Steven > BN DeStem > Participatiediner: statushouders worden in Drimmelen begeleid maar moeten het toch zélf doen

Participatiediner: statushouders worden in Drimmelen begeleid maar moeten het toch zélf doen

Leestijd: 2 minuten

MADE – Een traditie moet het worden, als het aan wethouder Jürgen Vissers ligt. Dinsdagavond werd in het gemeentehuis een zogenoemd ‘participatiediner’ georganiseerd. Zo’n tachtig statushouders schoven aan; de gemeente begeleidde hen al met integreren. Middels taallessen, hun zoektocht naar werk, een woning. Dit is de kant die de Dongemond-gemeentes op willen, want, zo legt Monique Jansen van de gemeente Drimmelen uit: ,,Wij gunnen iedereen méér dan een bijstandsuitkering, dat kan alleen door te werken.”

Capabel-directrice Amina el Berkaoui inspireerde de toehoorders in het praatje vooraf. ,,Leer de taal! Ga werk zoeken! Doe mee! Leef en droom!”, riep ze vol vuur. Want hoewel de gemeentes eenieder wil helpen, moet het toch uit de mensen zelf komen. Hun dromen? Het werk doen dat ze in hun geboorteland deden. Tegelzetter, kleermaker, stukadoor, politieagent. ,,Ik krijg vanuit de gemeente alle steun en hulp. Mijn taalcoach heeft me geholpen aan werk in de bouw. Dat deed ik in Syrië ook, hoewel het hier echt heel anders is. Ik wil mijn hand niet ophouden, maar echt werken. Dus ik ben gelukkig”, legt Achmed uit. Hij is sinds drie en een half jaar in Nederland.

,,Iedereen heeft talenten en iedereen krijgt kansen. Wij willen helpen, het is aan jullie om ze te benutten”, zei Vissers daarover. De gemeente gelooft daarin, maar het is vooral de taal die eenieder echt moet gaan leren. ,,Dus niet alleen op school, maar ook thuis. In de supermarkt. Met de buren. En het allerbelangrijkste: werken”, gaf El Berkaoui mee. De 56-jarige Mohamad is nu drie jaar in Nederland en de taal gaat hem nog moeilijk af. ,,Ik heb nooit op school gezeten, dus nooit echt geleerd”, legt hij met behulp van een tolk uit. ,,Ik was ambulancechauffeur. Volgende week ga ik hier in Nederland examen doen voor mijn rijbewijs-b. Want dat wil ik worden, chauffeur.” Onlangs werd hij voor de tweede keer opa. Liefdevol kijkt hij naar zijn kleindochtertje. ,,We worden geweldig geholpen hier. We hebben veel meegemaakt met de oorlog, hier zijn we veilig. En gelukkig.” Een dame van de gemeente loopt langs met een bord met Syrische lekkernijen. ,,Smakelijk eten”, roept hij in feilloos Nederlands.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.