Nobody Beats the Drums - Currents

Nobody Beats the Drum – Currents

Begin dit jaar bracht Nobody Beats The Drum met Remixes We Did een erg geslaagd tussendoortje uit, met de mededeling dat in het najaar van 2011 een écht nieuw album zou verschijnen. Met Currents is dat nieuwe album er. Een bijzonder fraai artwork (en vooruit, het artwork van Beats Work was natuurlijk gewoon erg lelijk) zorgt al voor een voorsprongetje ten opzichte van het debuut. Muzikaal overtreft Currents het toch niet onaardige Beats Work ook duidelijk en dus kunnen we spreken van een prima ’tweede’.
Meer lezen

Stereo MC's - Emperors Nightingale

Stereo MC’s – Emperors Nightingale

Met Emperors Nightingale heeft Stereo MC’s definitief afscheid genomen van hun typerende sound. Die sound werd optimaal gevangen in de nineties-klassieker Connected uit 1992 en sindsdien breekt men die sound stapje voor stapje af. Drie jaar geleden verscheen het dubbel-album Double Bubble, waarop de0 laatste restjes Stereo MC’s oude stijl te vinden waren. Op deze nieuweling horen we weliswaar nog flarden, maar de band rond zanger Rob Birch is toch echt getransformeerd tot een weinig opwindend jaren ’80-disco bandje.
Meer lezen

Rimer London - Rimer London

Rimer London – Rimer London

De Magnetron-stal breidt zich snel uit. Het label herbergt de mannen van De Jeugd van Tegenwoordig en hun zijprojecten, zoals Seymour Bits (Bas Bron), LeLe (Faberyayo) en Aka The Junkies (Willie Wartaal). Rimer London werkte eerder samen met Bas Bron onder de naam Comtron, was vervolgens verantwoordelijk voor het geluid van LeLe en brengt nu zijn debuut-cd Rimer London via Magnetron Music. Naast deze wapenfeiten houdt hij zich voornamelijk bezig met opdrachten uit de reclamewereld. Met deze informatie in het achterhoofd, is dit debuut geenszins verrassend en alleszins vermakelijk.

Rimer London maakt een mengeling van electro, lounge en funk, met de jaren ’80 als belangrijkste inspiratiebron. Dat lukt twaalf nummers lang erg aardig. Invloeden van Daft Punk, Kraftwerk, Moby en Vitalic zijn zeer zeker aanwezig, maar ook Röyksopp zijn duidelijk hoorbaar op bijvoorbeeld ‘Intercity’. Speelse tunes en dansbare tunes; wat dat betreft kent het album de nodige afwisseling. Het heeft wellicht met de reclame-achtergrond van Rimer London te maken, maar de cd heeft erg weinig luisterbeurten nodig om te doorgronden. Een beperkte houdbaarheid is daarbij een logisch gevaar.

Toch zijn nummers als ‘Squaring the Triangle’ en ‘Love Dagger’ zeker de moeite waard om wat vaker te beluisteren. Ja, het klinkt gelikt, maar daarin schuilt uiteraard ook een flinke kracht. De nummers zijn immers wel degelijk gelaagd, wel degelijk zorgvuldig opgebouwd en wel degelijk doordacht. ‘L’eau’ is een rust-moment in het midden van de cd en daarin hoor je voorgaande argumenten duidelijk terug. Een lounge-track pur sang, niks mis mee.

Dat Rimer London ‘Fat Read’ op deze cd gezet heeft, is gewaagd en wat ongelukkig. Faberyayo heeft deze track immers al gebruikt op zijn ep Het Grote Gedoe in het nummer ‘Dikke Reet’ (ziet u die overeenkomst in de titel ook?) en deze versie klinkt daardoor nogal kaal. Niet dat deze toevoeging zoveel afbreuk doet aan het geheel, want wat deze cd vooral doet, is voortkabbelen en eigenlijk is vrijwel elk nummer wat inwisselbaar. Rimer London zal het echter wel degelijk goed gaan doen bij live optredens, want zijn muziek is best vermakelijk voor een keertje.

