Ruzie om tatoeage loopt uit de hand

De 30-jarige Ivan* uit Roosendaal zou op 3 juli 2019 zijn vriendin meerdere klappen hebben gegeven. Hij ontkent dit, maar er is ruzie geweest. De aanleiding is een opvallende: een tatoeage.

Tatoeage

Zijn vriendin Rebecca* moet die dag naar het ziekenhuis voor een bloedprik. Ze vraagt Ivan haar op te halen, maar hij ziet die dag iets op Facebook dat hem tot waanzin drijft. Rebecca’s ex-man heeft foto’s online gezet: Rebecca heeft de beeltenis van haar ex-man en tevens vader van haar kind op haar lijf laten tatoeëren. ,,Ze at gewoon van twee walletjes, het was blijkbaar weer aan. Ja, daar sprak ik haar op aan in de auto.” Er ontstaat ruzie, maar haar slaan? Nee, dat toch niet. ,,Ik heb bij haar thuis wel een deur kapot getrapt”, geeft hij aan. Volgens zijn inmiddels ex-vriendin zou hij nadrukkelijk gedreigd hebben de tattoo van haar lijf te snijden.

Lichaamsverkleuring

Als Ivan weggaat, belt Rebecca de politie. Zij constateren een lichaamsverkleuring bij de rechteroogkas. Ivan schrikt als hij wordt geconfronteerd met deze foto. ,,Natuurlijk. Ik geef om haar. Ik weet niet hoe ze eraan komt, maar ik heb haar niet aangeraakt.”

Ivan is al eerder eens veroordeeld wegens partnermishandeling, dat pleit niet in zijn voordeel. Inmiddels heeft hij alles verbroken. Een nieuw adres, een nieuw emailadres, een nieuw telefoonnummer. Soms haalt hij nog wat post op bij haar ouders, verder wil hij zoveel mogelijk afstand houden. Opvallend is dat er een maand na het incident een OM-zitting was, waar ze als koppel verschenen. Ofwel: de relatie ging niet uit na de vermeende mishandeling.

Rebecca eist geld van haar ex-vriend. Ze lijdt aan angstklachten. Pijn. ,,Juist binnen een relatie moet iemand zich veilig kunnen voelen, vindt u niet?”, vraagt de officier van justitie. Zij eist een contact- en locatieverbod, plus een gevangenisstraf van twee weken, maar dit wel geheel voorwaardelijk. De schadevergoedingen á 300 euro moet ook worden toegekend.  Ivans advocaat ziet het anders. ,,Die tatoeage is best vreemd, ik snap best dat hij daar boos om wordt. Ze zijn met de auto bij de Jumbo geweest, bij de apotheek. Er waren diverse momenten om weg te gaan van de situatie, maar ze bleef bij hem, wat mij ook veel zegt.” Ivan zelf opteert dat het blauwe oog veroorzaakt is door ,,haar andere vriend. Die heeft losse handjes, daarom ging het in eerste instantie al uit.”

Contact

Ivan wil ook geen contact meer met Rebecca. Locatie- en contactverbod vindt hij meer dan prima. ,,Ik heb een nieuwe relatie, ik werk. Er liggen nog wat spullen van me bij haar die belangrijk zijn. Maar dat komt wel goed, dat regelen we dan op een andere manier.”

De rechter stelt vast dat er ruzie was. Ze vindt het ook zeer aannemelijk dat er geslagen is. Ze gaat mee met de officier, maar voegt daar nog een taakstraf á 30 uur aan toe. Ook moet Ivan de schadevergoeding betalen, die Rebecca van hem eist.


Tof verhaal?

Dit verhaal lees je gratis, hoewel er uiteraard wel werk in zit. Als je deze tekst waardeert en dat wil laten blijken middels een bijdrage: dat kan en wordt natuurlijk super-super-super-gewaardeerd!

Totaal: € -



Feesten in Teteringen leven weer op dankzij ‘verhuizing’ naar de winter: ‘En nu doorpakken’

TETERINGEN – De ogen van voorzitter Dennis van Hooijdonk van de Teteringse Winterfeesten stralen: al het werk dat de organisatie de afgelopen maanden heeft verzet om deze tweede editie succesvol te laten worden, lijken beloond te worden. Vrijdag stonden er 456 mensen in de tent aan de Heiackersdreef, zaterdagavond werden er 370 tickets in de voorverkoop verkocht en zal die 450 andermaal gehaald worden. ,,Het is echt geweldig. Heel Teteringen lijkt hier samen te komen.”

