Huey and the New Yorkers - Say it to my Face

Huey Morgan & The New Yorkers – Say it to my Face

Huey, da’s Huey Morgan. Die zul je kennen als die coole frontman van Fun Lovin’ Criminals en met Say It To My Face debuteert Morgan op 44-jarige leeftijd als soloartiest. De sound van de Fun Lovin’ Criminals is nooit erg ver weg, Say It To My Face is immers niet wezenlijk verschillend en Morgans nogal karakteristieke stemgeluid heeft daar uiteraard ook mee te maken. Maar waar de Fun Lovin’ Criminals sinds hitalbum Come Find Myself (1996 alweer) hele stabiele, hele aardige, maar bepaald geen urgente albums meer afleveren, lukt Morgan dat met ondersteuningsband The New Yorkers wel. Op Say It To My Face is Morgan zichzelf; Een stoere, immer coole maar toch ook gevoelige man. Het album is een stuk gelaagder en interessanter dan de toch wat voorspelbare sound van de Fun Lovin’ Criminals.
Meer lezen

Fun Lovin' Criminals - Classic Fantastic

Fun Lovin’ Criminals – Classic Fantastic

De maffiosi van de Fun Lovin’ Criminals zijn terug met een nieuw album en dat is altijd goed nieuws. De heren kwamen in 1995 met Come Find Yourself, met daarop de twee grootste hits (lees: klassiekers) die de band ooit gehad heeft: ‘The Fun Lovin’ Criminal’ en uiteraard ‘Scooby Snacks’. Daarna bleef de band platen maken en scoorde zo nu en dan nog wel een bescheiden hitje. En dat is niet zo gek, want eigenlijk lijken alle albums van de FLC op elkaar. De band zal nooit echt verrassen en houden vast aan hun huisstijl: Rock (drums en bas), vermengd met jazz en hiphop en de karakteristieke, sexy stem van Huey Morgan.

Het laatste album dateert alweer van vijf jaar geleden (het best aardige Livin’ in the City) en het nieuwe album levert eigenlijk gewoon weer een totaal niet verrassend, maar bovenal erg goed album op. De sound van de Fun Lovin’ Criminals is uniek en al vanaf het eerste nummer op Classic Fantastic ben je er weer helemaal in. Het album is opnieuw geproduceerd door Tim Latham (die eerder ook samenwerkte met KRS One, A Tribe Called Quest en De La Soul). Dat hiphopsausje blijft goed smaken, evenals de talloze samples die gebruikt worden.

Hoogtepunten genoeg op het album, zoals opener ‘Mars’, het wat hardere ‘The Original’, het zeer zwoele ‘She Sings at the Sun’, het heerlijke ‘Mister Sun’ en het stoere ‘How Low’ en mindere nummers zijn niet direct aan te wijzen. De heren hebben op Classic Fantastic gewoon weer een stoere kijk op hun gangsterleventje, met de geneugtes die daarbij horen. Het album verrast op geen enkele wijze en bereikt met een ogenschijnlijk gemak toch weer een hoog niveau. Zie ze straks staan in het Paard van Troje, Paradiso, Effenaar of Oosterpoort in hun witte maffia-pakken. Zie ze daar weer relaxed de stoere jongen uithangen. Huey is alweer 42 en dat maakt het misschien nog bijna geloofwaardig ook. Dat mag ook wel, na zes puike albums met hun eigen, unieke FLC-sound.