John Frusciante - The Empyrean

John Frusciante – The Empyrean

De scheidslijn tussen genialiteit en krankzinnigheid is, met name in de kunstwereld, vaak een erg smalle. John Frusciante bewandelt deze smalle scheidslijn al jaren. Als gitarist van de Red Hot Chili Peppers heeft hij tegenwoordig de leiding en bepaalt de muzikale koers van de band. Dat houdt in: Kwalitatieve pop / rock die commercieel aanslaat maar eigenlijk verre van interessant is. Solo zoekt hij de grenzen op en is het hem nog niet gelukt deze smalle lijn te verlaten richting absolute genialiteit. Vaak dondert hij juist hard van deze lijn af, richting krankzinnigheid. Vooral in zijn drugsperiode in de jaren ’90 was het muzikaal afgrijselijk wat de Amerikaan liet horen. Zowel Niandra LaDes And Usually Just A T-Shirt (1994) als Smile from the Streets You Hold (1997) zouden linea recta van zijn CV afgehaald moeten worden.

John Frusciante is met The Empyrean alweer toe aan zijn elfde solo-album en hoeft wederom niet te rekenen op commercieel succes. Net als al zijn vorige solo-werk is ook dit album een kakofonie van geluid en van onsamenhangendheid, met vlagen van genialiteit. Zet je koptelefoon bijvoorbeeld eens op voor ‘Central’, totale gekte. Het album heeft nogal wat luisterbeurten nodig, voordat die vlagen van genialiteit tot je doordringen en John Frusciante verdient dat aantal luisterbeurten. Muziektijdschrift Rolling Stone zette Frusciante immers op de 18e plaats in een lijst met de beste gitaristen aller tijden.

The Empyrean start met ‘Before the Beginning’. Een ruim negen minuten durende trip, die het beluisteren zonder meer waard is. Nergens een explosie en weinig spanning, maar het luistert prima weg. In ‘Song to the Siren’ (origineel: Tim Buckley) horen we John voor het eerst zingen en dat blijft toch een mindere kant van hem. ‘Unreachable’ is het hoogtepunt van het album. Wat poppier en toegankelijker, wat spannender en wat interessanter. Zelfs de stem van John valt hier niet tegen en het magnifieke instrumentale outro is het vermelden meer dan waard. Ditzelfde geldt voor bijvoorbeeld ‘Enough of Me’. Ook poppier en toegankelijker en ook het outro van dit nummer klinkt fantastisch.

Er staan nogal wat hoogtepunten op The Empyrean, maar het kost nogal wat tijd om deze hoogtepunten als zodanig te bestempelen. The Empyrean is geen achtergrondmuziek, maar vereist continue aandacht. Helaas zijn er eigenlijk nergens kippenvelmomenten. Op The Empyrean horen we een meester en z’n gitaar, maar heel diep lijkt John Frusciante toch niet gegaan te zijn om van dit album zijn ultieme meesterwerk te maken. The Will to Death uit 2004 was in ieder geval beter.

Pete Philly & Perquisite - Mystery Repeats The Live Edition

Pete Philly & Perquisite – Mystery Repeats The Live Edition

Je voelt je als fan van Pete Philly & Perquisite toch kortstondig ‘genaaid’ als je door de platenbakken struint en je ineens Mystery Repeats – The Live Edition aantreft. Zelfde prijs als de ‘gewone’ Mystery Repeats, maar er is een live-cd bijgevoegd. Dat is natuurlijk een hartstikke leuk extraatje, aangezien de heren live nog beter zijn dan op cd, maar juist degenen die Pete Philly & Perquisite live meegemaakt hebben, zullen de cd allang in huis hebben. Dat riekt naar uitmelking van een succesvol product. Toch is dat niet het geval, Mystery Repeats – The Live Edition is product-technisch net zo fraai vormgegeven als het origineel, maar het origineel (de blauwe cover) ziet er kwalitatief iets mooier uit dankzij het glanzende karton en boekje dat er is ingeniet.

