Reisblog Cuetzalan

Je zou dit zomaar een reisblog kunnen noemen. Ik neem je mee naar Mexico. Naar Cuetzalan in deelstaat Puebla. Het dorpje ligt hoog in de bergen, op zo’n vijf uur rijden van Mexico Stad. Hier lopen mensen in traditionele kleding en er is thans nauwelijks toerisme. Hooguit wat vanuit Puebla. Want ja, wie gaat er nu vijf uur rijden? Maar dat dit dorpje alles in zich heeft om een hotspot te worden vertel ik je hier.

Cuetzalan in al haar glorie als de zon schijnt

Cuetzalan

Cuetzalan is een zogenoemde Pueblo Mágico. Een magisch dorp. Het regent hier haast altijd. … Lees hier de hele tekst

Nog even geduld

De politieagent twijfelt als de groep echt niet luistert. ‘Wij zijn Nederland’, roepen ze. Hij sommeert afstand te houden, zij negeren dat. Hij begint er op in te slaan, het verschijnt op Dumpert. Dit is Nederlands verzet anno 2020. Waarom ze hier zijn? De mensen zijn woedend. Alsof alles van ze is afgepakt. Doe es even rustig joh.

Onmogelijk vraagstuk

Vooraf: ingewikkelde vraagstukken verdienen een kritische blik. Onmogelijke vraagstukken, echter, kun je beter overlaten aan de échte specialisten en daarop blijven vertrouwen. Dit onmogelijke vraagstuk heeft immers nog geen zaligmakend antwoord. Dat geldt niet alleen voor Nederland, dat geldt wereldwijd. … Lees hier de hele tekst

Een ode aan haar

Haar donkerbruine ogen lijken in bepaald licht soms een blauwe eclips te hebben. Ik kan daar verwonderd naar blijven kijken. Soms geïntrigeerd, puur door die wonderlijke kleur. Haar pupillen hebben echter een aanzuigende werking, waardoor ik er dieper en dieper in verstrikt raak. Haar rust doet de rest. Alsof ze me uitnodigt. Kijk maar, ik  kijk wel terug. Kom maar, je bent welkom. We bewandelen, bestuderen elkaars ziel. Onderzoeken deze, leren het kennen en een gelukzalig gevoel overvalt ons beiden. We komen steeds dichter bij elkaar, tot onze lippen elkaar raken. Een zoen.

Direct toen ik haar ontmoette, raakte ik … Lees hier de hele tekst

Corona in Mexico

Het is stil, haast uitgestorven op het enorme centrale plein in hartje Mexico City, Zócalo. Normaliter is dit een komen en gaan van mensen. Van handel, van toeristen, van geluid, van rumoer, van een ware kakofonie van alles. Nu is het volledig afgesloten. Er staan soldaten. Het zijn coronatijden.

In de straten eromheen lopen wel mensen. Er zijn looplijnen, er is controle door politie. Schijnheilig zet je dan je mondkapje op, want hoewel niet verplicht wordt dat toch van je verlangd. Ben je er voorbij, zet je ‘m weer af. Want laten we wel wezen: zo’n ding is best irritant. … Lees hier de hele tekst

Levenspad

Terwijl Tania en ik hand in hand door Condesa, richting Paseo de la Reforma in het centrum van Mexico City lopen, raak ik even diep in gedachtes verzonken. We zitten in het regenseizoen; het zonnetje schijnt, maar twijfelt duidelijk. Donkere wolken maken langzaam hun opwachting. Het voelt gek genoeg als een geluksmomentje, maar niet alleen ingegeven door dit moment. Mijn brein werkt naar conclusies toe. Over mijn levenspad.

Verbouwing

Mijn vrienden zijn al de hele middag dolenthousiast en geïnteresseerd aan het WhatsAppen over verhuizingen en verbouwingen aan het eigen huis. In de chat worden duizelingwekkende bedragen genoemd, er wordt gewag … Lees hier de hele tekst

Mario

Mario is onlangs ontslagen. Het bedrijf heeft dermate last van corona, dat er gesaneerd moest worden. Volgens Mario onzin: corona heeft het ontslag vergemakkelijkt. Eigenlijk kwam de pandemie in dat opzicht best goed uit voor het bedrijf.

