij vertelde over zijn thuissituatie, over de impact die dat had. De pauze liep af, de leerlingen liepen weer naar de lokalen en ik dacht: zij hebben allen een eigen verhaal. Daar wilde ik over schrijven.”

In haar boek gebruikt ze deels de taal van de jeugd. ,,In de les praten we soms over hoe woorden tot stand komen. We behandelen het standaardnederlands, maar die ontwikkeling is interessant. Hiphopartiesten als Lil Kleine en Boef introduceren nieuwe woorden en haast iedereen luistert daarnaar.”

Dwars door de verhalen van Marlou en Mick heen vloeien maatschappelijke thema’s. ,,Ik merk aan mijn klas dat het heel herkenbaar is. Dat het handvatten biedt. We denken eraan ‘Volg me’ volgend jaar op te nemen in de studiewijzer.”

Momenteel is Jansen bezig met een tweede boek. Zelfde doelgroep, andere invulling. ,,Een thriller, maar wel iets dat ook echt zou kunnen gebeuren.” Want: ,,Deze leeftijdscategorie en hun verhoudingen blijven heel intrigerend.”

Hier stippelde Ares zijn toekomst uit

OOSTERHOUT – ,,In dit park hebben Eli (zijn manager), Dennis (zijn dj) en ik onze toekomst uitgestippeld. Dat maakt het echt bijzonder”, glundert Rens Ottema, alias Ares, nog na. Hij trad zondagmiddag op op het Parkfeest Oosterhout, in het Slotpark. Een thuiswedstrijd. ,,Ik heb een behoorlijk vaste groep fans die me overal naartoe volgen, dat maakt het nu anders dan de eerdere keren dat ik hier stond. Ik voelde wat minder bewijsdrang, had er meer plezier in.”

Ares in Oosterhout. De man van de hit ‘162’, vrij naar het netnummer van de stad. ,,Er kwamen fans van me uit Groningen, Enschedé en Eindhoven. Die wilden blijkbaar wel eens zien hoe dat er aan toe zou gaan als ik hier zou staan”, glimlacht ie. En familie en bekenden, die niet altijd de kans hebben om ‘m te zien, uiteraard.

Met een grote grijns staat hij op het podium. ,,Vroeger rookte ik hier jonkos en nu sta ik hier op te treden”, klinkt het euforisch. Het publiek juicht. Rapt alle teksten woord voor woord mee. Gaan los op ‘Upside Down’, op ‘162’. René van Lier (22) komt uit Everdingen en is groot fan. ,,Ik luisterde dit al toen ik 15 was. Zijn shows hebben energie. Hij is zo anders dan andere nederhop. Het is de vriendschap op het podium, de teksten zijn interessant. Je merkt goed dat dit zijn thuis is; er staat net zoveel fanatiek publiek als bij zijn reguliere shows, maar er staan veel meer mensen omheen.”

Ares lacht erom. Hij zette kort na zijn show zijn handtekening op de telefoon van Van Lier. Hij gruwt even bij het horen van Géza & Dio, het dj-duo op het hoofdpodium die een wat simplistische set weggeven. ,,Het is wel jammer dat ik dit jaar niet op het hoofdpodium sta en die twee uit Amsterdam wél. Ik had al die fans uit Nederland graag laten zien dat ik daar ook hoor.”

Hij stond hier eerder in 2015. En, nog langer geleden. Op een tentje op de Heuvel. ,,Dat was mijn tiende optreden ooit. Na mij stond de toen ook nog onbekende Nielson”, haalt hij met plezier een herinnering op.

In augustus staat hij op het Lowlands Festival. Daarna gaat het langzaam naar 2020 toe. ,,We zijn onlangs bij de burgemeester uitgenodigd. Ik wil wat terug doen voor Oosterhout. De jeugd inspireren, hen vertellen dat ze niet hoeven te worden wat mensen verwachten dat ze worden. Oosterhout promoten, zoiets. Als de gemeente uiteindelijk niet wil helpen, wil ik dat ook doorzetten. Ik wil de stad wat teruggeven.”

De lange reis naar nieuw evenwicht

BREDA – “Een reis door m’n eigen ziel”, noemt Monique Plaisier (54) haar dichtbundel Het Hart van mijn Gevoel. Zaterdag presenteert ze de bundel bij boekhandel Van Kemenade & Hollaers.

Haar leven verandert rigoureus op 25 oktober 2008. Haar 16-jarige zoon Robert-Jan logeert na een avondje stappen in een hotel. Hij neemt er een bad en krijgt een epileptische aanval. Met fatale afloop.