Degenen die Mystery Repeats al in bezit hebben, zullen helaas de gang naar de winkel wederom moeten maken. Deze live editie is namelijk een must-have én tegelijkertijd een best-of van de heren, aangezien ook Mindstate live niet overgeslagen wordt. Bovendien zijn Pete Philly & Perquisite live véél rijker dan op album en zijn de stijlen veel diverser. Er worden meer instrumenten gebruikt (Remco Keijzer speelt een werkelijk weergaloze saxofoon-solo op ‘Womb to Tomb’ en ook de cello van Perquisite tijdens ‘Eager’ is geweldig) en vrijwel elk nummer krijgt een andere invulling dan het origineel. De nummers zijn tijdens verschillende optredens opgenomen en het publiek lijkt overal net zo enthousiast te zijn. We horen Pete Philly het Oostenrijkse publiek ophitsen voor ‘Q&A’ en ook het Tsjechische publiek reageert enthousiast op de hiphopliefde van Pete Philly voordat ‘Eager’ ingezet wordt.

Het levert een energieke en afwisselende cd op, met eigenlijk alleen maar hoogtepunten. ‘Cocksure’ lijkt meer op de Laidback Luke-versie op Remindstate en schurkt tegen de techno aan. Sluit je ogen en je ziet een volledige festivaltent ontploffen. In ‘Freestyle’ horen we een freestyle over seks en wiet en zit muzikaal geweldig in elkaar, met samples van legendarische hiphophelden. Het is eigenlijk de enige keer dat de heren oldskool hiphop ten gehore brengen, in tegenstelling tot wat Pete Philly ons regelmatig op deze cd wil doen laten geloven. Na afloop van ‘Mystery Repeats’ –het laatste nummer van het album- horen we nog een freestyle over ‘tetten’ en boerderijen, ingeleid door wederom een geweldige solo van saxofonist Remco Keijzer. Het zorgt voor een puike afsluiting van een puike live-cd. En ach, Mystery Repeats dubbel in je platenkast hebbben staan is toch ook weer niet zó’n schande?

Franz Ferdinand - Tonight: Franz Ferdinand

Franz Ferdinand – Tonight: Franz Ferdinand

Toen Franz Ferdinand in 2004 debuteerde met een titelloos album, veranderde de wereld een beetje. De band werd gehyped, de hemel ingeprezen en werden zelfs gezien als de nieuwe The Beatles. Nu, vijf jaar later, kun je de balans van dat debuut toch redelijk opmaken. Het muzikale landschap is veranderd, gitaarmuziek is weer in en bands als Maxïmo Park, Bloc Party, The Futureheads en vele anderen, hebben hun succes voor een groot deel toch te danken aan Franz Ferdinand. In principe kun je dat debuut gerust ‘een klassieker’ noemen. Nauwelijks bekomen van de enorme hype, uitverkochte concerten en uiterst succesvolle festivaloptredens, kwam de band alweer op de proppen met vervolgplaat You Could Have It So Much Better. Beduidend minder dan het debuut, maar toch een puike cd met wederom enkele sublieme popliedjes.

De band nam gas terug, nam de tijd voor zichzelf en vertoefde weer lange tijd in thuisstad Glasgow. Even op adem komen, even ‘onthypen’ en even opnieuw beginnen. Op diverse fora en in diverse media werd al druk gespeculeerd over het nieuwe album van Franz Ferdinand. Er zouden meer dance-invloeden in komen, de gitaren zouden aan de wilgen gehangen worden en er zou een volledig nieuwe richting ingeslagen worden. In een interview met OOR (nr. 1 / 2009) komen de heren terug op deze speculaties: De band wenste toendertijd niet met de pers te spreken, omdat ze geen nieuws te melden hadden.