Nobody Beats the Drum - Remixes we did

Nobody Beats the Drum – Remixes we did

Begin 2008 bracht Nobody Beats The Drum haar debuut Beats Work uit, een jaar later gevolgd door een re-release. Het trio tourde door binnen- en buitenland met hun harde, beukende electro-beats en een vervolgalbum zal later dit jaar uit gaan komen. Voor een stukje NBTD-historie verwijzen we door naar de recensie van de debuut-cd. DJ’s Sjam Sjamsoedin en Jori Collignon werken dus aan een nieuwe cd, maar hebben in de tussentijd ook nogal wat remixes gedaan van andere nummers. In eigen beheer releast men nu dus Remixes we did for Etienne de Crecy, Jack Parow, Distrakt, Shameboy, Giovanca, Mightyfools, TWR72, Boemklatsch, Zuco 103, Kensington, Jaimie Fanatic and Aux Raus. De werktitel zal vanaf nu overigens gewoon Remixes zijn.

De eerste remix is van TWR72’s nummer ‘Schizophrenia’. Wellicht niet de bedoeling, maar de versie van NBTD overklast het origineel volledig. Het origineel is een minimal-track met veel potentie en die potentie kleurt NBTD uitstekend in. Dikke beats, puike overgangen, een knaller van een opening. ‘Hypnotize You’ is totaal onherkenbaar geworden, het origineel van Giovanca is niet terug te horen. Ook dit nummer knalt, rockt en slaagt met vlag en wimpel. Bij ‘No Brain’ (Etienne de Crecy), ‘Begrimed’ (Zuco 103) en ‘Deep Throat’ (Distrakt) worden simpelweg vettere beats gebruikt. De originelen blijven hierbij herkenbaar, maar krijgen die vettere NBTD-beats als extraatje. Het zijn origineel al dance-tracks.

Het vat deze Remixes wel samen. Nobody Beats the Drum remixt vooral house-nummers en waagt zich met nummers van Kensington (‘Safe’), Jack Parow, Zuco 103 en Aux Raus (‘This is how it works’) iets daarbuiten. Het resulteert wederom in een lekker beukend Nobody Beats the Drum-album. NBTD lijkt bewust gekozen te hebben voor betrekkelijk onbekende nummers en prevaleert kennelijk het eigen geluid. Terecht, Remixes beukt van begin tot eind en toont de vooruitgang van NBTD. Het maakt extra nieuwsgierig wat dit jaar nog komen gaat.

deadmaus4x4=12

deadmau5 – 4×4=12

Joel Thomas Zimmerman wordt begin januari alweer 30 en is met 4×4=12 toe aan zijn derde album. De lijst met overige releases is, zoals een goede electro / house-producer betaamt, flink langer. Singles, remixes, compilaties, mixalbums en co-producties. 4×4=12 is wel de eerst echt breed-uitgemeten release van deadmau5, de artiestennaam van Zimmerman. De Canadese deadmau5 is inmiddels een graag geziene gast op de (festival-)podia, gekenmerkt door zijn grote muizenmasker. Progressieve house, electro; het zijn de genres waar deadmau5 zich in beweegt. Bovenstaande informatie mag inmiddels als bekend verondersteld worden, gezien de opmerkelijke opmars en nog altijd groeiende populariteit van Zimmerman.

’s Mans vorige album, For Lack of a Better Name, kenmerkte zich door heerlijk stuwende beats, veel afwisseling en was eigenlijk gewoon een subliem dance-album. Dat gold ook voor dat debuut, Random Album Title, dat stuwend was, dat constant ‘lekker’ wegluisterde. Dan valt deze nieuwe wat tegen; 4×4=12 is wat simpel, is wat ongeïnspireerd en verveelt snel. De beats en overgangen zijn niet zo geraffineerd als zijn voorganger en 4×4=12 luistert té gemakkelijk weg. Je vergeet soms dat de cd opstaat. Dat is overigens vooral een compliment naar For Lack of a Better Name, want 4×4=12 slecht noemen gaat wat ver. De cd heeft z’n momenten en is een échte, overduidelijke deadmau5.

