De goedkope taco heeft twee nadelen

Heerlijk, in m’n eentje op avontuur gaan. Ik had echter al gauw weinig fiducie in de route die de app aangaf. Ik bedoel: uitstappen op die en die metrohalte en dan tweehonderd meter lopen om naar een andere metrohalte met een andere naam te gaan, die Google Maps dan weer niet kent? Dat lijkt me bijzonder onlogisch. Afijn, dat besef had ik pas in de metro. Sta ik ineens in een hele vage buurt van Mexico Stad. Drukke, chaotische weg, volop bedrijvigheid, heerlijk krakkemikkige straten en absolute onoverzichtelijkheid. Oppassen geblazen, maar wel weer iets nieuws. Ik ben direct enthousiast.

Al gauw zie ik een tacozaakje dat goed gevuld is met mensen. Een man van ruim in de zeventig doet de afwas midden in die zaak. Die aanblik ontroert me, dat trekt me aan: ik ga naar binnen.

Nu wordt over tacos veel verteld. ‘De beste’ bestaat niet, want dat verandert met de dag. Aanraders zijn moeilijk aan te wijzen. Feitelijk is de gouden regel: als het er druk is, zal het vast de moeite zijn. Hier is het druk, dus die kan ik alvast afstrepen.

Edoch, ook de prijs doet ertoe. Te duur is niet goed, te goedkoop al helemaal niet. Ga altijd uit van ergens tussen de vijftien en vijftig pesos. Want tien pesos (42 cent) voor een taco? Dat zijn tacos voor de allerarmsten, die je veelal in de omgeving van metrohaltes vindt. Er kleven twee nadelen aan tacos van deze prijs. Zo zou het bijvoorbeeld vlees kunnen zijn van een straathond, in plaats van een varken. Dat ruimt zo lekker op en is eenvoudig te vangen. Argh.

Deze zíjn dus tien pesos en dus neem ik speurend polshoogte bij de andere tafels. Het blaft en kwispelt niet, volgens mij. Maar goed, knorren doet het ook niet. De zeventiger komt naar me toe, ik bestel er gewoon drie. Op hoop van zegen. Alles erop? Welja, uiteraard.

Ik kijk in het rond. De kassa is zo oud, dat de man deze ongetwijfeld van zijn vader gekregen heeft. De tacos smaken me prima, dit lijkt me geen straathond. Sterker, ik heb nog steeds honger en ik neem nóg een drietal. Met m’n buikje gevuld vervolg ik wat later m’n weg. Terug naar de metro en ditmaal met een aanmerkelijk logischer uitgestippelde route.

Oh ja, ik had het over twee nadelen. Het is nu bijna 9 uur in de ochtend en ik overweeg bijna voor de zesde keer deze ochtend naar het toilet te gaan. Note to myself: neem de adviezen van locals toch maar écht serieus.


Wil je me helpen? Lees dan nog even door:

Allereerst: dank voor het lezen van bovenstaand verhaal. Die las je uiteraard gratis. Dat blijft ook zo. Maar een klein beetje sponsoring zou ik echt enorm waarderen! Daar heb ik twee eenvoudige mogelijkheden voor. Eentje die jou niets kost en eentje waar je een zelfgekozen donatie aan me overmaakt.

  • Via Yoors: als je hier klikt, krijg ik daar (een beetje) geld voor. Je ziet daar ditzelfde verhaal staan. Kost jou dus verder niets :-).
    Yoors is een gratis website waar schrijvers, fotografen, videomakers, cartoonisten etc. hun werk kunnen uploaden. Jouw bezoekje levert mij wat geld op, dus met een klikje ben ik al zeer blij!
  • Via donatie: dat kan hieronder:
Totaal: € -

Steven van Beek

Alle teksten op deze website zijn van Steven van Beek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

 

 

Lees hier waarom je je zou abonneren op Uitgeverij Stofje. Of schrijf je hierboven in voor de nieuwsbrief.

Translate »