Vijf jaar na YCHISMB is de opvolger dan eindelijk klaar. Tonight: Franz Ferdinand is onmiskenbaar Franz Ferdinand, maar zijn toch aan het experimenteren geslagen. De Schotten weigeren daarmee hun eigen succes commercieel verder uit te buiten en pogen muzikaal voorlopers te blijven. Ze hebben dan ook alle tijd genomen voor Tonight en hebben tot in den treure geëxperimenteerd en gejamd. Duidelijk terug te horen in bijvoorbeeld ‘Lucid Dreams’, waarvan de laatste vijf minuten ontaarden in een tamelijk bizarre jamsessie met electronische geluiden, synths, drums en wazige overgangen. Het zorgt voor een absoluut hoogtepunt van Tonight en doet denken aan de lange versie van ‘This Fire’ tijdens Lowlands 2005. ‘Bite Hard’ heeft een soort ‘Jacqueline’-opbouw (de opener van het debuutalbum), ‘What She Came For’ heeft zelfs een Motörhead-einde. Het verschil tussen mannen en vrouwen wordt nog eens aangeduid op ‘No You Girls’, waarin zanger Alex Kapranos aangeeft dat vrouwen niks begrijpen van de gevoelens van mannen en dat mannen geen interesse hebben in de gevoelens van vrouwen.

Tonight: Franz Ferdinand heeft de tijd nodig en zal daarom waarschijnlijk geen grote hit worden. Na een flink aantal luisterbeurten ontaardt zich echter een meesterwerk dat nét iets te lang duurt. Als ‘Lucid Dreams’ de afsluiter geweest was, zou het album ongetwijfeld de volle vijf sterren gekregen hebben. Het album wordt echter afgesloten met ‘Dream Again’ en ‘Katherine Kiss Me’, twee rustige nummers die niet bijster interessant zijn.

Amadou & Mariam - Welcome to Mali

Amadou & Mariam – Welcome to Mali

Hoe zomers wil je het in de winter hebben? Ook wel origineel natuurlijk, om de Nederlander in de winter welkom te heten in het Afrikaanse Mali. Amadou & Mariam zijn terug van even weggeweest en weten met Welcome to Mali wederom warme, typisch Afrikaanse muziek in een aantrekkelijk en warm jasje te gieten. Het verhaal van het echtpaar moge bekend zijn. Zangeres Mariam Doumbia en gitarist / zanger Amadou Bagayoko ontmoetten elkaar in 1977 op een instituut voor jonge blinden en startten hun muzikale carriëre rond 1980. Intussen zijn ze respectievelijk 50 en 54, komen uit Mali, dragen traditionele Afrikaanse kledij en maken muziek die ergens doet denken aan Manu Chao. Welcome to Mali is alweer hun zesde album en klinkt weer wat gelikter dan de vijf voorgangers.

Amadou & Mariam braken definitief door met hun vierde album Dimanche à Bamako. Het album werd geproduceerd door Manu Chao en ook zijn stem was veelvuldig op dit album te horen. De doorbraak was vooral te wijten aan de prestigieuze BBC World Music Best Album Award 2006 en de Franse equivalent van de Grammy’s (Les Victoires de la Musique Award). Het album werd één van de best verkochte Afrikaanse albums ooit en met Welcome to Mali lijkt het duo dit succes te willen overtreffen.

De productie is ditmaal in handen van Marc-Antoine Moreau, die al langere tijd de manager is van Amadou & Mariam. Bekendste gast is Blurs / Gorillaz’ Damon Albarn op ‘Ce N’est Pas Bon’. Vanaf start ‘Sabali’ (ook met Damon Albarn) tot en met hidden track ‘Boula’ swingt, leeft en verwarmt Welcome to Mali en weet geen enkele maal teleur te stellen. Het eerder genoemde ‘Ce N’est Pas Bon’ kent een flink tempo, welke pas gaat liggen rond nummer 5, ‘Djuru’. De trackvolgorde is knap in elkaar gezet, omdat ‘Masiteladi’ (feat. Mathieu Chedid) in die context goed los gaat. Op ”the original West Coast-East Coast Collaboration” op ‘Africa’ (feat. de Somalische rapper K’Naan) wordt het continent bezongen en dat zou zomaar eens een nieuw continentaal volkslied kunnen worden. Hoogtepunten zat dus. ‘I Follow You’ en met name titel-track ‘Welcome to Mali’ zijn weergaloos en van een neergaande lijn naar het einde toe is zeker geen sprake.