De trage start bij ‘Some Chords’ is dreigend en verraadt vuurwerk. ‘Some Chords’ is de eerste single van het album en werd gebruikt in een aflevering van CSI. Al na een minuut gaat het los en krijgen we 8 minuten hakkende electro voor de kiezen. De overgang naar ‘Sofi Needs a Ladder’ (feat. Sofia Toufa alias SOFI) laat wat lang op zich wachten, maar de overgang an sich is subliem. Het nummer zelf is afschuwelijk. Het middenstuk is een electro-gedeelte, dat bij vlagen met stuwende beats geweldig is (‘Animal Rights’), maar waarbij de eentonigheid wel vaak op de loer ligt. De Michael Woods remix ‘I Said’ is dan ook een welkome afwisseling, met een wat diepere bas. Het is de samenvatting van 4×4=12. Soms wat afwisseling, bij doorgaans tamelijk langdradige, wat saaie beats. Het ruim tien-minuten durende ‘Cthulhu Sleeps’ wordt werkelijk nergens opwindend, dat gebeurt pas weer kortstondig bij vervolg-track ‘Right This Second’. Het hoogtepunt zit ‘m in het meest poppy nummer van het album. ‘Raise Your Weapon’, met zangeres Greta Svabo Bech in de hoofdrol, kent een lome beat en klinkt als Björk tijdens haar hoogtijdagen.

4×4=12 weet zeker niet de volle 70 minuten te boeien. Integendeel dus. Veel beats zijn langgerekt en worden daardoor saai. De overgangen zijn professioneel en knap, maar hakken er niet bijzonder hard in. Het zorgt voor achtergrondmuziek, waarbij de twee nummers met SOFI storend zullen zijn. Electro-technisch is 4×4=12 wellicht sterker, maar de afwisseling op For Lack of a Better Name, maakt laatstgenoemde een stuk aantrekkelijker, leuker, afwisselender en beter.

Groove Armada - White Light

Groove Armada – White Light

Begin dit jaar verscheen het album Black Light van Groove Armada. Groove Armada bestaat uit dj’s Andy Cato en Tom Findlay en de twee zijn altijd al veelzijdig geweest. En dat is niet altijd een goed teken, Black Light voelde wat simplistisch aan. Geen slecht teken bij dance, dat kan namelijk ook erg lekker zijn. Maar het euvel bij Groove Armada is juist dat men in staat is enorm commerciële tracks te maken, die kunnen aanslaan bij het grote publiek. Dat doet het echter zelden, terwijl het alternatievere publiek de sound weer te commercieel vindt. Black Light was daar geen uitzondering op en was eigenlijk gewoon een zwak album.

Enkele maanden later komt White Light. Die titel is niet voor niets, op White Light worden de nummers van Black Light in een nieuw jasje gestoken. Geen remixes, maar echt nieuwe jasjes. Het lijkt erop alsof Groove Armada ditmaal naar de wensen van het publiek heeft geluisterd, want White Light komt dan wel flink overeen met Black Light, maar dit is verdomme gewoon een goed album. Dat verschil zit ‘m vooral in ‘Warsaw’. Op Black Light een nummer met een goed idee, op White Light een fenomenale track, met een geweldige groove.

We kunnen eigenlijk al concluderen dat op Black Light de ideeën vrij goed waren en op White Light deze ideeën een stuk beter uitgevoerd worden. Interessant. Dat maakt Black Light namelijk ook ineens een stuk beter dan we in eerste instantie vermoedden. ‘Time & Space’ was op Black Light al goed, maar met wat kleine ingrepen wordt ook deze track verbeterd. Voormalig Idols-winnaar in Engeland Will Young horen we op ‘History’ en daar hebben we nu ineens drie versies van, aangezien op deze White Light nog een ‘love-mix’ staat. Een uitgeklede, rustige versie. Dodelijk saai, dat ook.

Laten we het overigens allemaal niet overdrijven. Een goed album, zeker, maar de houdbaarheidsdatum van een goed Groove Armada-album is altijd al kort geweest. Je raakt er toch snel op uitgekeken. Zoveel lagen kent de muziek niet, zoveel luisterbeurten heeft een Groove Armada album niet nodig. Dit twee-luik lijkt op het eerste oog op commerciële uitbuiting (twee albums met dezelfde nummers in een jaar tijd), maar blijkt een originele zet. Het enige nieuwe nummer is het hele aardige ‘1980’, die ook uit dat jaar gekomen lijkt te zijn. De grote winst van White Light zit ‘m echter in het vernieuwde ‘Warsaw’, dat ongetwijfeld behoort tot het beste wat Groove Armada ooit gemaakt heeft.

