Faithless - The Dance

Faithless – The Dance

Staat er een nieuwe ‘God is a DJ’, ‘Insomnia’, ‘Salva Mea’ of ‘We Come 1’ op? Dat is toch de eerste vraag die je stelt bij een nieuwe cd van Faithless. Het is de keerzijde van het succes van de band, die in de jaren ’90 en het begin van de eenentwintigste eeuw als dance-act een graag geziene gast was op de zomerfestivals. Slechts door het maken van een dergelijke klassieker, zou Faithless terug kunnen keren op dat niveau. Een niveau dat ze met To All New Arrivals (2006) zeker niet haalden en met No Roots (2004) toch eigenlijk ook niet. Want hoewel de eerste albums van Faithless –Reverence, Sunday 8 PM en Outrospective– stuk voor stuk volwaardige albums zijn, zijn het de genoemde klassiekers die Faithless bijzonder maken.

Lastig is dat. Faithless is dus bijzonder door haar klassiekers. Nummers die vooral bijzonder zijn door de ‘simpele’ trance-deuntjes van Sister Bliss. En Faithless lijkt zo graag méér te willen zijn dan dat. Maxi Jazz wil zijn boodschap overbrengen. Faithless wil goede liedjes maken, iets dat de band ook kán. Maar het draait toch echt om die eenvoudige, maar oh zo treffende trance-deuntjes. Het antwoord op de vraag of hier een nieuwe ‘God is a DJ’ opstaat, is dan ook niet direct ‘nee’. De band heeft, zoals ook op die eerste drie albums, enkele Sister Bliss-nummers op The Dance gezet en wat ‘goede liedjes’. ‘Sun to Me’, ‘Tweak Your Nipple’ en ‘Not Going Home’ zijn Sister Bliss en vooral ‘Tweak Your Nipple’ zou best zo’n echte Faithless-klassieker kunnen worden. Het publiek in Paradiso, waar de band onlangs een concert gaf, begreep het nummer direct en ging los. ‘Sun to Me’ is niet direct zo’n trance-nummer, wel vreselijk sterk en dansbaar.

Met The Dance heeft Faithless in ieder geval een volwaardig album gemaakt. Er staat één slecht nummer op (het reggae-achtige ‘Crazy Bal’heads’; Schoenmaker, blijf bij je leest), maar naast de genoemde Sister Bliss nummers zijn ook ‘Feel me’ (een cover van Blancmange, die het nummer in 1982 uitbracht), ‘Comin Around’ (met Temper Trap-zanger Dougy Mandagi als gast), ‘Feelin Good’ (uiteraard staat ook Dido weer op het album) en het muzikaal grappige ‘Northstar’ (wederom met Dido) zeker de moeite waard.

Een goed Faithless album (een album dat zich kan meten met die eerste drie cd’s) bestaat uit de karakteristieke Sister Bliss trance-deuntjes, goede liedjes en een enkel vullertje. Daar voldoet The Dance ruimschoots aan. Het fantastische concert in Paradiso toont voorts aan dat de band klaar is om ook Rock Werchter en het Westerpark op z’n kop te zetten. En dat gaat ze ook lukken met nummers van The Dance.

Faithless - Live in Moscow

Faithless – Live in Moscow

Natuurlijk, we werden eind jaren ’90 en begin deze eeuw doodgegooid met Faithless. Op elk festival in de Benelux en ook daarbuiten stond de band op het affiche en vaak keerden ze het jaar erop gewoon terug op hetzelfde festival. Op zich een logische gedachtegang van veel programmeurs van festivals, aangezien de band hypnotiserende, spectakulaire en dansbare optredens weggaf waar het publiek massaal op afkwam. Maar op een gegeven moment is het nu eenmaal teveel en tot overmaat van ramp kwam Faithless in 2004 met het tegenvallende No Roots, om vervolgens nooit meer op het niveau te komen van de eerste drie uitmuntende albums Reverence, Sunday 8 PM en Outrospective.

De band is dus behoorlijk uit de picture geraakt. In 2006 kwam Faithless met het onopvallende To All New Arrivals, maar het enige dat deze cd teweeg bracht was een wereldtour, die Faithless onder andere in Ahoy deed belanden. Niet dankzij die cd, maar dankzij die eerste drie dus. De vierde live dvd, Live in Moscow, is dus weer een echt teken van leven. Opgenomen in de Smirnoff Experience te Moskou in 2007 met het Russische orkest Musica Viva Chamber Orchestra, weet de band ons weer te herinneren naar oude tijden. Een magnifieke, hypnotiserende show met bijzonder fraai camerawerk voert ons langs alle klasssieke Faithless-hits. Het strijkorkest geeft de sound een aangenaam extra tintje en klinken bijzonder goed en strak in de dance-bombast van ‘Insomnia’ of ‘God is a DJ’.

De reden dat de nieuwere albums simpelweg niet zo goed zijn als de eerste albums zijn gemakkelijk aan te wijzen. Zo voegde de band de Britse zanger LSK toe aan de line-up en dat bleek op z’n zachtst gezegd een ongelukkige keuze. Ook op deze dvd is zijn opwachting op het podium een ergernis op zich, maar dat kan ook te maken met een vooringenomen mening. Daarnaast schreef Maxi Jazz steeds vaker wereldverbeterende teksten. Dat kán werken, getuige de uitstekende No Roots-single ‘Mass Destruction’ (live overigens een absoluut hoogtepunt dankzij het orkest), maar de typerende Faithless-sound, die vooral uit de hoge hoed van Sister Bliss leken te komen, sneeuwde nogal onder. Het lukte Faithless niet meer hypnotiserende dance-tracks te maken. De band maakte eerder liedjes, in de negatieve zin des woords in dit geval. Een aantal van deze liedjes komen terug in het middenstuk, maar blijven – op het falende ‘Bombs’ en het mislukte ‘Music Matters’ (ft. zangeres Stephanie Meads) na- verrassend goed overeind. De sfeer die de nummers oproepen verschillen weliswaar met de dance-krakers in het begin en aan het eind van het concert, maar de hypnotiserende warmte blijft aanwezig. Ronduit ergerlijk is toch wel de aanwezigheid van LSK. Zijn stem is dan wel zuiver, maar dusdanig r’n b dat het gevoelsmatig niet bij deze band past.

Er valt mee te leven. Live in Moscow is verder namelijk een voortreffelijke dvd geworden, die ervoor zorgt dat we met weemoed terug kunnen kijken naar een periode dat deze band ter zake doende cd’s uitbracht en bijzonder spectaculaire optredens wist te verzorgen. Aan de nieuwe nummers te merken, zal het spectakel echter in de toekomst alleen maar verder afnemen en dat is toch zonde.