De ongeveer-vijftiger lijdt eronder. Dat vertelt hij niet alleen, dat zie je ook aan alles. ,,Ik moet echt opletten dat ik niet te veel ga drinken, dat is mijn grootste valkuil”, vertelde hij me eerder. Het ontslag voelt oneerlijk. Voelt als een aanslag op het zelfvertrouwen. Regelmatig zit hij voor onze flat. Met Hans en soms met meer flatgenoten. Dan praten ze over … Lees hier de hele tekst

Toekomstplanner

Ik ben nooit een goede toekomstplanner geweest. Ik weet nog niet eens wat ik later wil worden. Dat zie je ook aan mijn agenda: die is over een week nog volledig leeg. Voor mij bestáát oktober nog helemaal niet.

Toch bestelde ik onlangs een ticket naar Mexico Stad. Ondanks corona. Ondanks ‘oranje’, ondanks dat het heel sterk afgeraden wordt. Dus toen eergisteren juli ingeruild werd voor augustus, begon die reis plots wel dichtbij te komen. Want ik vertrek op 2 september. Jeetje.

Robert ten Brink

Dat Tania Mexicaanse is, die op ruim 8000 kilomeer van me vandaan woont: heeft zoiets … Lees hier de hele tekst

Mijn strijd met de petfles

Vier motorrijders nemen plaats op het terras. Een van hen haalt het drinken en al gauw gaan hun flesjes cola en fanta open. Mijn petfles ijsthee staat dan nog gesloten voor me. Ik krijg het ding met geen mogelijkheid open en ik zit hier inmiddels al een minuutje of tien.

Het is ook warm op dit overdekte terras. Ik zweet. Ik zit al ruim twee uur op de fiets en hoewel het buiten niet buitengewoon warm is, heb ik dat nu plots wel. Ik waag nog een poging, mijn handen voelen krachtig en ruw. Daar kan ik me niet achter … Lees hier de hele tekst

CHECK, CHECK, DUBBELCHECK

In: nieuwsbrief Oreon juli 2020, verstuurd op 8 juli 2020

Voordat onze led-armaturen ook daadwerkelijk operationeel in de kassen hangen, onderwerpen we hen uitvoerig aan onze eigen tests. Hoe reageert de armatuur bijvoorbeeld op extremen, zoals tropische of juist temperaturen ver onder het vriespunt? Met een uiterst nauwkeurige goniometer testen we zelf wat de output is; de specificaties die de led-fabrikant meegeeft zijn daarom niet leidend. Want we weten: ieder type armatuur is anders en loopt daarom verschillende soorten optische verliezen op, waar de led-fabrikant geen invloed op heeft.

Maar wat testen we? En hoe? We laten een lamp jarenlang … Lees hier de hele tekst

Goezate hoopt op hulp bij realiseren tuin

Voor: De Riethorst Stromenland en Goezate, bedoeld voor allerhande media

Tekst: Steven van Beek

Wat: Goezate hoopt dat Werkendammers helpen een tuin te realiseren

Waar: Goezate, Werkendam

Wanneer: maandag 6 juli 2020

WERKENDAM – Dat de Werkendamse zorglocatie Goezate geen eigen tuin heeft, vinden ze zelf eigenlijk ‘ondenkbaar’. Locatiemanager Karin Schellekens  is sinds 1 februari in dienst en het was het eerste dat haar opviel en vooral verbaasde. Samen met de fanatieke vrijwilliger Hendri Visser hoopt ze op hulp uit de Werkendamse gemeenschap.

Goezate

In Goezate wonen 75 mensen. Hier wordt somatische en psychogeriatrische zorg verleend. Met name voor de … Lees hier de hele tekst