Ervaren chauffeur doet het altijd zo

Harm is een ervaren chauffeur. Veertig jaar lang reed hij met diverse vrachten door Europa en nooit werd hij bekeurd. 63 is hij inmiddels, hij bouwt zijn arbeidsintensiteit zo langzamerhand af. Op 19 oktober 2018 rijdt hij met een bedrijfsauto met aanhanger over de Chaamsebaan. Op de aanhanger ligt een pallet met tegels, gezekerd met slechts één spanband. De politie houdt hem staande: ze vinden de aanhangwagen onvoldoende gezekerd en slingeren hem op de bon. 380 euro.

Harm komt uit Badhoevedorp. Met onmiskenbaar Amsterdamse tongval legt hij uit dat hij het altijd zo doet. ,,Het kán niet glijden, het is echt helemaal veilig. Er zit een coating op de aanhanger, dat remt het zelf al af”, legt hij uit. Dat wordt door de politie betwijfeld. ,,Bij hard remmen of bij hard optrekken gaat dat toch schuiven? En als het schuift, heb je toch een probleem?”, vraagt de officier. ,,Dat gebeurt dus niet. Nooit. Hooguit bij hard optrekken, maar dat doe ik dus nooit. Het is echt deskundigheid en die was bij de verbalisant niet echt aanwezig”, legt Harm uit.

Niet dat de mannen onaardig waren, benadrukt Harm. ,,Ze gaven zelfs nog aan dat ik een advocaat mocht bellen. Dat verraste me, die heb ik helemaal niet. Wat helemaal gek was: ik mocht vervolgens wel doorrijden. De volle 105 kilometer terug naar Aalsmeer”, grijnst hij. De officier ziet op bijgevoegde foto’s dat er bij vertrek toch echt twee spanbanden om zijn lading zitten, wat de politie kennelijk veilig genoeg achtte.

De officier vraagt aan Harm of hij in het vervolg wél twee spanbanden zal gebruiken. ,,Ik… eh… mja. Weet je, ik vind het echt pure ondeskundigheid hoor. Ik wil best twee spanbanden gebruiken, dat is vijf minuten extra werk. Dat is het ding niet, maar ja”, klinkt het wat cynisch.

De officier wil hem de 380 euro boete gewoon opleggen, maar de helft wordt dan voorwaardelijk. De rechter: ,,Ik twijfel niet aan uw of aan hun deskundigheid. Ik vind dat twee banden altijd beter zijn dan één.” Omdat Harm nog nooit met justitie in aanraking is gekomen, vraagt de rechter de 380 geheel voorwaardelijk. Niet meer doen dus. ,,Há, anders moet ik weer dat hele eind hiernaartoe. Ik vind het prima joh, ik gebruik wel twee spanbandjes.”

Gregory wilde zijn vriendin helpen en negeerde de politie

De politie waarschuwde de 43-jarige Gregory tot drie keer toe. Vroegen hem keer op keer om vooral afstand te houden. Ze duwen hem letterlijk weg, maar de Bredanaar bleef roepen. Schreeuwen. Dreigend en overheersend. Daar heeft hij ook wel een reden voor: zijn vriendin Dina wordt op dat moment gearresteerd. Er is veel consternatie, veel publiek aanwezig, veel bemoeienis. Uiteindelijk wordt ook hij opgepakt. ,,Halló. Ik wilde gewoon praten, weten wat er aan de hand was. Dat die agent me op die manier wegduwde kan gewoon niet. Hij zou zijn hand in zijn *** moeten duwen”, klinkt hij nog steeds ziedend.

Het is 21 september 2018 en het incident gebeurt bij een coffeeshop aan de Bredase Nijverheidsingel. Even daarvoor ligt Gregory nog te slapen. Hij wordt wakker gebeld: zijn vriendin zit in de problemen. Hij stapt snel op de fiets om haar tot rust te manen. Haar rustig te krijgen.

De politie is niet zo blij met de aanwezigheid van Gregory. Niet zo blij met de aanwezigheid van wel meer mensen. Gregory heeft het over ‘duizenden mensen’.

,,Als de politie zegt: bemoeit u zich er niet mee: waarom doet u dat dan toch?”, vraagt de rechter. ,,Pff. Meneer heeft een uniform en heeft dus het recht mij te duwen? Dáár gaat het mij om!”, reageert Gregory.

De rechter kijkt naar het proces verbaal. ,,Het aardige is dat de verhalen erg goed stroken. U zegt geduwd te zijn door de politie en dat zeggen zij ook. Maar zij waren aan het werk, u had moeten luisteren.”