Met hun discografie zit het wel goed. Volgens deze site hebben ze één keer in de Melkweg gestaan (2005) en slechts op enkele festivals in Nederland gespeeld. Amadou & Mariam zijn met topalbums Dimanche à Bamako en Welcome to Mali haast een verplichting voor zaal- en festivalprogrammeurs.

Gotan Project - Live

Gotan Project – Live

Het Franse Gotan Project bracht sinds hun oprichting in 1999 twee albums uit (La Revancha del Tango (2001) en Lunático (2006)) en bracht daarnaast nog een cd uit die je eerder een Gotan Project-DJset zou kunnen noemen (Inspiración – Espiración) en een EP (El Norte). De twee reguliere cd’s zijn nu ook verkrijgbaar als live dubbelaar onder de noemer Gotan Project Live.

Gotan Project was vooral begin deze eeuw een graag geziene gast op de zomerfestivals. De zomerse tango met electronische invloeden die de Fransen maken past dan ook uitstekend in een dergelijke setting en spreekt een hoop festivalgangers klaarblijkelijk aan. Gotan Project maakt geen dansbare tango, maar blijft juist erg trouw aan het Zuid Amerikaanse genre en voegt daar slechts mondjesmaat electronische invloeden aan toe.

Cd één, La Revancha del Tango tour, start met iets dat toch duidt op een zeer opwindende opening. Het lijkt dat er een trein komt aangereden en intussen hoor je enkele samples van nummers die komen gaan. De live-set start met het eerste nummer van La Revancha del Tango, ‘Queremos Paz’, een behoorlijk up-tempo nummer dat je direct in de sfeer brengt. Heerlijk om een live-cd te horen waar het publiek niet te aanwezig is, maar waar toch een soort live-energie te horen is. De diepe bas bij ‘Vuelvo al Sur’ wordt in een loom ritme gespeeld, terwijl karakteristieke tango-instrumenten als viool, bandoneon (da’s een soort accordeon) er een haast klassiek geheel van maken. De warme stem van zangeres Cristina Vilallonga zorgt ervoor dat we hier te maken hebben met het eerste echte kippenvelmoment. Prachtig! Eigenlijk suddert La Revancha del Tango tour vanaf dat moment gewoon heerlijk verder. In ‘Santa María (del Buen Ayre)’ komt de warme stem weer tevoorschijn en wordt er ook meer electronica bijgehaald in vergelijking met het voorgaande. Het zorgt voor een muzikaal hoogtepuntje en dat –tje geeft slechts aan dat het niveau eigenlijk continue erg hoog ligt. ‘Last Tango in Paris’ klinkt je direct bekend in de oren, aangezien het nummer (zoals zoveel Gotan Project-nummers) veel gebruikt wordt in commercials, films en tv-programma’s.

Cd twee, Lunático Tour, kent wat meer opwinding ten opzichte van de eerste cd. De aftrap, ‘Diferente’, is prachtig met een haast stuwende beat, ‘La Vigüela’ werkt het volle nummer hypnotiserend, Cristina Vilallonga doet het weer prachtig op ‘Amor Porteño’ en ‘Época’ en is sowieso veel meer aanwezig en dat komt de opwinding en diversiteit ten goede. Lunático Tour is in alle opzichten levendiger dan La Revancha del Tango Tour. Het publiek is aanweziger, er zitten meer rust- en meer knalmomenten in en er lijkt meer sprake te zijn van ‘liedjes’. Dit is uiteraard vooral te wijten aan die diepe, warme stem van de zangeres. Is La Revancha del Tango tour hierdoor minder? Nee, anders en eigenlijk net zo briljant.

De muziek komt dan wel uit 2001 en 2006, maar op de valreep brengt Gotan Project eigenlijk toch één van de betere releases van het jaar uit. Zondag 14 december in de Melkweg te zien en als het concert niet uitverkocht zou zijn, zou het een aanrader zijn.