Baskerville - Disco Biscuits

Baskerville – Disco Biscuits

Het Haarlemse producersduo Baskerville was al bekend, voordat er echt een officiële cd uit was. Vorig jaar verscheen immers al Reloaded EP en begin dit jaar werd single ‘Ready to Blow’ door Radio 3FM aangegrepen om Baskerville tot ‘Serious Talent’ te bombarderen. En dit officiële debuut werd ook nog eens gelanceerd op Lowlands. Dit soort feitjes en ook aankondigingen van gastartiesten als Jacqueline Govaert, Pete Philly, Alex Krottje (Heist) en Bart van Liemt (The Sheer) zorgen voor een wel erg hoog verwachtingspatroon.

Een verwachtingspatroon die met verve waargemaakt wordt. Meer dan dat, want Disco Biscuits is een dijk van een plaat geworden. Het beukende openingsnummer ‘Pushing Around’ wordt door Heist-zanger Alex Krottje voortreffelijk naar hoogtes gestuwd en van single ‘Ready to Blow’ (met Ivo Maissan als zanger) krijg je niet snel genoeg. Baskerville weet genres op intelligente wijze te combineren, met elektro als basis. Briljant is ook ‘Fool for Love’, wat echt geweldig ingerapt wordt door E1 Ten (van Gotcha en Trackaddicts). Hoogtepunt is echter een Baskerville-only nummer, ‘Daybreak Delay’, met een funky elektro-beat die hárd gehoord mag worden. Minder aansprekend is helaas dan toch ‘Stick Together’, met Jacqueline Govaert. Niks ten nadele van Govaert, ze redt het nummer zelfs enigszins, maar het wil minder fonkelen ten opzichte van de rest.

Toch zijn de gasten prima gekozen. Baskerville laat hen juist in de spotlights treden, laat hen het beste uit zichzelf halen. De interesse in Heist zou zomaar aangewakkerd kunnen worden door de glansrol van Krottje in ‘Pushing Around’. Pete Philly krijgt een hiphop/electro-beat op een presenteerblaadje en die combinatie kan onmogelijk uitlopen op een teleurstelling. Baskerville zet er smerige (maar daardoor juist erg lekkere) electro onder, die doet denken aan het Belgische Magnus, maar ook aan Daft Punk. Dat Daft Punk komt vooral tot uiting in bijvoorbeeld ‘Pushing Around’, maar ook zeker in ‘Rocking Chair’ (met rapper / zanger E1 Ten), die een heerlijk einde van de cd inluidt, hoewel het echte einde –‘Our Racing Heart’- wat rustiger klinkt en ergens in het midden wellicht wat meer aandacht gekregen had. Bart van Liemt (The Sheer) is de zanger bij deze pop-track en vormt na het geweld van ‘Rocking Chair’ niet het einde dat deze cd verdient. Disco Biscuits haalt elf nummers lang een hoog niveau en maakt benieuwd hoe dit live zal gaan klinken.

!!! - Strange Weather, Isn't?

!!! – Strange Weather, Isn’t?

Wat een subliem gekozen bandnaam toch, dat !!!. Uniek, opvallend en apart, zoals je de band zelf ook kunt omschrijven. Maar goed, wellicht verdient !!! toch nog even een korte introductie. Genre: Dance-punk, maar dan noch dance, noch punk. Vluchtige drums, vluchtige bas, maar geen drum ’n bass. Luister ‘Hello? Is This Thing On?’ (Louden Up Now uit 2004) eens in een donkere kamer door een koptelefoon met een joint op. Of nee, doe maar niet, angst en hysterie zullen je een bad trip bezorgen. Het veelgeprezen ‘Heart of Hearts’ van Myth Takes (uit 2007) is van een geheel andere orde, maar ook een aanrader.

!!! kent ook nog een bijzondere geschiedenis. De band verloor in 2005 drummer Mikel Giuss door een auto-ongeluk, in 2009 verloor !!! wederom een drummer, toen Jerry Fuchs in een lift-schacht viel. Tragisch, maar het past op de één of andere lugubere wijze in de sound van de band. Strange Weather, Isn’t It?, de nieuwste van !!!, gaat gelukkig door waar de band mee bezig was. Langgerekte, psychedelische, snelle percussie met bas en de angstaanjagende, gejaagde stem van zanger Nic Offer. De eerste minuut van single ‘AM/FM’ had best vijf minuten mogen duren. Die beat voelt direct goed en verveelt niet na een minuut.