Dat gaat er bij Gregory niet in. ,,Halló! Het is mijn vader niet. Communiceer gewoon normaal”, roept hij. Er staat 250 euro op het spel. Gregory gaat volgende week weer werken, maar hij weigert per definitie te betalen. ,,Want ik heb niets misdaan.” De officier van justitie is wel helder. ,,De politie vraagt aan iedereen afstand te houden. Tot driemaal toe. Dat moet je gewoon doen.” De rechter snapt de emoties van Gregory wel. ,,Het was je vriendin, dus ik snap dat je iets wilde doen. Ik zal het daarom wat matigen tot 150 euro.” Gregory schudt meewarig het hoofd. ,,De politie heeft de macht, dat is weer duidelijk.” De rechter legt hem uit dat hij tegen de uitspraak in beroep kan gaan. ,,Jaja, ik weet het. Ik weet precies hoe het werkt.”

Louisa liet haar hondje even los en vreest nu strafblad

De 48-jarige Louisa uit Prinsenbeek schrok behoorlijk toen de strafbeschikking op de deurmat plofte. Het was de eerste keer dat ze dit meemaakte; een geheel nieuwe ervaring. ,,Toen ik de term ‘justitiële documentatie’ zag, panikeerde ik. Ik heb er echt een nacht wakker van gelegen”, toont ze zich nog onder de indruk.

Ze loopt op 8 november 2018 door het Liesbos. Ze laat haar hond even los, ‘zo’n 250 meter’, vertelt ze. ,,Toen de boswachter me aanhield was ik alweer driehonderd meter verder. Toen zat ze allang weer vast. Hij moet me met een verrekijker gezien hebben.”

Ze doet het vaker: haar hond even de behoefte laten doen buiten het pad. ,,Ik kijk dan om me heen en zag niemand. Ze blijft altijd goed bij me; ze sprong de sloot over en kwam na haar plasje gelijk weer terug.”

De boswachter rijdt achter haar aan, toont zijn pasje en bekeurt Louisa. ,,Hij schreef gelijk een proces verbaal. En ja, het klopte, zeker. Ik ontken het ook niet. Ik wilde het hem uitleggen, maar daar had hij geen interesse in. ‘Dat mag u vinden mevrouw’, bleef hij herhalen, op zo’n toontje.”

De officier van justitie stelt Louisa gerust. ,,Als je een boete krijgt voor een loslopende hond, komt dat inderdaad op je documentatie. Maar dat levert je écht geen problemen op verder.” Ze snikt even. ,,Maar je krijgt dit wél zo binnen. Het stáát er”, roept ze. De officier: ,,Niet iedere aantekening geeft problemen voor een Verklaring Omtrent Gedrag (VOG).”

Op de website www.watdevog.nl is meer informatie hierover te vinden, voegt hij eraan toe. ,,De doelgroep zijn studenten, maar inhoudelijk geldt het natuurlijk voor iedereen.”

Wat betreft deze zaak, heeft Louisa wel degelijk schuld, vindt hij. ,,Het mag niet. Je kunt regels interpreteren, maar je weet dat je een risico loopt.” Louisa snapt dat goed. ,,Het is onze achtertuin en ik ben er zeer zuinig op. Ruim troep op als ik het tegenkom. Ik had gewoon liever gehad dat de boswachter me aansprak, waarschuwde en dat daarmee de kous af was”, vertelt ze.

Dit is haar eigen interpretatie, vindt de officier. Hij vraagt de 95 euro boete die ervoor staat. De rechter toont zich wel gevoelig voor de argumenten van Louisa en legt de straf geheel voorwaardelijk op.

Boete voor gerechtsgebouw zorgt voor extra trammelant

De 26-jarige Peter uit Bavel werd op 7 februari vlak naast de Bredase rechtbank staande gehouden. Zijn fiets was niet verlicht. Hij schold de agenten uit en er ontstaat zelfs een handgemeen. Het loopt uit de hand; Peter doet een ruwe sport en maakt gebruik van technieken.

Het levert de agenten verwondingen op: zij eisen schadevergoeding van respectievelijk 200 en 250 euro. ,,Ik zat niet lekker in mijn vel, het was niet slim van me. Ik heb er enorme spijt van”, toont hij zich schuldbewust.