Le Peuple de l'Herbe - Live

Le Peuple de l’Herbe – Live

Liveband bij uitstek Le Peuple de l’Herbe heeft haar live-tour rond het laatste album Radio Blood Money eindelijk afgerond en zal de studio weer ingaan voor een nieuw album. Dat moet haast het minst prettige onderdeel zijn voor de bandleden, aangezien er maar weinig Peuple-fans zullen zijn die hun albums echt waarderen. Le Peuple heeft namelijk vier albums op haar CV staan, die geen van allen echt geweldig zijn. Sterker, een best-of van deze vier zal niet al te vol staan. Het genre dat de Franse formatie brengt (hiphop, dub, dance, drum ’n bass, etc), kan echter best opwindend zijn en ook Le Peuple de l’Herbe heeft enkele fantastische tracks gemaakt. Het draait bij Le Peuple echter om de live-optredens die haast een garantie zijn voor een vet feestje. Zie bijvoorbeeld hun nachtoptreden in Tivoli De Helling. Ondergetekende was daar namens Podiuminfo bij.

Het optreden in De Helling was uitverkocht, wat toch een teken is dat de band ook in Nederland voldoende fans heeft. Het kost echter nogal wat moeite deze dvd in je bezit te krijgen. Cd-zaken wisten de dvd wel in hun computer te vinden, maar het kostte nogal wat levertijd en een garantie dat ze de dvd zouden ontvangen was er ook al niet. Bol.com had een levertijd van ruim een week, net als veel andere webwinkels. Reden? De dvd is in z’n geheel Frans en is dus puur bedoeld voor de Franse markt. Een interview met de band van een klein uur is dan ook alleen maar leuk als je de Franse taal uitmuntend beheerst, dus die slaan we even over…

Le Peuple de l’Herbe Live bevat dus een dvd en een live-cd. Live-cd’s zijn zelden de moeite waard en dat geldt ook voor deze cd. De cd is opgebouwd uit zo’n tien verschillende concerten, wat er uiteraard voor zorgt dat er geen enkele eenheid in het geheel zit. De dvd speelt zich af La Vapeur in Dijon, een zaal met een capaciteit van 1000. Het camerawerk is afgestemd op de muziek. Camerawisselingen op de beat, trillende beelden als de muziek erom vraagt en camerastanden die flitsen, afwisselen en zelfs vaag gemaakt worden. Dat levert geen extra kijkplezier op en het doet de live-reputatie van de band geen extra eer aan.

Zoals beschreven, zal Le Peuple moeite hebben een best-of samen te stellen. Dan is het vreemd dat enkele briljante nummers van de groep niet gespeeld worden op een dvd. Waar zijn de publiekslievelingen ‘Herbman Skank’ en ‘Les Rues de St. Paul’ en in iets mindere mate ‘Honesty’, ’20 Years Gone’ en ga zo maar verder? De nadruk ligt op Radio Blood Money en dat is, met de eerder aangehaalde matige vorige albums, toch het minste album totnutoe. Geen aanrader dus, laat deze dvd maar gewoon in Frankrijk liggen.

Faithless - Live in Moscow

Faithless – Live in Moscow

Natuurlijk, we werden eind jaren ’90 en begin deze eeuw doodgegooid met Faithless. Op elk festival in de Benelux en ook daarbuiten stond de band op het affiche en vaak keerden ze het jaar erop gewoon terug op hetzelfde festival. Op zich een logische gedachtegang van veel programmeurs van festivals, aangezien de band hypnotiserende, spectakulaire en dansbare optredens weggaf waar het publiek massaal op afkwam. Maar op een gegeven moment is het nu eenmaal teveel en tot overmaat van ramp kwam Faithless in 2004 met het tegenvallende No Roots, om vervolgens nooit meer op het niveau te komen van de eerste drie uitmuntende albums Reverence, Sunday 8 PM en Outrospective.