De koppen werden bij elkaar gestoken: de traditionele Voorjaarsfeesten in Teteringen werden minder en minder, qua bezoek en qua invulling. ,,We besloten allereerst om naar de winter te verhuizen, omdat er dan nu eenmaal minder te doen is”, legt Van Hooijdonk uit. En dat werkt. De vrijdag werd ingeruimd ‘voor Teteringen’, met coverband Bakkeliet, feest-DJ Ewout en zanger Wesley Klein. De zaterdag werd gevuld met hardstyle-dj’s. ,,Die komen uit de verre omgeving van Teteringen en nemen hopelijk hun achterban mee.” Om half tien staan er al zo’n 250 man binnen en opvallend veel jongeren die, zo leerde navraag, haast niet uit het dorp zelf kwamen.

Het idee nu is om de Winterfeesten te laten groeien. Om ieder jaar beter en aantrekkelijker te worden. De tent is dezelfde als het vorig jaar, met een capaciteit van 700 en werd beter aangekleed. Meer lichten, een betere garderobe; er is geleerd van enige oneffenheidjes van het vorig jaar. ,,Volgend jaar hopen we een iets bekendere coverband te kunnen boeken. We willen hier echt iets neerzetten.”

Dat is belangrijk voor Teteringen, denkt hij. ,,Er is hier zo weinig te doen. Veel jongeren gaan naar Breda om te stappen, anderen -zoals ikzelf- gaan liever naar schuurfeesten. Het leuke is dat ik beide groeperingen hier zie.” Jan-Hein Schoof was hier vrijdagavond als bezoeker en draait deze zaterdag een bardienst. ,,Het is echt zo knap wat die jongens hier doen. Weet je: je merkt dat Teteringen langzaam wat meer tot leven komt. Het verenigingsleven komt weer tot bloei, er wordt weer van alles georganiseerd. We moeten daarin doorpakken, dat snapt deze organisatie.” Hij heeft er wat moeite mee dat de gemeente Breda niet helpt. ,,Het lijntje waarop de organisatie loopt is zo dun. Het financiële risico is hoog, want alles kost veel geld, óók aan de gemeente. Niet alleen het centrum van Breda moet levendig blijven, toch ook de dorpen eromheen?” Ook hij zag van alles rondlopen op deze Winterfeesten. Van tieners tot zestigers. Zijn grote droom voor volgend jaar? ,,Dreetje Hazes. Een dure act, maar dat zou hier zo goed passen.”

Een kijkje in het paardenrusthuis

Een kijkje in het paardenrusthuis

OOSTEIND – Paardenpension ‘Stal Gratia’ deed donderdag voor de tweede maal deze zomer haar deuren wagenwijd open in het kader van de Toer de Boer. Diverse agrarische bedrijven uit Oosterhout, Dorst, Oosteind en Den Hout geven geïnteresseerden een inkijkje in hun werkzaamheden, ,,Waarbij paarden natuurlijk het meest tot de verbeelding spreken, er is veel interactie met de dieren.”

Stal Gratia -vernoemd naar het oudste paard van stal, de 29-jarige Gratia- bestaat pas tweeëneenhalf jaar. Voorheen runden Ronald en Marjo van Loon een konijnenfokkerij. ,,We moesten verbouwen en veel aanpassingen doen. Maar we wisten: er zat geen toekomst meer in. We hadden al zes paarden en onze dochter studeert paardenmanagement, dus hebben we de boel omgegooid tot een paardenpension en -rustplaats voor de oudere dieren”, legt Van Loon uit. In de omgeving van Oosteind bevindt zich ook een manege en worden ook sportpaarden gefokt; Stal Gratia richt zich louter op de verzorging van oude paarden, die veelal nog wel recreatief gebruikt kunnen worden. ,,We hebben er nu dertig gestald, dat is wel een maximum.”

De transitie van konijnenstal naar paardenstal is door henzelf bewerkstelligd. De paarden overnachten in hokken van 3,5 bij 3,5 en kunnen overdag rustig grazen in de ruime weilanden. Deze tweede Toer de Boer wordt volgens het echtpaar Van Loon een stuk minder bezocht dan de vorige editie, op 27 juli, toen ‘zeker honderd bezoekers’ op Stal Gratia afkwamen. Ditmaal zijn er zo’n veertig bezoekers, waaronder de 12-jarige Eef Slagbomen. Ze plukt wat grassprieten en biedt deze behendig aan een paard aan. ,,Een vriendin van me heeft een eigen paard, het is leuk om ze te voeren. Dus neem ik regelmatig een kijkje bij haar paard. Ik mocht zelf ook lessen nemen, maar koos voor hockey omdat ik daar meer mensen zou ontmoeten. Toch blijft paardrijden erg leuk”, verklaart ze.