Louden Up Now leek één grote jam-sessie. Langgerekte nummers met veel percussie, weinig tekst en de aanwezige tekst was om te lachen (”What did George Bush say when he met Tony Blair? Shit, scheisse, merde!” uit ‘Shit Scheisse Merde, Pt. 1’), maar met Myth Takes en ook dit nieuwe album Strange Weather, Isn’t It? zijn het meer liedjes die !!! ten gehore brengt. Met andere woorden: Het intro van ‘AM/FM’ had ten tijde van Louden Up Now ook zeker vijf minuten geduurd, maar nu is het geen jam-nummer, maar een liedje.

Liedjes ontstaan uit jamsessies, waarbij de beste ideeën dus verwerkt zijn. Op ‘Wannagain Wannagain’ horen we de vocalen van Shannon Funchess en een fenomenale trompet als middenstuk. Dat fenomenale trompetje komt ook terug in ‘Steady As The Sidewalk Cracks’, waar ie nog een paar tikkeltjes fenomenaler is en eigenlijk wel hét hoogtepunt van de cd is.

Niet elk nummer is even fenomenaal, maar slecht of ongeïnspireerd wordt het nergens. Op ‘Even Judas Gave Jesus A Kiss’ gaat !!! nog even helemaal los in de percussie, ‘The Hammer’ is weer een !!!-nummer in optima forma. Strange Weather, Isn’t? is wederom een bijzonder sterk album van de New Yorkers, maar dusdanig uniek, opvallend en apart, dat ze waarschijnlijk een zaal als De Helling of Trouw (28 november) niet snel zullen ontgroeien.

The Chemical Brothers - Further

The Chemical Brothers – Further

Het zevende album van The Chemical Brothers is in nogal wat opzichten anders dan nummer zes We Are The Night. Geen gastartiesten, geen op zichzelf staande nummers, maar één lange, aan elkaar gemixte plaat met overgangen. Zo horen we The Chemical Brothers het liefste, want in die hoedanigheid verwierf het DJ-duo Tom Rowlands en Ed Simons wereldfaam door albums als Exit Planet Dust en Dig Your Own Hole. Mix-albums die overigens beter waren dan Further.

Further is inderdaad een veel fijnere cd dan We Are The Night. Het gaat bij The Chemical Brothers toch vooral om de beats, om de overgangen en om het beuken en dat doet Further bij vlagen absoluut. Further benadert het niveau van Exit Planet Dust en Dig Your Own Hole dan weer bij lange niet, want de beats en overgangen van die albums waren beter, verrassender, beukender, sterker en briljanter. Het zij ze vergeven, die twee albums brachten de Bros wereldfaam en waren van uitzonderlijk hoog niveau.

Het goede nieuws is dus dat The Chemical Brothers terug zijn gegaan naar hun roots. Geen gastmuzikanten, gewoon DJ’en, mixen en toewerken naar climaxen. Het contrast in de kwaliteit is echter merkbaar als je deze mix afspeelt nadat je bijvoorbeeld Exit Planet Dust geluisterd hebt. Een wereld van verschil. Dat begint al met intro ‘Snow’. Ruim vijf minuten wordt er zonder drums of beats toegewerkt naar een overgang. Een vreselijk saaie start van het album. De beats starten pas bij het twaalf minuten durende ‘Escape Velocity’, één van de vettere nummers van Further. Hoogtepunt is echter ‘Horse Power’, een onmiskenbare Chemical Brothers-track, alhoewel de samples van paardengeluiden getuigen van matige humor.

Further klinkt als een album waar niet vreselijk veel tijd in gestoken is, maar klinkt als een spontane mixsessie waarin enkele ideeën zijn uitgewerkt. En eigenlijk is dat tamelijk verfrissend. Er bestaat ook een deluxe album van Further, met een dvd waarbij de gehele cd wordt voorzien van visuals die met WinAmp gemaakt hadden kunnen zijn. Pijnlijk, als je vervolgens de making off ervan ziet… The Chemical Brothers hebben met Further eindelijk weer een opwaartse lijn gevonden, maar zullen hoogstwaarschijnlijk niet meer het niveau halen waarmee ze bekendheid verwierven.