Steven > Columns > Nog 48 dagen

Nog 48 dagen

Leestijd: 2 minuten

Telkens als ze glimlacht, gaat er een scheut van verlangen door me heen. Het klinkt als een vrolijke grinnik, dat op de één of andere manier telkens om de zoveel zinnen opduikt. Als mijn wekker ’s morgens afgaat wil ik deze, zoals ieder normaal mens, afzetten en mijn telefoon weer wegleggen. Totdat het besef komt: Tania. Het lijkt wel puberliefde. Ik zet mijn internet aan en zie het WhatsApp-symbool al snel verschijnen. Een voiceberichtje. Haar nu al bijna traditionele goedemorgengroet. En weer die grinnik. Ik ben direct wakker. En vrolijk.

Op 25 april vertrek ik. Drie en een halve week, Mexico City. Naar Tania, ergens in het noorden van de stad die qua inwoneraantal vergelijkbaar is met Nederland. Mijn goede vriend Jorrit heeft zijn liefde voor deze stad al vaker uitgesproken en het stond al een tijdje redelijk hoog op mijn lijstje. Ik houd van Latijns Amerika. Ik houd van de steden. De levendigheid. En nu ken ik daar Tania. Een prachtige Latina. Een prachtig mens die ik in toenemende mate in mijn armen wil houden. Hoe zou die grinnik in het echt klinken? In mijn oor, met een vleugje ademhaling?

Een weekje of twee, drie geleden werd onze fantasie steeds groter. Ik wilde naar Mexico, zij naar Nederland. Om elkaar te zien. We praatten erover, veelvuldig. Beloofden elkaar dit jaar nog in de armen te sluiten. Na weer die fantasie besproken te hebben, besloot ik het gewoon te doen. Weg met de toezeggingen, de beloftes, maar actie. Waarom niet? Ik kocht een ticket.

We belden met video. Haar rode wangetjes verraadden opwinding. Die was niet gespeeld. Mijn continu onzekere ik werd gelogenstraft. En sindsdien praten we er haast constant over. En bespraken we zelfs kort het gegeven dat het ook tegen kan vallen. Beide beentjes op de grond. Realistisch. En toch de blijvende opwinding.

,,Ik weet niet of je van taco’s houdt? Mijn broer wil ons meenemen op taco-tour. Ik ben er zelf niet zo’n fan van, hij vindt het heerlijk en kent de beste straatkraampjes. Zou je dat leuk vinden?”, appt ze me. Ik ben ontroerd. Ze heeft haar familie en vrienden over me verteld. Dit is niet langer een één op één, maar breder. Dat bevalt me. Ietwat verlegen geeft ze toe dat ze vaak over me praat. Natuurlijk wil ik meedoen met de taco-tour. ,,En vrienden stellen een barbecue voor, dat is misschien ook wel leuk.” Natuurlijk is dat leuk.

En zo vullen die drie weken zich langzaamaan. Ik probeer realistisch te blijven. Tot het negatieve aan toe: ook alleen ga ik het daar prima naar mijn zin hebben, mocht het onverhoopt mis gaan. Maar het gaat niet mis. Onze dagelijkse telefoontjes, appjes, voiceberichtjes: ze worden steeds leuker. Er overvalt me een gevoel dat ik al jaren niet gehad heb. Of misschien wel nooit gehad heb. Nog 48 dagen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.