Dat vindt ook de 4-jarige Coco Polak, die ongeduldig de paarden observeert, maar er toch vooral op wil zitten. ,,Ze heeft lessen, maar het is nu zomerstop”, glundert haar oma. ,,Ze wil zo graag paardrijden. Ik denk dat ze wel twintig rondjes heeft gereden op de kermis in Oosterhout, afgelopen weekend. Hier verwachtten we niet dat ze kon rijden, maar daar zit ze alweer. Alles is paard bij haar. Paard en prinsessen. Over een jaar of twaalf zullen we ongetwijfeld een prins op een wit paard in haar leven mogen ontmoeten.”

De volgende Toer de Boer is in de herfstvakantie. Zonder Stal Gratia overigens; zij nemen alleen in de zomer deel.

‘Sluiting was vreselijk nieuws’

Het thema voor de komende Open Monumentendagen -op 10 en 11 september- is ‘iconen en beelden’. Hoe zich dat uit in de Bredase Koepelgevangenis? Goof Franken wijst naar de nok in het dak, te midden van de imposante ruimte. “Het is m’n eigen filosofie, maar de spijlen die de koepel vormen, komen allen uit bij iets dat gelijkt op een lotusbloem. Ik zie dat als ontwikkeling voor de mens en dan met name voor gevangenen. Zij zitten in de modder, aan de grond. Aan ons om hen daaruit te trekken. Naar boven te brengen, te laten ontwikkelen richting de lotusbloem – en ze zo naar het vruchtbare leven te brengen.”

Franken werkte 25 jaar als Werkmeester Hout in de gevangenis. Hij maakte meubelen, kasten en andere spullen van hout en bereidde hen zo voor op het werkende leven buiten. Toen de Koepelgevangenis begin dit jaar z’n functie verloor, had Franken geluk: hij kon zonder problemen met vervroegd pensioen. “Het was vreselijk nieuws, maar je hebt er niets over te zeggen.” Omdat Franken een grote passie heeft voor de Koepelgevangenis, werd hem gevraagd een passend gevolg te geven aan alle spullen. “Een deel ging naar andere gevangenissen, maar ook naar het Bredaas Archief en naar musea.”

Franken roemt het overzichtelijke karakter van het gebouw, maar bestrijdt dat architect het panopticum-principe voor ogen had. Filosoof Jeremy Bentham bedacht in 1791 een bouwstijl, met het alziend oog als uitgangspunt. “Dat had architect Johan Frederik Metzelaar niet voor ogen, dat werd er pas in de jaren ’50 bij bedacht. Bovendien klopt het niet: vanuit de vloer heb je slecht overzicht over de bovenste verdieping. En als de deuren dichtzijn, kun je de gevangene al helemaal niet zien.”

Onder die vloer ligt een waterkelder. “Toen de Koepel in 1886 opgeleverd werd, werd het ‘het Boevenpaleis’ genoemd. Er was centrale verwarming, elektriciteit en zelfs vijf douches met warm, schoon water. Voor 200 man weliswaar, maar mensen in vrijheid hadden toentertijd beduidend minder luxe.”

Franken had doorgaans een betere verstandhouding met gevangenen, dan met de ambtenarij. “We hadden een ontruimingsoefening, met vooraf bedachte afspraken. Een ambtenaar riep dat we nú direct het pand moeten verlaten. Ik zeg: ‘Nee, éérst wil ik al mijn gereedschap terug’. Je wil toch niet dat een gevangene gereedschap meeneemt?” Met de gevangenen heeft Franken vooral een werkrelatie. “Natuurlijk heb ik herinneringen, tijdens het houtbewerken raak je uiteraard soms wel in gesprek. Een zeevaarder die drugs smokkelde. Waarom? Omdat ie z’n dochter wilde weerhouden in de prostitutie terecht te komen.” Er zijn redenen waarom mensen doen wat ze doen, wil hij maar zeggen. “Het ligt er vaak maar net aan waar het wiegje staat. Deze gevangenis is nu gesloten, wat natuurlijk puur om geld draait. Bezuinigingen. Daar wordt de wereld niet beter van, toch?”