Het letsel van de agenten wordt ondersteund door foto’s in het proces verbaal. ,,Ze mogen wel een nieuwe fotograaf inhuren, ik zie hier werkelijk niets op wat lijkt op letsel. Is dát een blauwe plek? Het lijkt eerder de schaduw”, geeft de rechter te kennen.

Peter gaat al naar therapie. Eerder probeerde hij rustig te blijven door te blowen, inmiddels is hij van alle drugs af. De agressie wordt getemperd, hij kan nu beter met zijn emoties omgaan. ,,Ik moet alle consequenties van mijn handelen aanvaarden. Geldboetes zijn nu wel rot, een taakstraf zou beter zijn.” Een hulpverlener in de zaal bevestigt dat het nu goed gaat met Peter. Dat er een goede weg in is geslagen. ,,En als u toch die kant op kijkt: naast hem zit zijn vriendinnetje. Dat is ook wel een reden dat het een stuk beter met Peter gaat”, wijst de advocaat. De rechter glimlacht. ,,Huisje-boompje-beestje! Het zou toch geweldig zijn als ik dát op zou kunnen leggen in de rechtbank. Dat werkt heel vaak heel goed!”

Ook de officier van justitie ziet in zijn documentatie dat het echt steeds beter gaat, op dit incident na. Ze wil hem 40 uur laten werken, plus 20 uur voorwaardelijk. De schadevergoedingen legt ze ook op, maar ze stelt dat deze aan de hoge kant zijn.

De advocaat van Peter gaat er met gestrekt been in. ,,We moeten geen watjes maken van onze agenten. Een ijsbeentje, hallo, dat deden we vroeger op het schoolplein ook. Dit jeukt hoor. Natuurlijk, handen af van onze dienders, absoluut mee eens. Maar kom op.”

Dat ergert de rechter ietwat en dat geeft hij dan ook duidelijk aan. Hij gaat mee met de officier, maar het wordt 30 uur onvoorwaardelijk en 30 uur voorwaardelijk. Bovendien moet Peter respectievelijk 150 en 100 euro betalen aan de agenten.  

Warrige heterdaad is ook een heterdaad bij diefstal Hudson’s Bay

Nee, Shaylene (21) en Angel (20) waren op 13 december 2018 zeker niet bij de Hudson’s Bay in Breda. En hebben toen ook geen parfum gestolen.

Heel netjes heeft het Openbaar Ministerie niet gehandeld. Het duo werd ten onrechte aangehouden bij een vermeende winkeldiefstal, waarop ze herkend werden door een beveiliger. De NAW-gegevens die ten onrechte gevraagd werden, worden nu dus gebruikt.

Er zijn duidelijke camerabeelden. ,,Herkent u zichzelf?”, vraagt de rechter. Shaylene kan niet anders dan dat erkennen. Angel houdt vol: dit is zij niet.

De beelden tonen dat ze samen de winkel inlopen, wat praten bij de parfums en vervolgens allebei een doosje pakken. Het verdwijnt in hun tas en ze lopen rechtstreeks naar buiten. De alarmen gaan niet af. Shaylene: ,,Dat betekent dat ik niks had meegenomen.”

De advocaten vragen een schorsing om te overleggen; de rechter toont zich enthousiast en onder de indruk van de scherpe beelden.

Als ze terug zijn, vraagt de rechter nogmaals aan Angel: ,,Herkent u zichzelf al?” Nee, nog steeds niet. ,,U lijkt er extreem veel op, maar we gaan verder.”

De twee zijn bekenden van justitie, er lopen meer zaken. Angel is al veroordeeld. Shaylene nog niet en heeft dan ook nog geen strafblad. De twee zaten al drie dagen vast, maar zonder uitspraak.

Voor de officier van justitie is het wel helder: Angel en Shaylene zijn wel degelijk schuldig. Ze eist voor beien een taakstraf van 24 uur, waarvan de helft voorwaardelijk. Maar, verdedigt de advocaat: ze zijn gesnapt als gevolg van een onterechte aanhouding. Dat zij onterecht aangehouden zijn en er vervolgens gezocht is naar een andere reden: dat is wel een erg zware vormfout. ,,Als u hier niet in meegaat, dan vind ik een geldboete meer dan voldoende.” De advocaat vindt het ook niet bewezen dat de twee samenwerkten. Op de beelden is te zien dat ze ieder een doosje pakken; van samenwerking is geen sprake.