De band is dus behoorlijk uit de picture geraakt. In 2006 kwam Faithless met het onopvallende To All New Arrivals, maar het enige dat deze cd teweeg bracht was een wereldtour, die Faithless onder andere in Ahoy deed belanden. Niet dankzij die cd, maar dankzij die eerste drie dus. De vierde live dvd, Live in Moscow, is dus weer een echt teken van leven. Opgenomen in de Smirnoff Experience te Moskou in 2007 met het Russische orkest Musica Viva Chamber Orchestra, weet de band ons weer te herinneren naar oude tijden. Een magnifieke, hypnotiserende show met bijzonder fraai camerawerk voert ons langs alle klasssieke Faithless-hits. Het strijkorkest geeft de sound een aangenaam extra tintje en klinken bijzonder goed en strak in de dance-bombast van ‘Insomnia’ of ‘God is a DJ’.

De reden dat de nieuwere albums simpelweg niet zo goed zijn als de eerste albums zijn gemakkelijk aan te wijzen. Zo voegde de band de Britse zanger LSK toe aan de line-up en dat bleek op z’n zachtst gezegd een ongelukkige keuze. Ook op deze dvd is zijn opwachting op het podium een ergernis op zich, maar dat kan ook te maken met een vooringenomen mening. Daarnaast schreef Maxi Jazz steeds vaker wereldverbeterende teksten. Dat kán werken, getuige de uitstekende No Roots-single ‘Mass Destruction’ (live overigens een absoluut hoogtepunt dankzij het orkest), maar de typerende Faithless-sound, die vooral uit de hoge hoed van Sister Bliss leken te komen, sneeuwde nogal onder. Het lukte Faithless niet meer hypnotiserende dance-tracks te maken. De band maakte eerder liedjes, in de negatieve zin des woords in dit geval. Een aantal van deze liedjes komen terug in het middenstuk, maar blijven – op het falende ‘Bombs’ en het mislukte ‘Music Matters’ (ft. zangeres Stephanie Meads) na- verrassend goed overeind. De sfeer die de nummers oproepen verschillen weliswaar met de dance-krakers in het begin en aan het eind van het concert, maar de hypnotiserende warmte blijft aanwezig. Ronduit ergerlijk is toch wel de aanwezigheid van LSK. Zijn stem is dan wel zuiver, maar dusdanig r’n b dat het gevoelsmatig niet bij deze band past.

Er valt mee te leven. Live in Moscow is verder namelijk een voortreffelijke dvd geworden, die ervoor zorgt dat we met weemoed terug kunnen kijken naar een periode dat deze band ter zake doende cd’s uitbracht en bijzonder spectaculaire optredens wist te verzorgen. Aan de nieuwe nummers te merken, zal het spectakel echter in de toekomst alleen maar verder afnemen en dat is toch zonde.

Kohfie Konnect - Hetiszover

Kohfie Konnect – Hetiszover

Het is alweer vier jaar geleden dat ‘Tsaar’ Tenshun en ‘Keizer Punchline’ Jiggy Djé als Kohfie Konnect een videoclip op het internet plaatsten. Het nummer ‘Dikke Neus’ gaf de groep de nodige aandacht en bracht bovendien een trend teweeg. Steeds meer groepen plaatsen videoclips op het internet om zichzelf te promoten. Op deze manier kun je underground blijven, maar toch een soort van naam maken. Nu een heel album en op Hetiszover worden Tenshun en Jiggy Djé gecompletteerd door Terilekst op de beats.

Jiggy Djé kondigde al geruime tijd een nieuw solo-album aan, maar deze werd continu uitgesteld. Hetiszover werd helemaal niet aangekondigd, maar is dan toch een album dat daadwerkelijk op de markt is gebracht. Kohfie Konnect draait niet om Jiggy Djé, die toch al wel het meeste naam gemaakt heeft in de hiphopwereld. Het is Terilekst, die Kohfie Konnect presenteert. En Terilekst presenteert een rauw, afwisselend, origineel en underground geluid. In feite lopen de nummers in elkaar over en met Jiggy Djé heeft Kohfie Konnect één van de betere mc’s van Nederland in huis. De redelijk onbekende Tenshun maakt ook indruk. Door zijn Limburgse tongval onderscheidt hij zichzelf op een interessante wijze.