Inmiddels staat de Koepelgevangenis al anderhalf jaar leeg. “Een hotel, studentenhuisvesting: zoiets vereist een enorme investering die nooit terugverdiend zal worden. Ik zou graag zien dat de politie hier gaat zitten. De functie waar hij voor bedoeld is behouden, inderdaad.

 

 

Column: Het is weer tijd om te beffen

De regen komt met bakken uit de hemel, de meeste supporters zoeken een plekje op de droge tribunes. Willem II – NAC is te zien op diverse grote schermen op het veld.

Een ietwat treurig, maar toch hilarisch beeld. Hij staat op het veld en danst voor de Eretribune, met z’n rug naar die schermen. Onhandig jut hij het publiek op, maar krijgt weinig respons. Hij zwaait driftig, steekt z’n handen de lucht in maar optisch levert dat geen reacties op. Willem II is inmiddels in de aanval, krijgt kansen. Hij kijkt niet, hij danst. Ladderzat, uiteraard. Eerlijk gezegd ken ik ‘m niet anders. Werkelijk ver heen, nog nauwelijks bij kennis. Hij danst en staat als een ware volksmenner voor de mensenmenigte op de Ere. Althans: dat beeld zal hij ongetwijfeld zelf hebben; wij zien een ietwat treurig, maar toch hilarisch beeld.

‘Hij’ is een bekende NAC-supporter. Is er altijd bij, iedereen kent ‘m ook. Hij staat te boek als geestelijk vader van een briljant spreekkoor, in al z’n eenvoud. De Beffer is immers de uitvinder van ‘Het is weer tijd om te beffen’. De melodie (Guantanamera – The Sandpipers) heeft een heerlijke agressie, een felheid in zich. Die agressie past feitelijk niet bij de handeling die beschreven wordt. Daarnaast is het tekstueel natuurlijk een pareltje. Ondanks de felheid die in dit liedje klinkt, impliceert het een vermoeiende handeling. Dat zit ‘m in het woordje ‘weer’. Ik hoor een fel gezongen liedje, maar zie toch een publiek voor me dat massaal met z’n ogen rolt. Pff, het is wéér tijd om te beffen. Dit woordje vormt dan ook de essentie van het liedje, dit woordje maakt het compleet. Zonder dit woordje ontbrak er een soort emotie. Een liedje als ‘Daar moet een piemel in’ is bijvoorbeeld waardeloos. Te simplistisch. Dat is nu echt een spreekkoor waar iets ontbreekt. Het fijne aan ‘Het is weer tijd om te beffen’ is vooral dat dit liedje raar is buiten een voetbalstadion. Waar ‘Daar moet een piemel in’ te pas en te onpas gebruikt wordt in de openbaarheid, blijft ‘Het is weer tijd om te beffen’ netjes binnen het voetbal. ‘Het is weer tijd om te beffen’ als protest tegen een AZC: dat zou niet schokkend zijn. Dat zou raar zijn.

Het liedje wordt uiteraard gebruikt bij het waarnemen van een mooie vrouw. Of mooi: ik denk dat dat niet eens heel erg uitmaakt. Op deze manier laat het publiek z’n waardering blijken. Z’n waardering dat deze vrouw er is. Dat ze de moeite neemt om langs te lopen. Het is verre van vrouwonvriendelijk bedoeld. ‘Daar moet een piemel in’ is dat wel. Dat is vulgair en ordinair.  ‘Het is weer tijd om te beffen’ herbergt juist liefde, passie en genegenheid.

In de jaren ’90 kwam er nóg een dergelijk liedje op. Die haalt het niet bij ‘Het is weer tijd om te beffen’, maar moet sowieso wel genoemd worden. ‘Lekker wijf – kut met haar – dikke tieten kittelaar’ is zó bizar, zó ondenkbaar, zó bevreemdend: topliedje. De bedenker ervan mag hier ook gerust trots op zijn.

Een ietwat treurig, maar toch hilarisch beeld, dus. De Beffer is trots op z’n liedje, en terecht. Het liedje is minstens twintig jaar oud, maar als bedenker van dit liedje mag je daar ook gerust je hele leven op teren. Elke wedstrijd weer wordt hij er tientallen keren op aangesproken, toegezongen. Dan likt hij vol geile erotiek tussen z’n wijs- en middelvinger door. Met z’n tong maakt hij z’n vingers nat en brabbelt iets onverstaanbaars, maar meestal heeft het iets met orale seks te maken. Hij zwaait naar z’n fans en wankelt verder. Men -we- zijn hem dankbaar. Met ‘Het is weer tijd om te beffen’ heeft hij een onwaarschijnlijke klassieker aan het oeuvre toegevoegd. Dan mag hij zich best af en toe een volksmenner wanen.