De officier is het ermee eens dat het ‘warrig’ gegaan is. Maar de winkeldiefstal zelf is wel een zuivere. Zo ziet de rechter het ook: de manier waarop Angel en Shaylene in handen van justitie zijn gekomen is niet gangbaar, maar het feit an sich is wel bewezen. Angel krijgt een geldboete van 150 euro. Shaylene mag een taakstraf gaan doen á 14 uur.

Vechtscheiding moest wel ontbranden

Karel (57) en Dorien uit Breda liggen al maanden in een vechtscheiding, maar wonen nog bij elkaar. ‘Een snelkookpan’, waar het op enig moment wel mis moest gaan. Karel zou haar op 30 januari mishandeld hebben en staat nu terecht; Dorien eist 500 euro smartengeld.

Karel is een grote man, flink groter dan Dorien. Hij had een eigen kamer in huis, zo leefden zij gescheiden. Die dag betrad ze zijn kamer en begon te schreeuwen. Toen ze wegliep, beging Karel volgens eigen zeggen een fout. ,,Ik ging erachter aan, dat had ik niet moeten doen.” Beneden ging het geschreeuw verder. Volgens Karel heeft hij nooit geslagen of geschopt. ,,Er was fysiek contact, waarop ze viel. Ze stond gelijk weer op. Toen ben ik naar boven gegaan, maar de spanning in huis bleef intens.” De verwondingen bleven ook beperkt tot lichte huidsverkleuringen.

Het duurde alles bij elkaar een paar minuten. ,,Zij gaf ons zoontje opdracht de politie te bellen. Dat was al de vierde keer.” Ditmaal werd hij hardhandig in de boeien geslagen en meegenomen.

Er zijn beelden gemaakt van eerdere ruzies, door de zoon. Niet dat deze beelden ter zake doen in de zaak, maar het geeft de relatie tussen de twee weer. Dorien is fel, dicht op de huid, provocatief, een luide stem. Karel is breed, niet bang, geeft niet toe. De spanningen zijn groot, het moest wel eens fout gaan.

Karel verbleef na het incident een paar maanden bij zijn ouders en heeft nu een tijdelijke woonruimte. Uiteindelijk zal hun huis zíjn huis worden. De echtscheiding is nu nog niet rond, de situatie is nog verre van bedaren gekomen. ,,Deze geweldsexplosie moest wel eens komen, dat neem ik u allebei kwalijk. Die scheiding moet u echt zo rap mogelijk regelen”, zegt de rechter. Het grootste slachtoffer is de zoon, daar is iedereen het wel over eens. De straf? ,,Een voorwaardelijke straf is een instrument voor de tegenpartij”, piekert de officier. Hij wil Karel een taakstraf van 24 uur geven, want hij acht de mishandeling bewezen. Het smartengeld wordt dan 300 euro. De rechter vindt het een ‘onhoudbare situatie’. ,,Er zijn echt aanwijzingen dat u beiden grote fouten maakte. Ik wil niet dat iemand hier ‘triomfeert’, dus de schadevergoeding wijs ik af.” De 24 uur taakstraf krijgt Karel wel.

Nikolai stal in opdracht van Pool

,,Wat zijn uw toekomstplannen hier in Nederland?”, vraagt de rechter zich af, als hij de 34-jarige Nikolai al een tijdje heeft aangehoord. Op 29 januari 2019 stal de Slowaak van geboorte een aantal computerspellen bij de MediaMarkt. Hij maakte daarbij gebruik van een tas, die speciaal geprepareerd was opdat de alarmen niet af zouden gaan. Maar het wordt via camerabeelden opgemerkt en Nikolai wordt op heterdaad betrapt. Hij erkent voor de politierechter zowel de diefstal, als het gebruik van deze tas. ,,Een jongen die ik ken, een Pool, had mij tot deze daad bewogen. Ik ben zo stom geweest om het te doen”, legt hij uit via een tolk. Nikolai had op dat moment geen werk en dus ook geen geld. Deze Pool beloofde de spellen voor Nikolai te gelde maken en zo zou hij er ook wat aan verdienen. Bij zijn aanhouding wordt bovendien een geïmproviseerd mes in zijn broekzak aangetroffen. Een afgebroken lemmet. Waarom hij deze bij zich had weet hij niet. Het zat onbewust in zijn zak, denkt hij nu. 

Nikolai is hier in Nederland om te werken. Of in België, Duitsland. Momenteel verblijft hij op een boerderij in Bavel, puur om in de buurt van de rechtbank van Breda te verblijven. Om dat onderdak te bekostigen doet hij kleine klusjes. Een toekomstplan heeft hij niet echt. Eerst dit afhandelen.