Ook interessant is de wijze waarop Hetiszover tot stand is gekomen. Het album is vrijwel in z’n geheel gescheiden gemaakt. Terilekst maakte een beat, stuurde deze naar de twee rappers, Tenshun begon eraan, Jiggy Djé maakte het af en stuurde deze terug naar Terilekst, die regelmatig met verbazing luisterde naar de metamorfose die het origineel had ondergaan. Het album is in drie maanden gemaakt en men gaf geen ruchtbaarheid aan het project, om lekken tegen te gaan.

Het eerst in het oor springend is ‘De Echtste’, waarin Kohfie Konnect ’Echte, echte, echte, echte, echte, echte, echte, echte hiphop’ brengt. Eén van de rustigere nummers op het album, maar het couplet blijft logischerwijs erg snel hangen. Hilarisch is ‘Kohfie Konnectz Level’, waarin in razend tempo verwijzingen worden gedaan naar koffie. Grappige tekst en de Keizer en de Tsaar van de punchlines maken de bedoeling van Hetiszover direct duidelijk. Op ‘BRRRAK’ wordt het tempo opgeschroefd en is één van de hardere tracks op het album. De overgang naar het eerder genoemde ‘De Echtste’ naar een wat rustiger vaarwater is even simpel als doeltreffend. ‘Keihard’ is eigenlijk de basis geweest voor dit album. Jiggy Djé en Tenshun pielden met de beat van deze track en dat beviel hen zo goed, dat ze Terilekst erbij haalden en besloten meer nummers te maken. Dit nummer was eigenljik bedoeld voor Jiggy’s solo-album, maar het voelde meer aan als een Kohfie Konnect-track. Hoogtepuntje die echt vermeld dient te worden is het duistere ‘Glotzbach’. Niet rauw, wel funky, aangrijpend en interessant.

Hetiszover is anders dan andere nederhop-albums. Het album is funky, underground, duister en afwisselend. De twee rappers verschillen in stijl en stem, maar doen niet veel voor elkaar onder qua tekst. Hetiszover heeft heel wat luisterbeurten nodig, maar als het album tot je doorgedrongen is heb je behoefte aan meer en vaker. Een soort groei-album dus, met een lange houdbaarheidsdatum.

Kaiser Chiefs - Off With Their Heads

Kaiser Chiefs – Off With Their Heads

In een periode dat de britpop-bandjes als paddenstoelen de grond uitschoten (in 2005), kwamen ook de Kaiser Chiefs op de proppen met hun debuutalbum Employment. Een bijzonder vrolijk debuut met enthousiasmerende liedjes die de Chiefs naar de grote zomerfestivals brachten. Opvolger Yours Truly, Angry Mob gaf hier een passend vervolg aan en met name de hitsingle ‘Ruby’ wist direct weer te bekoren. Maar toch, dat album was een stuk minder vrolijk en enthousiasmerend. En net op het moment dat we de Kaiser Chiefs weer een beetje beu begonnen te worden door hun blijvende aanwezigheid in de spotlights en het overmatige touren en dus eigenlijk hopen dat ze een jaartje gaan uitrusten, komt de band met het nieuwe album Off with their Heads, een ruim 35-minuten durend album welke geproduceerd is door Mark Ronson.

Maar waar Mark Ronson van Versions (lees hier onze recensie) een vrolijk niets-aan-de-hand-cover-album maakte, is Off with their Heads weer een stuk minder vrolijk en enthousiasmerend dan de voorgangers van de Chiefs. Er staat in ieder geval geen ‘Ruby’ of ‘I Predict a Riot’-achtige knaller op. Nee, Off with their Heads is een kort en vooral ander album geworden dan de voorgangers. Zo begint het album met ‘Spanish Metal’ en het intro van dit nummer is metal. Eerste single ‘Never miss a beat’ is ook het eerste nummer dat de groep maakte voor dit album en heeft ergens wel het vertrouwde Chiefs-geluid. En aangezien de ‘Oh my God’-versie van Mark Ronson gezongen werd door Lily Allen, zingt zij een stukje achtergrond mee op dit nummer. Wat een klein wereldje is het toch weer. Ook op ‘Always Happens like That’ zingt Allen op de achtergrond mee en in beide gevallen levert dat geen meerwaarde op. Ze is namelijk nauwelijks hoorbaar.

