perrongeluk

De Jamaicaan

Een man met lange rastaharen komt gehaast mijn richting op. Hij lijkt op de gemiddelde Jamaicaan zoals we die van tv kennen, alleen is deze man wat minder kleurrijk gekleed. M’n onderbuik zegt dat ik op m’n hoede moet zijn, hij heeft wat ‘engs’, geen idee waarom. “Beltegoed. Vijf euro. GT Mobile”, zegt ie kortaf. Ik bied m’n excuses aan, we verkopen alleen beltegoed van tien of twintig euro.

“Fuck. Maar heb ik. Kun jij het beltegoed erop zetten?”, vraagt ie vriendelijk. Na m’n toezegging lacht ie z’n tanden bloot. “Chill, gaat altijd verkeerd bij me haha”. Ik bel GT Mobile, het Engelstalige bandje is slecht te verstaan. “Ik versta die stem nooit weet je, wat zegt ze nou…”, begint ie. Ik onderbreek ‘m gebarend, als ie er doorheen praat versta ik het bandje écht niet.

We worden onderbroken, een meisje wil wat bestellen. “Dames gaan voor”, gebaart ‘de Jamaicaan’ en ik leg z’n telefoon aan de kant. Als ze klaar en weg is, waag ik een nieuwe poging. “Ik stelde voor haar cappuccino te trakteren, wilde ze niet. Jammer, leuk meisje wel, hoewel ik niet van koffie hou en… Oh ja, Sorry”, als ie ziet dat ik wederom stilte vraag.

“Ah, het lijkt nu te lukken, nog even luisteren wat ze zegt”, geef ik de voortgang van het proces aan, met m’n vinger tegen m’n lippen. “Chill! Wat zegt het bandje nou? Fuck, waarom wilde ze m’n koffie niet aannemen man, ik had het geld al in m’n hand en…” Ik ben het beu. “Stil nou even”, zeg ik bitser dan bedoeld. Hij kijkt geschrokken en houdt zich stil. Sterker, hij houdt als volleerd toneelspeler z’n beide handen voor z’n mond. Maar het is gelukt. Tien euro vers beltegoed, ik geef ‘m z’n telefoon. “Thanks, sorry dat ik bleef ouwehoeren, ik… Nou ja, dank je!” en met een grote grijns biedt ie me een boks aan, die ik uiteraard met een boks beantwoordt.

Leuke vent wel, jammer dat dat GT Mobile bandje erdoorheen praatte.

perrongeluk

Beltegoed

Gekopieerde introductie:

Beltegoed is een vervelend product om te verkopen. Als het beltegoed niet werkt, is het voor de verkoper onmogelijk te controleren of ie écht niet werkt en dus mogen winkeliers het beltegoed niet terugnemen. De klant kan slechts de provider contacten om het beltegoed alsnog in orde te maken. Leg dat maar eens uit.

En zo geschiedde. Een man koopt beltegoed bij me en komt tien minuten later laaiend terug. Z’n beltegoed werkt niet. Rustig leg ik bovenstaande uit, maar hij weigert echt te luisteren: ik ben een oplichter, ik heb een tientje van ‘m gestolen, ik ben verantwoordelijk en hij zal nooit meer iets bij me kopen. Op het moment dat ie wegloopt, bijt ie me nog toe dat ik ‘vanavond de zijne ben’.

Dat kun je toch een bedreiging noemen en ik maak daar dan ook melding van. Je weet het nooit, toch? Maar gelukkig, er gebeurt die avond niets.

Enkele dagen later staat ie ineens weer voor me. Even slaat m’n hart over. “Doe mij twee tientjes Lebara. En werkende, alstublieft” en hij geeft een knipoogje en glimlacht er vriendelijk bij, waardoor ik wat meer op m’n gemak ben. “Vertrouwt u het beltegoed weer?”, vraag ik geïnteresseerd. “Natuurlijk, vorige deed het ook, ik had een typefoutje gemaakt haha.”

perrongeluk

Immer nors

Een vaste klant is een brede, norse, zwarte kerel. Als hij zijn beltegoed of sigaretten koopt, bestelt ie dat nors met één woord, loopt twee meter naar achteren en checkt langskomende vrouwen. Zijn versierpogingen totnutoe beperken zich tot “hey, psst”.

Nors en ook ergens wel een beetje eng dus. Zojuist wilde ie beltegoed, maar ik kreeg een foutmelding. Zonder wat te zeggen griste hij zijn geld terug en liep weg.

En kwam terug, voor sigaretten. Met een flauwe grijns zeg ik dat ik die wél kan verkopen. Hij kijkt me aan en het onmogelijke gebeurt: hij begint keihard te lachen. De slappe lach zelfs en hij zwaait bij het weglopen.