Klokkijken

Twee jongens komen bij me. “Ik ehm… Wil… Tja”, stamelt de ene jongen. “Schiet op gast, het is tien voor zeven, de trein gaat zo!”, is z’n maat wat paniekerig. “Rustig aan joh, het is pas 18:49, alle tijd”, reageert de jongen. Ze nemen vervolgens alle tijd om iets te bestellen.

Perrongeluk door Eddy Haers (recensie)

Kiosklogo + perrongeluk. Schitterend gedaan!
Kiosklogo + perrongeluk. Schitterend gedaan!

Dat was een verrassend telefoontje, eind september van het vorig jaar. Regisseur Eddy Haers van het Rijsbergs Toneel benaderde me met de vraag of hij een paar Perrongelukjes mocht gebruiken voor een toneelstuk. Hij ging Het Perron van Fraukje Annema bewerken. Hij wilde dit stuk moderniseren en meer vertalen naar de huidige tijd. Daar kon hij mijn Perrongelukjes goed bij gebruiken. Uiteraard gaf ik toestemming; het is natuurlijk een grote eer als een theatergezelschap gebruik wil maken van deze teksten. Deze eer werd groter en groter: mijn naam prijkt op een poster en er verschenen artikelen op BredaVandaag en in BN De Stem. Ook aan media-aandacht dus weinig gebrek.

Poster van Perron Geluk, blijft tof.
Poster van Perron Geluk, blijft tof.

In het artikel van BN De Stem stond al dat er gebruik was gemaakt van zes Perrongelukjes. Het temde mijn persoonlijke verwachtingen al enigszins: Perron Geluk zou niet leunen op mijn verhalen, ze zouden slechts enkele leuke details vormen. Wellicht was mijn naamsvermelding zelfs iets teveel eer, bedacht ik me. “Maar door jouw naam alsnog te gebruiken, kregen we juist die media-aandacht”, vertelde Eddy Haers me op de dag van de première. Dat maakt het een mooie win-win-situatie. Toch keek ik reikhalzend uit naar het stuk. Mijn contacten met het Rijsbergs Toneel waren warm en prettig en mijn nieuwsgierigheid naar het stuk werd groter en groter.

Op vrijdag 20 maart was de première. Het stuk draait om twee kioskhouders op een station, die in een hevige concurrentiestrijd gewikkeld zijn. Tot overmaat van ramp hebben de kinderen van de twee ook nog een relatie met elkaar. Deze concurrentiestrijd wordt gadegeslagen door toiletjuffrouw Marijke. Deze rol wordt met verve vervuld door de 78-jarige Emma de Leeuw, die afscheid zal nemen van het Rijsbergs Toneel na dit weekend. Ze heeft dan 60 jaar bij het theatergezelschap gespeeld. De Leeuw ontpopt zich in Perron Geluk tot het hilarische middelpunt. Ze dreigt deze vrijdagavond een paar keer haar tekst kwijt te raken, maar lost dat keer op keer uitstekend op. Het zal ervaring zijn, het zal gevoel voor humor zijn, maar de paar haperingen zijn ergens juist ook wel weer leuk. ‘Marijke’ is een heerlijke roddeltante, die weinig kwaad wil maar wel voorstander is van eerlijkheid.

Interview voor de DVD van Perron Geluk, samen met regisseur Eddy Haers.
Interview voor de DVD van Perron Geluk, samen met regisseur Eddy Haers.

De kioskhouders zijn Ati (Sandra Koenraads) en Erika (Brigitte van der Pas). Erika heeft al jarenlang een bloemenkraampje op het station en was van plan om ook een soort kiosk te openen. Ati kreeg de ruimte echter toegewezen door de gemeente en die toewijzing is niet geheel netjes gegaan. Erika is daar nog altijd ziedend over en de twee bekvechten de gehele voorstelling. Dat Ati’s zoon Jelmer (Mitchell Klijs) en Erika’s dochter Jenny (Amber van Overveld) intussen stiekem toch doorgaan met hun relatie, terwijl de twee kemphanen dat strikt verboden hebben, is alleen maar olie op het vuur.