Off with their Heads heeft toch hele aardige elementen. Zo is ‘You Want History’ muzikaal best interessant, door de behoorlijk aanwezige basgitaar en de daarbij horende opbouw in spanning. Genres worden verkend, de punkfunk en rock komen naar voren. En het gaat verder. ‘Half the Truth’ kent namelijk ook een gastartiest en da’s een verrassende. De Britse rapper Sway rapt –niet al te opvallend, maar toch- een stukje mee. Wederom een gastartiest wiens meerwaarde nihil is en daarom eigenlijk onnodig te noemen is. Waarschijnlijk ligt het aan de lengte van het album en anders wellicht aan het ontbreken van typische Kaiser Chiefs-songs, maar Off with their Heads voelt aan als een tussendoortje, een experimentje. En in die context is dit album zonder meer interessant en het beluisteren meer dan waard.

Ice Cube - The Essentials

Ice Cube – The Essentials

Raw Footage is de naam van het nieuwste album van rapper/acteur Ice Cube en zal zeer binnenkort besproken worden op deze site. Voorafgaande aan dit nieuwe album, is nu een soort verzamelaar van de invloedrijke rapper gereleased. The Essentials is de naam en is een uitstekende introductie voor ‘s mans ouevre. Ice Cube is een grote jongen in de geschiedenis van de Amerikaanse hiphop. Geboren in muziekjaar pur sang 1969 in Californië als O’Shea Jackson groeide Ice Cube uit tot de vermeende grondlegger van de Gangstarap, een rapstijl die zich inspireerde door het geweld in the ghetto’s van verschillende Amerikaanse steden.

Ice Cube begon met de groep C.I.A., gaf optredens op feestjes van Dr. Dré, ontmoette Easy E. en gecompletteerd met DJ Yella was de groep N.W.A. geboren. N.W.A. begon dus met het maken van de zogenaamde Gangstarap en deze stijl sloeg bijzonder aan, voornamelijk bij zwart en arm Amerika. Door een ruzie met Easy E begon Ice Cube begin jaren ´90 met een solo-carrière.

The Essentials is geenszins een commerciële best-of geworden. Het album bestaat niet louter uit singles, maar is een mengeling van oud, nieuw en live-werk van Ice Cube. The Essentials trapt af met ‘Go to Church’, featuring Snoop Dogg. Een nummer uit 2006 en direct al een signaal dat Ice Cube niet teert op zijn verleden maar nog altijd bezig is om kwalitatieve hiphop te maken. ‘A Bird in the Hand’ van het album Death Certificate uit 1991 is dan weer geen single geweest. Geen problem, want het nummer is briljant en ademt het old-skool geluid van de jaren ’80 nog net uit. En dat blijft gedurende het gehele album zo. Neem ‘Givin’ Up the nappy Dugout’ uit 1991, ongetwijfeld één van de echte hoogtepunten van deze cd. Het midden van The Essentials is sowieso het beste gedeelte, met o.a. de typische jaren ’90 hiphoptrack ‘When will they shoot’, met diverse typische overgangen of de live vertolking van ‘Why we Thugs / Smoke some weed’ uit 2006.

Ondanks dat Ice Cube’s The Essentials nummers bevat uit de tijdsperiode 1990-2008 (het laatste nummer is ‘Cold Places’ en komt van zijn nieuwe album Raw Footage), klinkt The Essentials als één (geweldig) album. Je hoort overigens wel degelijk ontwikkeling, als je de nummers met de jaartallen zo naast elkaar legt. Ander soort beats, piano-samples, teksten, gastrappers en enigszins andere klanken, maar –en dat is het knappe-, Ice Cube blijft onvermijdelijk Ice Cube en haalt geen al te gekke fratsen uit, die naar een commerciële inslag neigen. Ice Cube is nog altijd politiek geëngageerd, maar volwassener, realistischer en desondanks nog altijd geloofwaardig.