Dit noodlottige ongeluk zet het leven van Monique en haar gezin op z’n kop. Niet alleen intens verdriet en gemis maakt zich van het gezin meester; het tot dan toe welvarende echtpaar verliezen beiden hun werk. De spanning onderling loopt bovendien op; het huwelijk staat op springen.
“Voor mij was er maar één weg, Robert-Jan terug vinden in de wereld waar hij nu is”, omschrijft ze haar eerste reactie.

Monique, haar man GéJé en dochter Marie-Claire schrijven met enige regelmaat in het condoleanceregister van Robert-Jan. “Ik merkte dat me dat hielp, dus ging ik over op een dagboek. Al schrijvend kreeg ik antwoorden van Robert -Jan en hielp hij mij de juiste stappen te zetten.” Monique begint tijdens haar spirituele zoektocht ook gedichten te schrijven, die haar stapsgewijs naar het centrum van haar gevoel leiden.

De nuchtere, aardse GéJé en de spirituele Monique: het botst. “Onze beleving was totaal anders en dat was niet makkelijk. Door elkaar toch die ruimte te geven is het uiteindelijk goed gekomen tussen ons. Sterker, die verschillen bleek een fantastische uitwerking te hebben. ”

De geboren Deventerse  continueert haar zoektocht. Terug naar haar kindertijd,  merkt ook daar pijnpunten. Een  flashback voert haar terug naar een vorig leven. “Ik ging mezelf ineens begrijpen, maar omdat ik geen invloed meer heb op vorige levens heb ik het losgelaten.”

Het hart van haar gevoel werd gevonden. Geen schuldgevoelens, geen pijnpunten, alleen het gemis zal altijd blijven. “De oude, competitieve en zakelijke Monique komt langzaam terug. Dat is fijn, want nu ken ik mijn eigen kern en kan ik mezelf beter plaatsen.” Ze is voornemens ook haar dagboek in boekvorm uit te brengen. “ Wij missen Robert-Jan vreselijk. Maar de periode heeft mijn leven dusdanig veranderd, dat we nu gelukkiger zijn dan ooit.”

Scheerschuim om van te leren

Een ochtendje spelen met een kind of met kinderen: het project VVE / Spel Thuis is ervan overtuigd dat dit meehelpt aan de ontwikkeling van een kind. En niet alle ouders spelen met hun kinderen, door allerhande redenen. Ik bezocht een werkbespreking én liep een ochtendje mee met Niena Stoop en Trix Oderkerk. Uitgewerkte tekst staat onder de afbeelding.

screenshot_2016-03-16-13-03-46.png

De bijna vierjarige Shanaiya Muthulingam reageert uitgelaten als Niena Stoop weer op bezoek komt. Het gezin Muthulingam –bestaande uit Shanaiya, broertje Aron (1,5 jaar) en moeder Anusha- doet mee aan het VVE/ Spel Thuis-traject (zie kader). Stoop is stagiaire van Fontys Hogeschool Pedagogie en tijdens dit wekelijkse uurtje speelt zij met Shanaiya en Aron en betrekt moeder Anusha hier actief bij. Er is uiteraard nagedacht over de invulling van de spellen. Ze zijn leerzaam, zonder overduidelijk educatief karakter. “Zo hebben we vandaag scheerschuim bij ons”, vertelt Trix Oderkerk van Surplus Welzijn, die vandaag met Stoop is meegegaan. “Dat is interessant spul om aan te voelen. Je kunt er vormen mee maken en mee experimenteren.” Shanaiya wordt hierin vrij gelaten, moeder Anusha Muthulingam speelt met haar mee. “Eerst volgt moeder het kind; wat doet Shanaiya met het scheerschuim? Dan gaat moeder zich aanpassen en doet ze hetzelfde als Shanaiya. Vervolgens voegt Anusha een element toe, waarop Shanaiya weer volgt. Zo ontstaat er interactie tussen moeder en dochter.” Anusha volgt de bewegingen van haar kroost van een klein afstandje. Ze komt oorspronkelijk uit Sri Lanka en woont sinds acht jaar in Nederland. Ze is blij dat ze hulp krijgt in deze vorm. Oderkerk en Stoop merken dat kinderen en de ouders erg gebaat zijn bij hun komst en er daadwerkelijk naar uitkijken. “Het is niet voor iedere ouder gemakkelijk om te spelen met hun kinderen, ook als ze dat wel zouden willen. Anusha doet goed mee, waardoor ook haar Nederlands verbetert. Dat is alleen maar bonus.” De komst van de stagiaires bij mensen thuis kent daardoor vooral positieve elementen. “Een kind speelt niet om te leren, maar een kind leert doordat het speelt”, verklaart Oderkerk. Shanaiya legt met gemak een puzzel, Stoop helpt ongezien een handje. “De kunst is om subtiele aanwijzingen te geven en een klein beetje te sturen. Dan heeft ze alsnog het gevoel de puzzel helemaal zelf opgelost te hebben, wat toch zelfvertrouwen geeft.” De Gemeente Breda geeft aan trots te zijn op het project. Wethouder Miriam Haagh van zorg, onderwijs en dienstverlening: “Soms kom ik bij gezinnen thuis en zie ik slechts één speelattribuut: de afstandsbediening. Door te spelen leren kinderen zelf na te denken, zelf oplossingen te verzinnen. Soms is het nodig dat kinderen én ouders daarin iets gestimuleerd worden.”