Reclame voor aanvang van de voorstelling voor m'n blog. Dat vind ik dus gewoon vet.
Reclame voor aanvang van de voorstelling voor m’n blog. Dat vind ik dus gewoon vet.

Regisseur Eddy Haers heeft een erg leuke sfeer weten neer te zetten. Het publiek wordt binnengelaten door een NS-conductrice en op het podium staat een incheckpaaltje om met de trein mee te mogen. Regelmatig wordt een reisbericht omgeroepen, waarna bij reizigers enige paniek uitbreekt. Ati’s kiosk heeft speels gebruik gemaakt van het echte Kiosk-logo, maar daar staat nu Perrongeluk in plaats van Kiosk. De leuke figuranten laten de drukte op een station zien en af en toe komt er natuurlijk een klant bij de bloemenzaak van Erika, of de kiosk van Ati. Ook wordt het toilet van Marijke regelmatig bezocht, wat een fijne vaart aan de voorstelling geeft. In de interacties tussen de klanten en de hoofdrolspelers worden af en toe de Perrongelukjes van Steven van Beek gebruikt, maar ook grappige interacties die speciaal voor dit stuk geschreven zijn. Dat zal het publiek niet doorgehad hebben, want ook deze interacties zijn geloofwaardig en zouden ook echt bij de Kiosk op station Breda gebeurd kunnen zijn.

Dat het Rijsbergs Toneel met Perron Geluk een prima voorstelling aflevert, moge duidelijk zijn. Dat is vooral te danken aan de figuranten, die de meest vreemde capriolen uithalen. De reizigers worden in Perron Geluk op bijzonder leuke wijze gepersifleerd.

Foto van toiletjuffrouw Marijke. Geweldige rol. Foto van het Rijsbergs Toneel zelf.
Foto van toiletjuffrouw Marijke. Geweldige rol. Foto van het Rijsbergs Toneel zelf.

perrongeluk

Mobiel

Mobiel

Meneer, ik zoek de trein die uit Rotterdam komt. Waar komt deze aan?”, vraagt een kwieke dame van ongeveer 55 me. “Ik ben hier al ruim een uur. Mijn broer komt vandaag hierheen, maar hij heeft geen telefoon bij zich. We hebben afgesproken ‘op Station Breda’, maar ja… Waar is dat dan exact hè? Ik heb net al een tijdje in de hal gewacht, dus ik besloot maar op het perron te kijken. Bovendien komt hij hier sowieso een saucijzenbroodje halen. Dus als hier straks een hele oude man komt, zou je hem mijn telefoonnummer dan willen geven? Dan ga ik alvast naar huis, ik woon toch in de buurt”, probeert ze het ontstane probleem op te lossen.

Ze geeft me een briefje, “Voor Sjaak de Vries. 0165…”. Enigszins verbaasd bekijk ik het briefje. Dat is geen mobiel nummer en zelfs geen Bredaas nummer, dus heel erg in de buurt woont ze per definitie niet. Ze blijkt wel een mobiel bij zich te hebben, maar ze weet haar eigen nummer niet uit het hoofd. Wellicht, zo bedenkt ze zich, staat haar eigen nummer in haar agenda. In de agenda staan vele telefoonnummers, “natuurlijk alleen de nummers van m’n twee andere broers, die eigenwijs gebruikt dat ding niet”. Ik raad ‘r toch maar aan in de stationshal te wachten, dat lijkt me de meest logische plek. Persoonlijk kan ik me dit soort situaties niet meer voorstellen, sinds we mobiele telefoons hebben, dus weet ik ook niet goed wat ik in haar plaats zou doen. Ze is wat radeloos. “Misschien heb je gelijk, maar ik wacht dus al zeker een uur…”, verzucht ze nogmaals. “Dus, ik wil wel…”, maar ze wordt onderbroken door een omroepbericht. “Mevrouw De Vries, u wordt verzocht naar de informatiebalie in de stationshal te komen. Uw broer wacht daar op u. Mevrouw De Vries, u wordt…

Steven van Beek

Dit is Uitgeverij Stofje

Uitgeverij Stofje is geen echte uitgeverij, maar een soort portfolio van Steven van Beek. De site is onder constructie. Alleen het onderdeel Perrongeluk is operationeel. Klik hier of in het menu op Perrongeluk. De komende tijd zullen op deze plek steeds meer teksten verschijnen. Oude teksten, zoals recensies maar hopelijk toch ook veel nieuwe teksten. Volg me op Twitter om op de hoogte te blijven als er een nieuwe tekst op deze site verschijnt!