Zo leuk was de grap niet, maar dit is zo’n prestatie, dat ik ‘m op m’n cv zet.

perrongeluk

Transseksueel

In mijn ooghoek zie ik twee mensen naar me toe komen. Ik neem direct mijn positie in om de twee te verwelkomen en zie dat het twee donkere mannen zijn.

Nou ja, één van de twee draagt een kleurrijk rokje, een roze panty, heeft glitter lippenstift op en is uitgebreid opgemaakt. ‘Ze’ heeft diverse kleurtjes nephaar door het echte haar verweven, maar is de toch best lange bakkebaarden ogenschijnlijk vergeten. Ook de stem is niet erg vrouwelijk. De ander is een echte macho, een opvallend duo dus. Ach.

De ‘vrouw’ bestelt een beltegoed en vraagt op vreselijk flirtende wijze of ik ‘haar’ wil helpen het beltegoed op de telefoon te zetten. Té verwijfd, té gay, maar natuurlijk help ik. De macho man staat er wat schaapachtig bij en kijkt wat beschaamd om zich heen.

Het beltegoed is opgeladen. “Je bent een schatje, voortaan kom ik bij jou voor m’n boodschappen, hihi, bubye” en ze geeft me een mijns inziens wat onsmakelijk knipoogje.

Zo bezien ben ik best professioneel, de bijdehante opmerkingen gierden tijdens dit onderhoud door m’n hoofd. Wijselijk glimlachen, wat ben ik toch een pro.

perrongeluk

Valentijnsdag

Sinds enkele weken, maanden komt een man dagelijks ongeveer 3 keer 10,- beltegoed halen. Ook in het weekend, ook bij collega’s en dus vermoedelijk zo’n 1000,- per maand.

De zwarte man is altijd gehaast, kortaf en betaalt altijd cash. Hij pakt altijd een stapeltje bankbiljetten, bladert er even door en betaalt. Onvriendelijk is ie echter niet, sinds kort knikt ie glimlachend en dan weet ik voldoende: tientje beltegoed.

Hoewel het me geen donder aangaat, ben ik stiekem natuurlijk wel nieuwsgierig. Hij belt naar het buitenland, zoveel is duidelijk. Maar veeeeel. Zojuist kwam er helderheid:

“Tientje. Maar ze komt terug! M’n vrouw hè! Ze moest twee maanden in Afrika werken, maar volgende week komt ze terug naar Nederland. Aaaah, dus dan kom ik niet meer zo vaak hoor haha”

Mooi dat er op Valentijnsdag nog een echt Valentijnsperrongelukje gebeurt.

perrongeluk

De vloek

Beltegoed is een vervelend product om te verkopen. Als het beltegoed niet werkt, is het voor de verkoper onmogelijk te controleren of ie écht niet werkt en dus mogen winkeliers het beltegoed niet terugnemen. De klant kan slechts de provider contacten om het beltegoed alsnog in orde te maken. Leg dat maar eens uit.

Twee Afrikaanse vrouwen in traditionele klederdracht hebben beltegoed gekocht en het werkt niet. Paniek bij de vrouwen, die hun tientje terug willen. Ik leg het genoemde uit, maar de paniek maakt plaats voor totale hysterie: ze willen dat tientje nú terug. De beveiliging houdt zelfs een oogje in het zeil, de vrouwen zijn niet meer voor reden vatbaar.

Plotselinge stilte. Eén van de vrouwen kijkt me recht aan en spreekt in gebrekkig Engels, maar vol overgave een vloek over me uit. Een leven lang ongeluk, een leven lang pech.

En daarom is beltegoed een vervelend product om te verkopen.

perrongeluk

Vodafone

Een Engelse man is werkelijk compleet de weg kwijt en bestelt 20 euro Vodafone (nou ja, hij zei ‘twe’tie pnds of vodfon’, maar euro leek ook wel okay te zijn). Z’n handen verdwijnen traag in z’n zakken, op zoek naar geld. Het tafereel duurt lang en ik besluit mensen voor te laten.

Ik zie na vijf minuten een paspoort, een tandenborstel, tandpasta, wat losse muntstukken, een balpen, lange vloei en shag liggen. De man staat volledig stil, de ogen gesloten, van de wereld. We naderen werkelijk de 10 minuten. Traag opent ie z’n ogen en glazig kijkt hij naar het niets. Hij lijkt te ontwaken met een kater. Hij ruimt alles met dezelfde traagte weer in en schuifelt weer weg. Zonder groet, zonder beltegoed.