Havenkoor Vissershang zet Altenahove op zijn kop

Voor het magazine Thuis van zorginstelling De Riethorst – Stromenland, releas december 2019.

Tekst: Steven van Beek

Wat: Optreden Havenkoor Vissershang

Waar: Altenahove, Almkerk

Wanneer: zaterdag 16 november 2019

,,Ik vind dit werkelijk prachtig, het zijn liedjes die wij vroeger thuis ook zongen. Ik ken de teksten nog heel goed”, glundert de 85-jarige Ad Caniëls. Het Hankse Havenkoor Vissershang gaf zaterdagmiddag 16 november een optreden in de Altenahove in Almkerk. Het koor stond hier op uitnodiging van Zomerfeesten Almkerk (ZFA). ,,We organiseren in de zomer twee weken lang de Zomerfeesten, ongeveer honderd meter hier vandaan. We willen de bewoners van de Altenahove op deze wijze bedanken voor hun tolerantie”, legt ZFA-voorzitter Mark van Essen uit.

De overlast die het evenement voor deze zorglocatie geeft wordt weliswaar tot het minimum beperkt, maar is niet geheel uit te sluiten. De ZFA wil bovendien niet alleen de jongeren in het dorp bedienen. ,,Wij willen er voor heel Almkerk zijn, dus ook voor de ouderen”, vervolgt Van Essen.  

Voor veel bewoners, zoals Caniëls, is het oeuvre van het dertigkoppige Havenkoor Vissershang een feest der herkenning. Mevrouw Visser (101) zegt echter lang niet alles te kennen. ,,Ik kom zelf uit Rotterdam en daar zongen we toch net wat andere liederen. Maar wat ik ken, zing ik natuurlijk luidkeels mee. Ik vind dit echt fantastisch”, lacht ze.

Achterin staan acht vrijwilligers van de ZFA. Ze genieten duidelijk van wat het Havenkoor hier teweeg brengt. Ze worden door Rianne de Leeuw van de Altenahove uitgenodigd naar voren te komen en zich te mengen met het koor, om tijdens het lied ‘West Zuid-West van Ameland’ mee te zwaaien en te bewegen. Het levert zo vlak voor de pauze een levendige Almzaal op. Er wordt gezwaaid, geklapt, ritmisch op de tafel geslagen en volop meegezongen. De van oorsprong Roosendaalse Caniels geniet van iedere toon; herinneringen aan haar jeugd komen steeds meer bovendrijven. ,,Wij  hadden in mijn kindertijd geen radio, dus zongen we zelf heel veel liedjes. Dat waren fijne momenten, uit een fijne jeugd. Daar denk ik nu veel aan.”

De Kantonrechter

Een ‘onmogelijke’ snelheidsovertreding in Almkerk

Een ‘onmogelijke’ snelheidsovertreding in Almkerk

De 40-jarige Jan uit Giessen rijdt op 16 januari 2015 met een snelheid van 128 kilometer per uur over een weg nabij Almkerk. Hier geldt echter een maximum van 80. Deze forse snelheidsovertreding geschiedt vlak na middernacht; Jan zelf trekt die waarneming nadrukkelijk in twijfel.

De rechter heeft ook al direct zijn bedenkingen. Volgens het proces verbaal is Jan gedurende duizend meter door de politie gevolgd. Zij hielden daarbij een afstand van vijfhonderd meter tot Jans auto. ,,Dat verbaast me, vooral ’s nachts lijkt me dat toch wel een hele forse afstand. De politie is hier natuurlijk op getraind, houden uw verlichting bijvoorbeeld in de gaten ten opzichte van stilstaande objecten aan de kant van de weg, maar dan nog.”

Jan schetst wat er volgens hem die nacht gebeurde. Hij rijdt in een door hemzelf genoemde ‘sportieve auto’. ,,Dus dat valt denk ik al wel op. Maar als ik gas geef, maakt dat bovendien veel ronkgeluid.” Als hij een rotonde verlaat, geeft hij dan ook gas. In tegengestelde richting komt de politie aangereden, die in dit geluid klaarblijkelijk reden zien om Jan te controleren. Zij nemen diezelfde rotonde, om de achtervolging op Jan in te zetten. ,,En daar gaat het in mijn optiek mis. De volgende rotonde is nog geen kilometer verder weg, daartussen moet ik deze snelheid volgens de politie gehaald hebben en dat kan gewoon niet”, legt hij uit. Volgens Jan kan hij binnen die afstand immers nooit de 128 gehaald worden. Die 128 is overigens een vaststelling na correctie, de daadwerkelijke snelheid die hij volgens de politie gehaald moet hebben is 140 kilometer per uur.

Ook de officier van justitie vindt de meting toch wat discutabel. ,,Maar: het is een lange, rechte weg. Er is dus wel altijd zicht op uw auto geweest. Maar vijfhonderd meter afstand ’s nachts is ook mijns inziens echt wat ver. Maar dat u flink te hard gereden hebt, lijkt me wel een feit. Die constatering is voor mij leidend in mijn eis.” Dat is normaliter een bedrag van 610 euro, maar omdat het feit al zo lang geleden is eist de officier een bedrag van 300 euro. Jan blijft het ermee oneens. ,,Omdat het onmogelijk is. Er wordt hier gezegd dat de afstand tussen de rotondes duizend meter is, maar ik heb nagemeten: die afstand is zevenhonderd meter. Kortom, ze kunnen me gewoon geen kilometer gevolgd zijn.” De rechter gaat mee met Jan. Er is teveel twijfel, het is allemaal iets te vaag. Jan wordt dan ook vrijgesproken.