 

KADER

Het Centrum voor Pedagogische Innovatie is een intensieve samenwerking tussen Surplus Welzijn en Fontys Hogeschool Pedagogie. Onderdeel is de voorschoolse en vroegschoolse educatie (VVE), waarbij studenten, docenten en professionals nauw samenwerken. Hierbij is spelen het uitgangspunt. “Spelen zorgt voor een totaalontwikkeling, bijvoorbeeld in spraak- en taal”, stelt projectleider Stella Nauta. Kort samengevat: het consultatiebureau stelt vast dat een gezin in aanmerking komt voor dit traject. Stagiaires komen langs bij de gezinnen en spelen gericht met de kinderen en hun ouders. Deze worden hier actief bij betrokken en geadviseerd. De stage wordt verbonden aan een scriptie, waardoor het project zich blijft ontwikkelen. Momenteel worden 310 Bredase gezinnen bezocht en er is inmiddels landelijke interesse. “De vele betrokken partijen hebben één doel: de ontwikkeling van het kind. Dit is een onderbouwde en realistische aanpak, want er wordt gebruik gemaakt van bestaande kennis. Ik ben benieuwd of de Bredase kinderen straks ook daadwerkelijk beter presteren dan het landelijk gemiddelde”, aldus Erik Gerritsen, secretaris-generaal van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport.

Boterhal begint eigen brouwerij

Op vrijdag 26 februari bezocht ik voor BN DeStem de Boterhal aan de Grote Markt. In de kelders van dit historische pand opent men een bierbrouwerijtje. Triggert altijd, het gaat immers over bier. Artikel hieronder. Een uitgeschreven versie vind je onder de afbeelding.

img_20160227_163048.jpg

BREDA – Medio mei. Dan hoopt speciaalbiercafé De Boterhal aan de Grote Markt haar eigen brouwerij Sint Joris operationeel te hebben. Deze wordt momenteel ingericht en startklaar gemaakt in de kelder van het monumentale pand. Na café De Beyerd is De Boterhal dan het tweede café van Breda dat haar eigen speciaalbier tapt.

Sint Joris, zo heette het boogschuttersgilde dat in de vijftiende eeuw in het pand van De Boterhal zetelde. “Het zal je vanaf nu opvallen: op de voorgevel zie je een gevelsteen met een boogschutter erop. We zitten hier in een echt historisch pand, die we ook als zodanig behandelen. Voor onze brouwerij is Sint Joris dus een perfecte naam”, vertelt eigenaar Wouter van de Graaff van De Boterhal. Hij is voornemens vijf soorten bier te gaan brouwen: drie vaste biertjes, een seizoensbiertje en een wisselend biertje. “De namen voor deze bieren zullen ook historisch zijn. De bieren zelf zullen we de komende twee maanden creëren.” Dat gebeurt samen met Wesley Aarse van Brouwerij Scheveningen, die als brewmaster zal fungeren. Van de Graaff belooft het meest zuivere biertje denkbaar. “Het bier wordt getapt in de kelders uit 1483. Hier komt geen licht bij kijken, geen zuurstof, geen filter en het wordt ook niet gepasteuriseerd. Puurder dan dit wordt het niet.” De inrichting van de brouwerij was geen makkelijke klus; het is er klein, een wat lastige plek. Maar het is gelukt, ook technisch gezien: de vijf bieren komen rechtstreeks uit de tank. “Tussen de tank en het glas gebeurt dus niets.” Het bier wordt alleen in De Boterhal getapt, er zijn geen plannen het bier verder te verspreiden. “Mensen houden van streekproducten. Straks zul je bij binnenkomst in De Boterhal de mout direct inademen. De komende tijd gaan we ervoor zorgen dat we de meest unieke receptuur ontwikkelen voor onze speciaalbieren.”

Bredase bands vangen kerstgedachte

Meer samenwerking in de Bredase popscene moet die scene wat meer op de kaart brengen. Het initiatief December Tapes is daar een resultaat van. Tien Bredase bands namen ieder een eigen nummer akoestisch op. Zondag 13 december presenteerden zij de cd in de Mezz. Alle opbrengsten komen ten goede van het Jeugdcultuurfonds; en het cd’tje is zeker de moeite waard!

image