Hij werkte vanaf het begin bij Van Melle in Breda

En Toen: Hij werkte vanaf het begin bij Van Melle in Breda

Willem Heeren (65) neemt op 16 november afscheid van Perfetti Van Melle. Hij gaat met pensioen. Daarmee verdwijnt de laatste werknemer die eigenlijk alles meemaakte bij de fabriek.

Heeren start in 1973 als 22-jarige bij de Nederlandse Kunstzijdefabriek, Enka, op de plek waar thans Perfetti Van Melle is gevestigd. “Dat was een gigantisch bedrijf, er werkte 3500 man.” Hij wordt er elektromonteur. “Het terrein was ook enorm. Ik fietste de hele dag van hot naar her over het terrein. Met een pieper kon men mij bereiken.”

Heeren wist dat Enka geen zekerheidje was. Een jaar ervoor, in 1972, dreigde al een sluiting van de fabriek, wat resulteerde in een agressieve staking die een week duurde. “Mijn vader werkte al 40 jaar bij Enka. Hij stond tijdens de staking binnen de muren, de fabriek was afgesloten door bewaking. Mijn zoon Timothy werd op 10 september geboren, op 17 september stond ik daar samen met ‘m buiten de poorten.”

Pas in 1982 valt het doek echt voor Enka. Snoepfabriek Van Melle uit Rotterdam neemt 85 Enka-medewerkers over, waaronder Heeren. “Die laatste maanden had ik al dikwijls bij Van Melle gewerkt. Ik begon met ploegendiensten, werkte dus veel ’s nachts. Tot er een andere functie vrij kwam. Deze functie behelsde vooral dagdiensten, waar mijn voorkeur duidelijk naar uitging.” In 1984 verhuist Van Melle naar het terrein van Enka, in Breda. Heeren maakt die verhuizing mee. “We hebben de voorzieningen om echt op te starten hier opgebouwd, daar was ik bij als elektromonteur.”

Heeren heeft het al snel naar z’n zin bij Van Melle, de fabriek voelt als een familie. “Ik werkte er net een paar maanden, toen ik op kantoor moest komen bij directeur JP van Melle. Om me met mijn verjaardag te feliciteren. Hij liep ook regelmatig door de fabriek, kende iedereen. Het was echt een warm nest.”

Halverwege de jaren ’90 helpt Heeren mee met de organisatie van een kerstviering in de fabriek. Er ontstaat er een hecht vriendengroepje; drie dames en vier heren die tot op de dag van vandaag met elkaar optrekken. Het zogenoemde Borrelgroepje spreekt tot op heden regelmatig met elkaar af, Heeren is dan ook vast voornemens na zijn pensioen nog vaak met hen af te spreken.

In 2001 verandert er het een en ander bij de fabriek. Het Italiaanse Perfetti neemt Van Melle over, de fabriek gaat verder als Perfetti Van Melle. “Het was een professionaliseringsslag, ook op de werkvloer. Geen familie meer, maar efficiëntie. Voorheen was ik overal bij betrokken als het ging om onderhoud, sinds de overname heb ik een veel beperkter gebied gekregen. En dus zie ik lang niet iedereen meer met regelmaat.”

Heeren ziet een vergrijzing binnen de fabriek. “De jongeren blijven weg en de ouderen gaan langzaamaan met pensioen. Het zijn nu voornamelijk vijftigers. Maar mensen die zo lang bij een bedrijf werken als ik nu? Dat zal niet meer gebeuren. De tijden zijn echt veranderd. Alles is geautomatiseerd, veel functies bestaan ook niet meer.”

Hij kijkt uit naar z’n pensioen, maar zal het ook gaan missen. “Ik heb deze omgeving zo zien veranderen. Maar ik blijf sporten bij de sportschool hier en blijf naar m’n club NAC tegenover de fabriek gaan. Zo blijf ik er toch een beetje bij.”

KADER:

In 1900 start Izaak van Melle een suikerfabriekje in Breskens.  Een aangekochte innovatie uit Polen zorgt voor een zogenoemde kauwbonbon; de Fruitella is geboren en het vormt de basis van de wereldberoemde Mentos. De fabriek overleeft een bombardement tijdens de Tweede Wereldoorlog echter niet. In 1950 wordt een nieuwe fabriek geopend in Rotterdam en al snel wordt de Mentos ook echt ontwikkeld. In 1984 verhuist Van Melle naar Breda, naar het oude terrein van Enka. Zij sluiten na tien jaar onrust officieel haar deuren.

Terwijl Van Melle het dropjesbedrijf Klene overneemt, timmert op datzelfde moment het Italiaanse snoepconcern Perfetti ook hard aan de weg. Zij produceren kauwgom en bedenken snoep op een stokje: de lolly, later de Chupa Chup. Perfetti ontwikkelt bovendien hele kleine, hete snoepjes, Smint. In 2001 gaan de twee bedrijven samen en worden daarmee een grote bespeler op de zoetwarenmarkt. Inmiddels zijn er vestigingen van de fabriek in Europa, Azië en Afrika.

Steven van Beek

Steven van Beek ('81) woont momenteel in Mexico Stad. Alle teksten op deze website zijn van zijn hand.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Translate »