Hij spreekt Engels, Tsjechisch, Pools en soms vangt hij een woordje Nederlands op. ,,Wat voor bijdrage gaat u leveren aan onze samenleving, buiten spullen stelen? U lijkt echt in een doodlopend straatje te zitten hè”, toont de rechter zich fel. Nikolai was in zijn thuisland automonteur. Die richting wil hij ook op in Nederland.

De spellen kostten samen 240 euro. De geprepareerde tas is natuurlijk ook een misdrijf. De officier eist een taakstraf van 50 euro voor Nikolai. ,,Dat mes dat u bij zich had vind ik ook kwalijk. Kijk, ik realiseer me dat we hier in een rijk en dus aantrekkelijk land wonen. Daar is iedereen best welkom, maar dan zul je ook een bijdrage moeten leveren. Daar zijn inspanningen voor nodig, zoals de taal leren. Als je op deze manier snel geld wil verdienen, wordt dat echt niet op prijs gesteld.” De rechter gaat mee met de officier en legt Nikolai een taakstraf van 50 uur op.

Oleg ziet er ‘verschrikkelijk’ uit

,,Als ik dit zo mag zeggen: u ziet er verschrikkelijk uit.” De rechter kijkt naar de Litouwse Oleg. 31 jaar is hij pas, maar zwaar verslaafd aan heroïne en dat heeft zijn totale voorkomen enorm aangetast. Hij is afwezig. Ziet lijkbleek. Is graatmager. Hij heeft meerdere diefstallen op zijn naam en werd bovendien gesignaleerd in het winkelcentrum, waar hij een verbod voor had. Hij erkent het, hoewel dat laatste niet helemaal duidelijk was. ,,Ik dacht dat ik niet in de Albert Heyn mocht komen. Dat het gold voor het hele winkelcentrum wist ik niet”, legt hij uit via een tolk.

Oleg is dus zwaar verslaafd. Hij werkt via een uitzendbureau en heeft van hen ook woonruimte. Maar daar mag hij zichzelf niet inschrijven. Dat betekent ook dat hij zich niet kan verzekeren en dat zijn broodnodige medicijnen derhalve niet vergoed worden. Vandaar: de diefstallen. Oleg verdient immers maar 200 euro per maand.

De verslaving speelt nu drie jaar en is heftig. Sinds een jaar verblijft hij in Nederland, in de hoop op een beter leven. Dat gaat hem nog niet goed af: zijn hele leven is onzeker. De officier weet te vertellen dat hij nog maar drie dagen geleden weer betrapt is op een winkeldiefstal. Bovendien is hij onlangs ook uit de Albert Heyn gezet. Juist, de vestiging waarvan hij wél wist dat hij er niet mocht komen. Qua diefstallen gaat het om winkelwaardes van zo’n 400 euro. Hij hoort van de officier een gevangenisstraf van twee weken tegen zich eisen.

Olegs advocaat vreest dat het dan echt afgelopen is met Oleg. Immers: dan verliest hij zijn werk en dus ook zijn woning. De rechter dicteert voor de tolk van Oleg in heldere bewoordingen. ,,U zocht betere leefomstandigheden en kwam naar Nederland. Het is heel moeilijk te overleven in een land waar je de taal niet van kent. Wij communiceren in het Nederlands en u zult nog veel vaker struikelen over die taal. Wat doet u hier? Uw verslaving zorgt dat er zoveel functies in uw lichaam uitgeschakeld worden. Op deze wijze zult u nooit een stabiel leven gaan leiden.” Hij voelt er dan ook niets voor om Oleg te beschermen. ,,Omdat uw werk en woning mij geen reden geven dat zij een basis vormen voor een beter leven.” Oleg draait dan ook voor twee weken de gevangenis in.

Patrick en Monica gedroegen zich wel verdacht in de AH

De beeldschermen in de rechtszaal gaan aan. Camerabeelden van de Albert Heyn zullen de rechter moeten overtuigen of Patrick en Monica samen inderdaad negen pakken koffie hebben gestolen op 18 juli 2018. Te zien is hoe Monica minstens vier pakken koffie in haar winkelmandje stopt. Patrick loopt voor haar uit, waardoor de inhoud van het mandje niet meer te zien is. Als ze het hoekje omgaan, is er een blik mogelijk op het mandje: daar liggen meer koffiepakken in dan vier.

Bij een volgend gangpad is haar mandje plots leeg. De handtas die ze bij zich heeft lijkt boller. Eenmaal bij de kassa legt Patrick een pak hondenvoer neer. Deze rekenen ze af. Als ze de winkel willen verlaten, zijn twee medewerkers van Albert Heyn te zien die hen aanspreken. Meer beeld is er niet.

Maar buiten gaat het uiteraard wel verder, staat in het proces verbaal. Patrick reageert als door een wesp gestoken en bedreigt de medewerkers met de dood. De medewerkers staken daarop de discussie. Zij noteren wel het nummerbord.

Kortom: Monica en Patrick staan terecht voor winkeldiefstal, Patrick ook nog voor bedreiging. De advocaat betwist het: hij ziet niks op de camerabeelden. ,,Ik zie alleen dat Monica iets groots uit haar handtas haalt. Een vrouwenportemonnee, raad ik. Verder zie je niets gebeuren.”

De geschiedenis van het duo spreekt niet in hun voordeel. Ze hebben een flink aantal pagina’s aan strafblad. ,,We hebben veel beelden. Je ziet Patrick continu heel bewust vóór Monica lopen. Dat is camerabewust. De tas staat ook echt boller dan toen ze de winkel ingingen. Ik vind dat echt ruim voldoende bewijs”, zegt de officier. Maar: de rol van Patrick is dan toch discutabel en niet te bewijzen, pleit de advocaat. En wat betreft de bedreigingen: dat is context. Was er een redelijke vrees dat er iets zou gebeuren? Patrick en Monica zijn zelf niet aanwezig. Ze beroepen zich op het zwijgrecht.

De rechter is wel overtuigd: er wordt koffie gestolen, Monica wordt afgeschermd, de woorden van Patrick na het verlaten van de winkel zijn wel bedreigend. ,,Het winkelpersoneel had reden om hen aan te spreken. Hun gedrag vroeg om een verklaring, die gaven ze niet.” Hij legt het tweetal twee weken gevangenisstraf op.

Stal Amira spullen uit de Action?

Kan de diefstal van de 32-jarige Amira uit Breda bij de Action bewezen worden? Ze rekende op 7 januari 2019 wat kleine spulletjes van in totaal 5 euro af en liep vervolgens naar de uitgang. Daar gingen de detectiepoortjes af en bleek ze voor nog een kleine veertig euro aan spullen bij zich te hebben. Amira weigerde een verklaring af te leggen, want in haar cultuur maak je geen contact met mannen.

Het is gezien en bovendien een voltooide diefstal, legt de officier uit. Er werd haar een strafbeschikking van 209 euro aangeboden, maar haar advocaat vindt dat deze diefstal helemaal niet bewezen kan worden. ,,We hebben alleen de aangifte. Het steunbewijs zijn de beelden, maar daarop is niet te zien dat het alarm afging. Dan staat er: haar tas zat voller bij binnenkomst dan bij het weer weggaan. Dat lijkt me pure interpretatie en zeker geen bewijs”, legt hij uit. De gestolen goederen zijn dan wel genoteerd door de politie, maar opgegeven door de winkelmanager. ,,Waren dit spullen uit de winkel, of spullen van een andere winkel waar ze al voor betaald had? We weten het niet, het staat er niet.”

De officier heeft meer beelden gezien. Beelden waar ze hurkt bij producten. De tas die aanmerkelijk voller zit. De spullen op het lijstje zijn ook gewoon Action-spullen. En, vult de rechter aan: ,,Het alarm ging af. Deze zou ook afgegaan moeten zijn toen ze binnenkwam.”

Aannames, noemt de advocaat dit. ,,Een alarm gaat om de haverklap af bij dit soort winkels.” De officier vraagt zich af wat de advocaat verwacht. ,,Inkoopfacturen? Tellijsten? Dat lijkt me extreem. Ze is op heterdaad betrapt, de winkelmanager stelt vast dat de spullen van daar zijn.”

Amira werd opgepakt en zat 24 uur vast door dit vergrijp. Omdat ze geen oppas heeft voor haar 4-jarige kindje en bovendien vijf maanden zwanger is, is ze niet ter zitting.

Dat stoort de rechter. ,,Ze geeft geen verklaring. Dat mag, maar pleit niet voor ‘r. In haar cultuur maak je geen contact met mannen, dat pleit ook niet voor ‘r. We zitten hier in Nederland. We hebben onze manieren. Het zal wel schaamte of angst zijn, maar aanwezig zijn bij een strafrechtelijke vervolging is hier gebruikelijk.” Vandaar dat hij de boete van 209 euro handhaaft.